Tibetan
་བྱུང་བ་དང༌། ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་གྲགས་པ་ཁོ་ནའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཚད་མའི་དེ་དག་གོ་གང་གིས་བྱས་ཤེ་ན། ཡུལ་གྱིས་བྱས་སོ། །སྐྱེས་བུའི་དོན་མཆོག་གི་ཡན་ལག་ལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་དོན་དུ་ཡང་འབད་པས་ཚད་མ་བརྟགས་པ་ལ་གུས་པས་ནི་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་ཙམ་གྱི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གོལ་ཡང་དོན་ཆེན་པོ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྔར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཚད་མར་བརྗོད་ལ། ད་ལྟ་ནི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མ་འགྲིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔར་ཡང་མཚན་ཉིད་ཡོད་པས་ཚད་མར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ནི་དམ་བཅས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་མི་སླུ་བ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ནི་འདི་མ་བརྗོད་ལ་ད་ལྟ་ནི་བརྗོད་པར་ཟད་ད། མཚན་ཉིད་ཀྱང་གནས་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཕྱིའི་ཚུལ་ལ་ཡང་གང་ཟག་བཀག་པ་ལ་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ནར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཚད་མ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཅེས་ངེས་པར་བཟུང་བ་རྩོད་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་མིང་ཅན་ཉིད་དངོས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡིན་ལ། བསྒོམ་བྱའི་ཡན་ལག་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེའི་དོན་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་བརྗོད་དེ། སྟོན་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གསལ་བ་ལྷག་མ་དག་ལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དྲི་ཡང་མེད་དོ། །ཚད་མའི་སྒྲ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མཐའ་དག་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཅི་ལྟར་གང་ཇི་སྲིད་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་མཐའ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་བརྗོད་ཅེ་ན། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཚད་མར་ཆོས་མཚུངས་པས་ན་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་གསལ་བ་དག་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བཟུང་བ་མི་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་འདྲ་བས་ཚད་མའི་གསལ་བ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱས་ནས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ངལ་བ་འདིས་ཅི་བྱ་སྟེ།
Chinese
生起和殊胜的，不是仅仅名声的薄伽梵的量，那些是什么造成的呢？是境造成的。对于士夫最胜义的支分来说，薄伽梵才是量，现量等等不是，将会这样讲述。为了那个意义，努力以恭敬来观察量，不是仅仅为了见到果的意义，即使在那上面迷惑，也不会有大义的缺失。因此，量也是薄伽梵本身，因为具有量的相状，这样说是有道理的。如果那样的话，以前以因和果圆满而说是量，现在因为具有相状而说，这难道不是不合理吗？不是那样的，因为以前也因为具有相状而想要说是量。以因和果圆满而获得誓言，这本身就显示了不欺骗性。那个时候没有说这个，现在才说而已，相状也是暂时的缘故。当以外相的方式，也以遮止有情的方式，仅仅将现量和比量的自性说成是薄伽梵的时候，那个时候，将量也确定为薄伽梵本身，就不会变成争论的对境。如果那个时候，瑜伽现量的名称本身实际上是薄伽梵，随行于安立所修支分的比量，则说是那个意义的薄伽梵，就像导师一样。对于现量和比量的其余明分，连薄伽梵的名称的痕迹也没有。量的声音是因为现量和比量一切都作区分的缘故。怎么能凡是量，都说成是薄伽梵本身呢？因为具有量的相状，这样说了。因为在量上法相同，所以在现量等等的明分上，因为有薄伽梵的声音，所以确定不相违背。如果那样，那么因为相似，以薄伽梵的声音来说明量的明分，为了要显示，这个辛劳做什么呢？
English
What causes the arising and the excellent, which are not merely the renowned measure of the Bhagavan? It is caused by the object. For the supreme meaning of the individual, the Bhagavan is the measure, but not direct perception and so on, it will be explained in this way. For that meaning, diligently examine the measure with respect, not just for the sake of seeing the result, even if there is confusion on that, there will be no loss of great meaning. Therefore, the measure is also the Bhagavan himself, because it has the characteristics of measure, it is reasonable to say so. If that is the case, then before, it was said to be a measure because of the perfection of cause and effect, but now it is said because it has characteristics, isn't this unreasonable? It is not like that, because before, it was also intended to be said as a measure because it has characteristics. The perfection of cause and effect is what makes the vow attainable, which itself shows the non-deceptive nature. At that time, this was not said, but now it is only said, and the characteristics are also temporary. When, in terms of external appearance, and also by way of preventing individuals, only the nature of direct perception and inference is said to be the Bhagavan, at that time, determining the measure as the Bhagavan himself will not become an object of dispute. If at that time, the name of yogic direct perception itself is actually the Bhagavan, and the inference that follows the establishment of the limbs to be cultivated is said to be the Bhagavan of that meaning, just like the teacher. For the remaining clear parts of direct perception and inference, there is not even a trace of the name of the Bhagavan. The sound of measure is because direct perception and inference are all distinguished. How can everything that is a measure be said to be the Bhagavan himself? Because it has the characteristics of measure, it is said so. Because the Dharma is the same in measure, there is no contradiction in determining that there is the sound of the Bhagavan in the clear parts of direct perception and so on. If so, then because of similarity, what is the purpose of this effort to explain the clear parts of measure with the sound of the Bhagavan, in order to show it?
