Tibetan
བ་ནི་བདེན་ན། འོན་ཀྱང་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དོན་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་སླུ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འགྱུར་ན། ཚད་མ་ཉིད་ལས་འཇུག་པར་བྱས་ཏེ། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་སླུ་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་པའི་བསམ་པས། ཚད་མ་ཚོལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་གཉིག་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་།།གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་དངོས་པོར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་ཞིག་དོན་བྱ་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བས་འཇུག་པ་དེ་ནི་ཞེན་པར་འོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ན་འཇུག་པར་བསླུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ། འཇིག་པ་དང་ནི་ངེས་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཉ་ཕྱིས་མཐོང་བ་ལ་དངུལ་གྱི་བྱ་བ་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དངུལ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་འཇུག་པ་ནི་ཉ་ཕྱིས་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བས་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་སྣང་བ་ན་གཞན་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་དོན་དང་ལྡན་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སུན་ཕྱུང་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་ལ་མི་གུས་པར་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ན། དེའི་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་སྣང་བ་སྐབས་ཡིན་ན། འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མི་སླུ་བ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་པའམ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དངུལ་གྱི་ ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་ཡང་སྤད་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་དངུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དེ། འོན་ཀྱང་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་གསལ་བའི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཟད་དོ་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་ཚད་མའི་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཡུལ་གཞན་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལྷག་པར་གསལ་བས་ནི་དེ་ལ་མི་གནོད་དོ། །དེ་ལས་འཇུག་པའི་ཡུལ་གཞན་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་བསླུས་པའི་ཕྱིར་ན། དོན་འཛིན་པ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་འཛིན་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྔོན་མེད་དོ
Chinese
的确是这样。然而，仅仅因为追求所应做之事，如果追求的是在完成所应做之事时不被欺骗，那么就应该从量本身入手。不是从非量入手，因为有时可能会被欺骗。怀着这样的想法，就会去寻求量。因此，想要说的是，必须依赖于所要确定的对象，才能被称为具有事物之境。因为经中说，量是具有事物之境的。所要把握之物本身，并非一定是事物。凡是追求所应做之事而入手的，因为是值得执着的，所以被称为特别执着。如果不是事物，入手就会被欺骗，因此不是量。因此，所要把握之物并不依赖于事物本身，因为它与毁灭和所要确定之物相关联，就像比量一样。如果是这样，那么看到贝壳而想要得到银子，执着于银子而入手，并不是因为想要得到贝壳本身。当显现为其他事物时，入手于其他事物，这将在后面解释。因此，说依赖于所要把握之物，具有意义的就是量，这是被驳斥的。如果仅仅因为不欺骗而执着于事物就是量，那么对银子的认识也会变成量。对此，如果说在分别念中，显现为非事物的情况是存在的，那么比量的量也会变成无因的。因此，追求不欺骗本身而执着于事物不是正确的，或者说，即使在分别念中，也应该说执着于事物，这样，对银子的认识是量也会被抛弃。或者说，对银子的认识本身就是以银子为境的，但是，它不是清晰地与地点和时间等其他因素相关的量。暂时，作为量的证明，执着于事物本身不是存在的吗？更加清晰地与地点等其他因素相关联，并不会对此造成损害。因为从那入手，被与地点等其他因素相关联所欺骗，即使存在对意义的执着，但仍然是量。因此，执着于意义不是量的特征，因为会太过分。对此，以前没有过。
English
Indeed, it is so. However, merely by pursuing what should be done, if one pursues not being deceived in accomplishing what should be done, then one should start from the valid cognition itself. Not from non-valid cognition, because sometimes one might be deceived. With such a thought, one will seek valid cognition. Therefore, what is intended to be said is that one must rely on the object to be determined in order to be called having the realm of objects. Because it is said in the scriptures that valid cognition has the realm of objects. What is to be grasped itself is not necessarily an object. Whatever enters into action by pursuing what should be done, because it is worthy of attachment, is called particularly attached. If it is not an object, entering into it will be deceived, therefore it is not valid cognition. Therefore, what is to be grasped does not depend on the object itself, because it is related to destruction and what is to be determined, just like inference. If it is so, then seeing a conch shell and wanting to obtain silver, being attached to silver and entering into action, is not because one wants to obtain the conch shell itself. When it appears as something else, entering into something else, this will be explained later. Therefore, saying that relying on what is to be grasped, what is meaningful is valid cognition, is refuted. If merely because of not deceiving, grasping at an object is valid cognition, then the cognition of silver would also become valid cognition. To this, if it is said that in conceptual thought, the appearance of something that is not an object exists, then the valid cognition of inference would also become without reason. Therefore, pursuing non-deception itself and grasping at an object is not correct, or, even in conceptual thought, it should be said that one is grasping at an object, so that the cognition of silver being valid cognition would also be abandoned. Or, the cognition of silver itself is indeed with silver as its object, but it is not a valid cognition that clearly relates to other factors such as place and time. For the time being, as proof of valid cognition, isn't grasping at the object itself existent? Being more clearly related to other factors such as place does not harm it. Because from that entry, one is deceived by being related to other factors such as place, even if there is grasping at meaning, it is still valid cognition. Therefore, grasping at meaning is not the characteristic of valid cognition, because it would be too extreme. To this, there was none before.
