Tibetan
ས་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྐྱེས་བུལ་ལྟོས་ན་ཚད་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དངོས་སུ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མི་སླུ་བས་ཤེས་པ་ཚད་མར་གནས་པ་མ་རྟོགས་པ་དག་འདྲི་བ་ནེ། འོན་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་ཤེས་པ་དེ་འཇུག་བྱེད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཚད་མ་དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཏེ། ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །དོན་བྱེད་པ་མི་སྣང་བས་མི་སླུ་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །འདི་ནི་འོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྐབས་སུའོ། །གལ་ཏེ་རོན་བྱེད་པ་རྟོགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྩོད་པ་ནི། བྲམ་ཟེ་ན་རེ་ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་དང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད། །མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས་འགྱུར་བ། །དེ་ བཞིན་མི་སླུ་བ་ཡིས་ཀྱང༌། །མི་སླུ་བ་ཡང་བཙལ་དགོས་སོ། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །གྲུབ་མཐར་ནི་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི། རང་ཉིད་ཁོ་ནས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐུག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱེད་པ་ཤེས་པ་དེ་མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ན་གཞན་ཡང་ཆད་ཚད་མར་བསྒྲུབ་ནུས་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་ཐ་དད་པས་ཚད་མར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཅེས་དགོས་པ་ལ་ངོན་བྱེད་ནུས་པ་གནས་པ་ནི། མི་སླུ་ཞེས་སྤྱིར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ནམ་ཁྱབ་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ནི་རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ན། དེས་ན་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་འདོད་ན་ནི། གང་གིས་མི་སླུ་བ་ཚོལ་བ། །དང་པོ་དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་ལ། །རྒྱུ་གང་གིས་ན་རབ་ཏུ་སྣང་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ། སྔར་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བར་བྱེད་པ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་ལྡོག་པ་དེ་བཞིན་དུ། དང་པོ་ཡང་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོང༌། འོན་ཀྱང་དང་པོ་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་ནི་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་མི་ནུས་སོ། །གོམས་ན་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ནའོ། །དང་པོ་དེའི་དངོས་ཡིན་ན། །རྒྱུ་གང་གིས་ན་རབ་ཏུ་སྡང༌། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཚད་མ་ཐམས་ཅད་རང་ཉིད་ལས། །ཚད་
Chinese
就像土地一样被近似地指定。或者，如果考虑到人，那么产生量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）本身就是真实的量。已经证实，自在天等没有这个。因此，那些不明白知识通过不欺骗而成为量的人会问：那怎么样呢？如果那个证明的知识是进入者，那么那时如何知道那个量？“本身就是量”是剩余的。认为因为行为的实现不明显，所以对不欺骗产生怀疑。这在下面被称为“从术语上讲，本身就是量”的情况。如果通过理解行为的实现等来争论，那么婆罗门会说：“正如所说：最初的知识如何？依赖于不欺骗而变化？同样，通过不欺骗，也必须寻找不欺骗。”正如所说的那样。在宗派中，行为实现显现的知识，因为它仅仅是自身就是量，所以不是没有终点的，已经展示了。近似地证明他人的行为实现是区分。意思是这样的：如果行为实现知识被确定为不欺骗，并且还能证明其他是量，那么为什么自身不是量？如果不是通过不同的不欺骗来显示量吗？那么，为什么说行为实现显现的知识从自身就是量呢？对于需要，行为实现能力存在，因为普遍地说“不欺骗”。因此，没有普遍性的过失，这是它的意思。如果这样，不欺骗的知识从自身就是量，那么如果有人认为自身就是量，那么谁来寻找不欺骗？最初的就是那样的事物，通过什么原因而非常显现呢？陈述：如果行为实现显现的知识，通过仅仅产生就能消除先前知识的怀疑，就像消除对错误的怀疑一样，那么最初的也是如此，那时会有什么过失呢？然而，在最初产生的时候，不能区分量和非量。如果习惯了就有吗？如果是那样，最初的就是那样的事物，通过什么原因而非常憎恨呢？以及“所有的量都从自身就是量”。
English
It is approximated as like the earth. Or, if considering the person, then the producer of valid cognition ( प्रमाण ，pramāṇa, valid cognition) itself is actually valid cognition. It has been proven that this does not exist for Īśvara and others. Therefore, those who do not understand that knowledge abides as valid cognition through non-deception ask: How is it? If that proving knowledge is the enterer, then how is that valid cognition known at that time? "Itself is valid cognition" is the remainder. It is thought that because the accomplishment of the action is not apparent, there is