Tibetan
ཚད་མའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ ཏེ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ནས་ཀྱང་ཚད་མར་སྒྲུབ་པར་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ངལ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྒྲུབ་པ་གཙོར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་ཚད་མ་རྣམ་ངེས་ལ་སོགས་པར་ནི། གཙོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་ཚད་མ་ཙམ་ནི་དངོས་སུ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་དུ་ནི། རྣམ་བཞག་བླ་མ་གཉིས་ལ་ལྟོས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཙོར་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ལ། ལུགས་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་དངོས་སུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པ་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་ཉིད་དུ་དོན་དམ་པ་བརྗོད་པ་འབད་པ་ནི། དམ་བཅའ་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་གཙོར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གསལ་བར་བྱའོ། །ཡང་ན་ཚད་མ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་འཕྱིར་ན་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་ལ་སོགས་པ་བསལ་བས་མ་འབྲེལ་པ་རྣམས་གཅོད་དུ་སྦྱོར་རོ། །ག་ལས་ཤེ་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །འོ་ན་མདོ་རྣམས་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ལྷུར་བྱེད་པའོ་ཞེས་སེམས་པ་ན་ལག་ཏུ་ཆུད་པའི་མངོན་སུམ་ཡང་འདོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་གང་དུ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་ནི་བརྩད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཚད་མ་ཁས་བླང་བར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་པས་གདུངས་པ་གང་ཡིན་པ། །ཙན་དན་ཚོལ་གྱི་མེ་མ་ཡིན། །ཅུང་ཟད་སྨྲ་མོད་ཚད་མ་ལ། །མ་བརྟེན་པར་ནི་འཇུག་མ་ཡིན། །ཚད་མཁས་ལེན་ན་ནི་ངེས་པར་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་རྗེས་སུ་བརྗོད་པས་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ཚད་མའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཚད་མ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འདིས་འཇལ་བར་བྱེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གང་བསྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་གང་ཡིན་ཞེས་དོགས་པ་ལ། རྣམ་འགྲེལ་དུ་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་པས། སྨྲས་པ་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙོར་བྱ་བ་དང༌། ཡི་གེའི་དོན་དག་གི་འམ་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པའི་གཙོར་བྱ་བའི་དོན་ཉིད་ཀྱི་འམ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་ཡི་གེའི་དོན་དུ་གྱུར་པ་དང་གི་སྟེ། ཐུན་མོང་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་ གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དམ། བསྟན་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོ
Chinese
如果说，因为量成立的缘故也能证悟。是的，因为就其本身而言，无论如何也不会证悟成立为量，所以，造论的辛劳，主要是为了成就薄伽梵。就像这样，在《量决定论》等论著中，主要应该阐述薄伽梵本身，而量只是附带的。在《释量论》中，如果考虑到两种不同的观点，那么主要目的是薄伽梵，如果考虑到其他观点，那么就是附带的，这是区分。因此，有些论师努力阐述究竟的意义，是为了表明所承诺的薄伽梵是主要的目的，这一点也应该明确。或者说，量也是薄伽梵本身，因为“本身”这个词与其他词相关联，所以排除了对岸的美丽等，从而将不相关的部分切断。为什么呢？因为已经阐述了量的定义。如果认为经部主要致力于辩论和考察，那么对于那些舍弃了现成可见的现象的人来说，就不应该争论在哪里有量的定义，因为这是为了确立对量的承诺。被热恼所困扰的人，不是为了寻找檀香而生火的人。即使稍微谈论量，如果不依赖量，也不会进入。如果精通量，那么必然要阐述定义。如果通过随后的陈述来确立定义，那么应该用量的术语来表达的量是什么呢？回答说，已经提到了“通过它来衡量”等等。如果怀疑所要确立的定义是什么，那么通过进入《释量论》中所示的定义，所说的是“对于它”等等。一般来说，主要的目的和，文字的意义或者场合的差别，不同的主要目的的意义本身或者，名言的量的文字的意义，以及共同的性质，都接近于表明 已经成为，这就是意义。或者，因为已经成立了完全了解的自性，或者，使所教导的意义获得成功。如果现量等
English
If it is said that it is also realized because of the proof of validity. Yes, because by its very nature, it will not be realized as valid no matter what, therefore, the labor of making treatises is mainly to accomplish the Bhagavan. Like this, in the Pramāṇaviniścaya and other treatises, the Bhagavan himself should be mainly explained, and validity is only incidental. In the Pramāṇavārttika, if considering two different viewpoints, then the main purpose is the Bhagavan, if considering other viewpoints, then it is incidental, this is the distinction. Therefore, some commentators strive to explain the ultimate meaning, in order to show that the promised Bhagavan is the main purpose, this should also be clarified. Or, validity is also the Bhagavan himself, because the word "itself" is related to other words, so it excludes the beauty of the other shore, etc., thereby cutting off the unrelated parts. Why? Because the definition of validity has been explained. If it is thought that the sutras are mainly devoted to debate and examination, then for those who abandon the readily visible phenomena, it should not be argued where there is a definition of validity, because this is to establish the commitment to validity. Those who are troubled by heat, are not those who light a fire to seek sandalwood. Even if one speaks a little about validity, one will not enter without relying on validity. If one is proficient in validity, then it is necessary to explain the definition. If the definition is established through subsequent statements, then what is the validity that should be expressed in terms of validity? The answer is, it has been mentioned "through it to measure" and so on. If there is doubt about what the definition to be established is, then by entering the definition shown in the Pramāṇavārttika, what is said is "for it" and so on. In general, the main purpose and, the meaning of the words or the difference of occasions, the meaning of the different main purposes themselves or, the meaning of the words of the conventional validity, and the common nature, are close to indicating has become, this is the meaning. Or, because the nature of completely understanding has been established, or, making the taught meaning successful. If direct perception etc.