Tibetan
གྲགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གསལ་བར་འགྱུར་བའི་དོན་བྱེད་པ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། འདི་འཆད་པ་ནི་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་ལ་འདི་ལྟར་བསམ་པ་ཡིན་ཏེ། མི་སླུ་བ་ཞེས་བྱ་བས་མི་སླུ་བ་ཅན་ཉིད་ནི་མི་སླུ་བའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རྟོགས་པས་ནི། མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་སྒྲ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཚད་མའོ་སྙམ་པ་ཡང་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་འདྲ་བ་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་ཡོད་ན་མི་སླུ་བའི་སྒྲ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །ལན་ནི་བཙོ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོའི་བར་རོ། །བྱེད་པ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི། ལས་ཀྱི་ཆོས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འདི་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དཀྱུས་ལ། འགྲེལ་བཤད་བྱེད་པའི་འདོད་པ་བྱེད་པ་པོའི་ཆོས་ཡིན་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་བཙོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ནི་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། བཙོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱ་ལ་བསླུས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང༌། མི་སླུ་བ་གང་དུ་ཡོད། དུང་བ་ཙམ་ལའོ་ཞེ་ན། དེ་ཙམ་གྱིས་འཕངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་མེད་པར་ནི་རུང་བ་ཉིད་བདེ་བླག་ཏུ་ ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་བློ་མི་བརྟན་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་རྟོག་པ་ཡང་མི་བརྟན་པ་ཉིད་དོ། །རུང་བའི་སྒྲས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་དོན་བྱེད་པ་མ་ངེས་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་ལ་མི་སླུ་བ་དེ་ཉིད་ལ་མི་སླུ་བར་བརྗོད་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་བྱ་བ་གྲུབ་པ་ཉིད་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །བརྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལའོ། །རྣམ་པར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་འདོད་པས་གཉིས་མེད་པ་ལའོ། །དེའི་ཚེ་ནི་དེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལ་དོན་བྱེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། འདི་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལྟར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཉེ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་མི་སླུ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། བརྟག་པས་ཅི་བྱ་ཞེས
Chinese
所谓的名声，是使显现的作用安住，但不是自性之义。此处所说的是识的自性等等。对此应如是思考：所谓“不欺”，具有不欺性本身就是施设“不欺”之名的理由。仅仅了知自性，并非施设“不欺”之名，因为这样会过度推及到也了知“这是量”的想法。但事实并非如此，因此自性本身不是不欺。那么，像这样的情况是什么呢？所谓“什么存在才能施设不欺之名”是剩余的部分。回答是从“煮”开始，到“是不欺”为止。所谓“作用成立”，这表明了是作用的法。所谓“这些的”等等，在文脉中，是为了排除解释的意愿是作者的法。因为对于煮等，没有确定能够获得，所以认为不欺就是成办它的识，这种想法也是不合理的。如果在煮等所要成办的事物上被欺骗，那么在成办者的识的自性上，哪里有不欺呢？如果仅仅是希望，那么仅仅凭借希望，所要成办的事物也能成立，因为没有对境，所以安乐本身不容易被了解。如果所要成办的智慧是不稳固的，那么成办者的自性必然的觉悟也是不稳固的。安乐之声也表达了成办者的识的作用不确定的状态。追求作用的人们也希望将对于作用的不欺称为不欺。如果这样做，那么作用的成立本身就是不欺。所谓“依赖”是指对于总体的意义而言。所谓“安住”是指与自己的意愿没有二致。那时，对于显现于彼处的识，仅仅是安立为作用而已，这是总相的场合。如果对于所要作用的事物，也像识的自性一样，在那时接近，在那时与它相关联本身就能了知是不欺，那么考察有什么用呢？
English
That which is known as fame is the abiding of the function that makes things clear, but it is not the meaning of self-nature. What is explained here is the self-nature of consciousness, and so on. One should think about this in this way: the very fact of being unfailing is the reason for applying the term "unfailing." Merely understanding one's own nature is not the reason for applying the term "unfailing," because that would lead to the overextension of also understanding the thought, "This is valid cognition." But that is not the case, so self-nature itself is not unfailing. What, then, is such a case? The question of "what exists that allows the application of the term 'unfailing'" is the remainder. The answer is from "cooking" to "is unfailing." The phrase "function is established" indicates that it is the dharma of function. The phrase "of these," etc., in the context, is to eliminate the intention of explanation being the dharma of the author. Because there is no certainty of obtaining things like cooking, it is unreasonable to think that unfailing is the very consciousness that accomplishes it. If one is deceived in what is to be accomplished, such as cooking, then where is the unfailingness in the self-nature of the consciousness that accomplishes it? If it is merely hope, then by hope alone, what is to be accomplished is also established, because without an object, ease itself is not easily understood. If the wisdom to be accomplished is unstable, then the necessary realization of the nature of the accomplisher is also unstable. The sound of ease also expresses the uncertain state of the function of the consciousness that accomplishes. Those who seek function also wish to call the unfailingness of function unfailing. If this is done, then the establishment of the function itself is unfailing. "Reliance" refers to speaking in terms of the general meaning. "Abiding" refers to being non-dual with one's own intention. At that time, for the consciousness that appears there, it is merely established as function, and this is the occasion of the general characteristic. If, for the thing to be functioned upon, just as with the self-nature of consciousness, it is close at that time, and the very connection with it at that time allows one to know that it is unfailing, then what is the use of examining?