doubt about non-deception. This is called below the occasion of "from the term, itself is valid cognition." If arguing by understanding the accomplishment of the action, etc., then the Brahmin says: "As it is said: How is the very first knowledge? Depending on non-deception, it changes? Likewise, through non-deception, also non-deception must be sought." As it is said. In the tenet, the knowledge appearing as the accomplishment of the action, because it is valid cognition only by itself, it is not without end, it has been shown. Approximating the accomplishment of the action for others is the distinction. The meaning is this: If the action accomplishment knowledge is determined as non-deception, and can also prove others as valid cognition, then why is the self not valid cognition? If it is not through different non-deception that valid cognition is shown? Then, why is it said that the knowledge appearing as the accomplishment of the action is valid cognition from itself? For the need, the ability to accomplish the action exists, because it is said universally "non-deception." Therefore, there is no fault of pervasion, that is its meaning. If so, the knowledge of non-deception is valid cognition from itself, then if someone thinks that itself is valid cognition, then who will seek non-deception? The very first is such a thing, through what cause is it very apparent? Statement: If the knowledge appearing as the accomplishment of the action, by merely arising can eliminate the doubt of the previous knowledge, just like eliminating the doubt about error, then the very first is also like that, what fault would there be at that time? However, at the time of the very first arising, one cannot distinguish between valid cognition and non-valid cognition. If it exists when accustomed? If it is so, the very first is such a thing, through what cause is it very hateful? And "all valid cognitions are valid cognition from themselves."
Tibetan
མ་ཉིད་ཅེས་འདོད་པར་གྱིས། །ཤེས་ཕྱིར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །འོ་ན་གོམས་པ་ན། རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ལ་མི་ལྟོས་སོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་མི་སླུ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཡིན་གྱི། སྔ་མ་ལ་མི་ལྟོས་ན་ནི་གོམས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་མ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ནི་རང་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མ་ཁྱབ་པ་སྤངས་པ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཧ་ཅང་ཁྱབ་པར་དོགས་པ་བསུ་བར་བྱེད་དོ། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཡང་མ་ཁྱབ་པ་སྨོས་པ་ནི། སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །མེད་པ་ག་ལས་ཤེ་ན། རང་དང་གཞན་ ལས་ཞེས་སྨོས་སོ། །སྒྲ་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་དོན་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱེད་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་མ་ཐག་ཏུ་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མི་སླུ་བའི་མཚན་ཉིད་བསལ་ནས། རང་གི་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་སྐྱོན་མེད་པར་བསམས་པ་མཇུག་སྡུད་བྱེད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྨི་ལམ་དང༌། སེར་པོར་ཤེས་པ་ནི་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ལ། སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་ནི་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །རི་མོར་སྣང་བ་དང༌། དོན་བྱེད་པར་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་གྱིས་བསམས་པའོ། །དེ་མ་ཐག་པའི་མ་ཁྱབ་པར་རེ་ཞིག་སྤངས་པར་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་ན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མངོན་པར་འདོད་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཅི་ད་ནི་ཐོབ་པ་ལ་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ལུས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང༌། སྒྲ་ལས་བྱུང་བར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདིར་གང་ཞིག་གཟུང་ཞེས་དོགས་པ་ལ། སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཡང་གི་སྒྲས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་བརྗོད་པར་སྡུད་པར་སྟོན་པའོ། །གཞན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རི་མོ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། །གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་རྟེན་པ་ནི། ཡོངས་སུ་ངལ་བའི་འབྲས་བུ་ཙམ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ལེགས་སོ། །འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་ན་ནི། གནོད་པ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དོགས་ན། དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་
Chinese
应当这样认为。为了理解而不应说。如果习惯了，因为自己是量，所以不依赖于不欺骗，如果这样说，那不是这样的。在那里，是不依赖于将要产生的不欺骗，如果不依赖于先前的，就不会变成习惯。因为不依赖于后来的，所以说是由自己产生的。因此，没有不周遍的过失。这样，依靠不欺骗的知识而避免了不周遍之后，用“如果”等来迎接过于周遍的疑虑。用所缘的差别也说了不周遍，即“以声音为所缘的”。如果没有，从哪里来呢？说了“从自己和他者”。声音自己的体性不是能起作用的，因为是所缘的自性。声音也没有能获得的作用，因为刚说就停止了。这样，取消了不欺骗的定义之后，为了总结自己所希望的无过失的定义，所以说“因此”。梦和认知为黄色，因为有损害所以是量，以声音为所缘的，因为没有损害所以是量。显现为图画和显现为能起作用等也是这样，这是其他人所想的。说了暂时避免了紧接着的不周遍，即“这样，从声音产生的也是”。为了显示明显希望。“因为”等，如果现在是获得，因为获得了所有明显希望的，所以仅仅这样就完全满足了希望的意思。如果从声音产生并且缘于意义的知识，不也是被称为从声音产生的吗？在这里应该取什么呢？因为有这个疑虑，所以说了“以声音为所缘的”。“又”这个词，显示了不说的集合。“对于其他”是指图画等。如果依赖于不欺骗，不只是具有完全疲劳的果实吗？因此，“认识的自性之智就是量”这样说是好的。如果怀疑是错乱，因为没有损害的差别就完全圆满了，如果这样怀疑，说了“这个意思是”。
English
It should be considered as such. It should not be said for the sake of understanding. If one is accustomed, since oneself is a valid means of cognition, one does not rely on non-deception. If one says so, it is not like that. There, one does not rely on the non-deception that will arise. If one does not rely on the former, it will not become a habit. Because one does not rely on the latter, it is said to arise from oneself. Therefore, there is no fault of non-pervasion. Thus, having abandoned non-pervasion by relying on the knowledge of non-deception, one welcomes the doubt of being too pervasive with "if" and so on. Non-pervasion is also stated by the difference of the object, that is, "with sound as the object." If there is not, from where does it come? It is said, "From oneself and others." The nature of sound itself is not functional, because it is the nature of the object. Sound also does not have another function to be obtained, because it ceases as soon as it is spoken. Thus, having eliminated the definition of non-deception, in order to conclude the definition of one's own desire without fault, it is said, "Therefore." Dreams and the cognition of yellow are valid means of cognition because they are harmful, and that which has sound as its object is valid because it is not harmful. Appearances as pictures and appearances as functional, etc., are also the same, which is what others think. It is said that the immediately following non-pervasion is temporarily avoided, that is, "Thus, that which arises from sound is also." In order to show manifest desire. "Because" etc., if now it is attainment, because all manifest desires are attained, therefore, just like that, the meaning of completely fulfilling the desire. If the knowledge that arises from sound and focuses on meaning, is it not also called arising from sound? What should be taken here? Because there is this doubt, it is said, "with sound as the object." The word "also" shows the collection of what is not said. "For others" refers to pictures, etc. If one relies on non-deception, is it not just possessing the fruit of complete fatigue? Therefore, it is good to say, "The wisdom of the nature of cognition is a valid means of cognition." If one doubts that it is mistaken, because the difference of not being harmful is completely perfect, if one doubts like this, it is said, "This meaning is."