Tibetan
ན་ཤེས་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སུན་ཕྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་ཞེན་པར་བྱ་བ་ནི་དོན་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་དོན་ཉིད། དོན་བྱ་བ་ལ་མི་སླུ་བ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་སླུ་བ་ཡང་དོན་ཉིད་ལས་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་གཉི་ག་ཡང་ཕན་ཚུན་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དོན་སྨོས་པ་ནི། གཟུང་བ་འམ་འཇུག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། བཤད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་དང༌། འཇུག་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་འཛིན་པ་འམ། གནོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་གནས་པ་ན་ཕྱིར་ཟློག་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོས་ཤེས་ན། མི་སླུ་བ་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟག་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། བརྟག་པར་སྤོང་བས་བསྟན་བཅོས་མི་དགོས་པར་བརྗོད་པར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཚད་མ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དག་ཉེས་པས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་རིག་པ་ལ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པའི་གོ་སྐབས་ཀྱང་མེད་པས་ཤེས་པ་ཉིད་ཅི་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་བེམས་པོ་ཆེན་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་རང་བཞིན་རིག་པ་མེད་པས་ཁས་ལེན་ན་ཤེས་པ་ཉིད་ཅི་ ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ནས་དེ་ཉིད་ལ་ཉེས་པ་གཞན་བརྗོད་པ་ནི། ཕྱོགས་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་བཟོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སླུ་བ་ཉིད་གཙོར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ཚད་མ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་ལ། མི་སླུ་བ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་དེ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །ཤེས་པ་མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་
Chinese
而且，所谓的“知”，也是被这同一个理由驳倒的。所谓“无害”，是指立即可以应用。如果在这里也要执着，如果想要表达事物本身，那么那时就是事物本身。因为不欺骗事物的作用。不欺骗本身就是量。如果说不欺骗也不是来自事物本身吗？确实，两者是互相证明的。即使那样，在其他的定义中提到事物，是因为对接受或进入产生怀疑。因为难以解释，而且因为想要进入的人们需要依赖，所以不欺骗本身就是量的定义。而不是抓住事物或者无害本身。如果是那样，安住时返回，就是“如果”等等。如果能以自己的体性知道能成立的知识，因为不欺骗就是知识本身。所谓“有什么要考察的”，是指通过放弃考察来说明不需要论典。所谓“那时量本身就会不存在”，是指因为与同一事物结合的知识所认知的事物等被过失所占据，而且也不承认自证。因为也没有回忆的机会，所以知识本身就会什么都不存在，因此会变成大块的顽石。这样，如果不承认没有认识自己的自性，知识本身就会什么都不存在，这样成立之后，再对它说其他的过失，就是“这个宗派”。所谓“不是认识自己的体性”，这个宗派你们佛教徒也不能容忍，因为佛教徒们是说认识自己的体性的，这样想的。所谓“知识的自己的体性不是量”，这正是当时要说的事情，因此主要说的是不欺骗本身。如果说没有欺骗的不是量吗？如果那是自己的体性，那么量也会变成自己的体性吗？对于这样的怀疑，说了没有欺骗的不是。如果不是自己的体性，那么那是什么呢？说了“然而”等等。知识是不欺骗本身。
English
Moreover, the so-called "knowing" is also refuted by this very same reason. The so-called "harmless" means that it can be applied immediately. If one insists on it here, if one wants to express the thing itself, then at that time it is the thing itself. Because it does not deceive the function of the thing. Non-deception itself is valid cognition. If one asks, "Is non-deception not also from the thing itself?" It is true, both prove each other. Even so, mentioning the thing in other definitions is because it creates doubt about acceptance or entry. Because it is difficult to explain, and because those who want to enter need to rely on it, non-deception itself is the definition of valid cognition. It is not grasping the thing or harmlessness itself. If that is the case, returning when abiding is "if" and so on. If one can know the knowledge that establishes by its own nature, because non-deception is knowledge itself. The so-called "what is there to examine" means that by abandoning examination, it is said that treatises are not needed. The so-called "then valid cognition itself will not exist" means that because the things cognized by knowledge that combines with the same thing are seized by faults, and also because they do not accept self-awareness. Because there is no opportunity for memory, knowledge itself will not exist, therefore it will become a large inanimate object. Thus, if one does not admit that there is no recognition of one's own nature, knowledge itself will not exist, and after establishing this, stating other faults to it is "this position." The so-called "not recognizing one's own nature," this position is also not tolerable to you Buddhists, because Buddhists say that they recognize their own nature, that is what is thought. The so-called "the own nature of knowledge is not valid cognition" is precisely what is to be said at the time, therefore the main thing said is non-deception itself. If one asks, "Is that which is without deception not valid cognition? If that is its own nature, then will valid cognition also become its own nature?" To such a doubt, it was said that that which is without deception is not. If it is not its own nature, then what is it? "However" and so on were said. Knowledge is non-deception itself.