Tibetan
་བྱ་བ་དེ་སོ་ན་འདུག་གོ་ཞེ་ན། དོན་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེའི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་དུས་སུ་སྟེ། ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །དེ་དང་འབྲེལ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩོད་པ་སྟེ། དེ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་དོན་བྱ་བ་དེ་དང་འབྲེལ་པའོ། །གྲུབ་མཐའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་འགྱུ་མཚན་ནི་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་འབྲེལ་པ་འམ། ཀུན་བརྟགས་པ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། འབྲེལ་པ་ཅན་ནམ། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོར་བསྟན་ཀྱང་དེ་ཁོ་ནར་ཐ་དད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་ལྟར་ཡང་གཉིས་གནས་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་གིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ལ་གནས་པའི་འབྲེལ་བ་ནི། འབྲེལ་པར་གྱུར་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། གཅིག་ལ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཉིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། རིག་པ་འབྲེལ་བར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་རིག་པ་འབྲེལ་པ་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། སྔ་མ་བཞིན་དངོས་པོར་བསྟན་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གཅིག་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་གཅིག་བཟུང་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རིག་ པས་འགྱུར་བ་ཁོ་ནས་འགྱུར་གྱི། མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་འགྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གང་ལས་དེ་དག་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་འབྲེལ་བར་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བར་འགྱུར་གྱི། ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཡིན་པ་གཉིག་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ངེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་ཀྱང་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་རང་བཞིན་རིག་པའི་རང་རིག་གི་ཁྱད་པར་དེ་བཟུང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་ཆ་ཤས་རྣམ་སྤངས་པ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་བཟུང་བ་ལའང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡལ་ག་དང་ལྡན་པ་བཟུང་ཡང་ཤིང་ཉིད་ལ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མ་ངེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་བཅད་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་མ་ངེས་པ་སྲིད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པའི་གོ་སྐབས་གྲུབ་པས་ན། སྔ་ན་མེད་པའི་དལ་བ་གཞན་གྱི་ས་ཅི་བྱ། དེ་བས་ན་
Chinese
如果说那个行为就在那里，那么也说了“能起作用的那个”。所谓“那时”是指在进行证实的智慧之时。所谓“存在”是指剩余。所谓“与它相关”是指与将要产生的能起作用的事物相关。所谓“如果”是指争论，与它相关是指与所做的事情相关。宗义是这样的：关联的语声运用的原因，是成为实物的关联，或者是遍计所执，但更为殊胜。或者是有关联者，或者是互相有关联的两个事物本身。虽然显示为事物，但仅仅是那样也无法成立差别。无论哪种情况，所谓“二者皆住的关联”都是答案。其中，第一种情况非常清楚。第二种情况中，安住在二者的关联，是成为关联的自性，而不是只在一个上理解，因为不依赖于其他，就无法安立名言。因此，如果是了知二者的各自体性，那么了知成为关联的自性，就成了了知关联的智慧。如同之前一样，即使显示为事物，也会执著为一个法性。因此，如果抓住一个，那么仅仅以了知自性就会改变，但并非一定会改变所希求的差别。如果暂时从哪里对那些本身更加关联的事物进行名言，难道不是必须确定一个与一切不同的差别吗？那个差别本身就是与能起作用的事物相关联的自性，因此即使立誓说是不欺骗的，也不会成为言语的过失。如果又因为与智慧无有差别，即使抓住了了知自身自性的自证的差别，那也并非一定没有疑问，因为“完全舍弃差别部分，即使以现量抓住也是如此”等等已经广为阐述。并且，即使抓住具有树枝的树，也仅仅是树本身，因为见到刹那等等不确定的情况。因此，即使完全确定了事物，也因为所有差别都不确定的可能性，而成立了完全观察的机会。既然如此，那以前没有的闲暇，其他的地方做什么用呢？因此，
English
If it is said that that action is there, then it is also said, "That which can perform the function." The term "at that time" refers to the time of the wisdom that accomplishes. The term "existent" refers to the remainder. The term "related to it" refers to being related to the thing that will arise and perform the function. The term "if" refers to an argument, and being related to it refers to being related to the thing to be done. The meaning of the tenet is this: the reason for the application of the sound of relation is either a relation that has become a real thing, or a completely imputed one, but it is more excellent. Or it is something that has a relation, or it is the two things themselves that are mutually related. Even if it is shown as a thing, it is not possible to establish a difference merely by that. In either case, the answer is the so-called "relation that abides in both." Among them, the first case is very clear. In the second case, the relation that abides in the two is the nature of becoming related, and it is not understood only in one, because without relying on the other, it is not appropriate to establish a term. Therefore, if it is the knowledge of the respective nature of the two, then knowing the nature of becoming related becomes the wisdom of knowing the relation. As before, even if it is shown as a thing, it will be grasped as one dharma. Therefore, if one grasps one, then it will change only by knowing the self-nature, but it is not certain that the desired difference will change. If, for the time being, one makes a statement about things that are more related to those things, is it not necessary to determine some difference that is different from everything? That difference itself is the nature of being related to the thing that can perform the function, so even if one vows that it is not deceptive, it will not become a fault of speech. If, again, it is because there is no difference from wisdom, even if one grasps the difference of self-awareness that knows one's own nature, it is not certain that there is no doubt, because "completely abandoning the part of difference, even if one grasps it with direct perception" and so on have been extensively explained. And even if one grasps a tree with branches, it is only the tree itself, because one sees uncertain situations such as moments. Therefore, even if one completely determines the thing, the opportunity to fully examine it is established because of the possibility that all differences are uncertain. Since this is the case, what is the use of other places for leisure that did not exist before? Therefore,