Tibetan
ཅོམ་ལྡན་འདས་གཞལ་བྱ་ཉིད་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་འདྲ་བའི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་ཡང་དད་པ་ཙམ་གྱིས་བཅུག་པ་རྣམས་གུས་པ་དང་ལྡན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ངེས་པ་ནི་མེད་ལ། གཞན་དག་ནི་རྩོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལ་ཡང་གཉིས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། དེའི་གཞལ་བྱ་བཅོ་མ་ལྡན་འདས་ལ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ཐེ་ཚོམ་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དག་གི་ཆོས་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་སོགས་པས་གཉིས་པ་ལས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །གཅིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་གཞན་ལ་ངེས་སོ་ཞེས་ནི་མི་རིགས་སོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ རྣམས་དངོས་པོས་འཇུག་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྲིད་ཀྱང༌། ངེས་པ་འམ་ཐེ་ཚོམ་ཡང་རུང་སྟེ། སྟོབས་དང་ལྡན་པ་གཅིག་གིས་གཉི་ག་ཡང་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་སོ། །དེས་ན་ཚད་མ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོ་མ་དང་ཕྱིན་ལོག་སྤོང་བའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བྱེད་པ་གཅིག་ཉིད་ནི་ཚང་མ་དང་གཞལ་བྱ་གཉི་གའི་ཡང་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཡང་ན་གཞལ་བྱ་ངེས་པའི་དོན་དུ་ཚད་མ་འཚོལ་བའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་ཉིད་འཆད་པར་ཅི་སྟེ་མི་རྩོམ་ཞེ་ན། གཞན་ལ་རྟོགས་པ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་ལྟར་ཆད་མས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཚོགས་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་དགོས་སོ། །ཚད་མས་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་འམ། ཚར་བཅད་པའི་གཞལ་བྱ་ནི་དབང་པོས་ཀྱང་གཞན་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཚད་མས་རེ་ཞིག་ཡལ་བར་དོར་ཡང་སླར་ཚད་མ་ཉིད་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་རིགས་སོ། །འོ་ན་བསྟན་བཅོས་གཞན་བཞིན་དུ་གཉི་ག་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཉི་ག་ལ་ཡང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །བསམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་གཞན་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཚད་མས་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་དཔེར་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་ཀྱི། གཞན་ལ་འཇུག་པ་ནི་དོན་མེད་དོ། །དཔེར་ན་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དཔེར་བརྗོད་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་དེའི་ཞར་ལ་སེལ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནམ། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་སྟོན་པ་ན་། ནང་དང་བཅས་པ་སྤྱིའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པ་ནང་དུ་བསྡུས་པར་བྱ་བ་བཞིན་ཏེ། དབང་པོའི་ཤེས་པས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང༌། ཕུང་པོ་གཞན་ནི་རང་རིག་པས་དང་ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་ཡང་དཔག་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གཞལ་བྱ་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དགོས་པ་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །ནིའི་སྒྲ་ནི་གྲགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སྟོན་པའོ། །དེ་མ་ལུས་ པའི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོགས་པ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་ན། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོའི་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་མོད། དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཅིར་འགྱུར་ན། གང་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཞེས་བརྗོད་པ་མཛེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཚད་མར་གྱུར་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་བརྗོད་ཅེས་དོགས་པ་ལ། ཚད་མ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པར་གང་གིས་བྱས། དེ་ལ་ཡང་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་རིང་དུ་སྤོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བསལ་ལོ། །གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་ཀྱང༌། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཞག་པ་རིག་བྱེད་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འདི་ཉིད་མཁས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ནི་གཉིས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། གཞན་ཐམས་ཅད་མཁས་པ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་མོད། ཕུལ་དུ་བྱ་བ་དང་བཅས་པའི་ཚད་མ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དེ། དཔེར་ན་སྲེད་སྒྲུབ་གཞུ་འཛིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་གཞུ་འཛིན་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་གང་གིས་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ངེས་པར་གཟུང་བ་རིམ་པ་གཞན་ཡིན་པས་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་མཐར་ལྟའོ། །གལ་ཏེ་འཕོང་གི་སྒྱུ་རྩལ་གྱི་ཕུལ་དུ
Chinese
当世尊显现为所量时，证悟如此所量的量是必要的，这是它的意义。其中，仅仅凭信仰进入的人，虽然具有恭敬心，但对世尊的确定却不存在，而其他人则纯粹是争论。因此，作为能立之量的，也有两种。如果不是这样，那么，对于作为彼之所量的世尊，也不会有颠倒和怀疑了。量和所量的法性就是这样，对一个产生怀疑等，是因为从另一个那里作为对境的缘故。对一个产生怀疑，而对另一个产生确定，这是不合理的。由于分别念以事物进入为空性，所以虽然可以这样，但无论是确定还是怀疑，都必定要由具有力量的一个来安立二者。因此，对于此量，为了遣除怀疑和颠倒，论典的作者认为，唯一能完全随顺能立和所量二者的，就是证悟所量，所以才这样说。或者，为了确定所量的意义而寻求量，为什么不着手阐述所量本身呢？所以才说“对他人证悟”。像这样，量所要成立的集合，必须如其所是地存在。被量所摄持或者决定的所量，即使是根识也无法改变。即使量暂时被忽略，为了再次寻求量，也理应成立量本身。那么，就像其他论典一样，二者都应该成立，因为二者都需要依赖，是这样吗？所以才说了“证悟所量”。这个想法是，凡是想要成立其他所量的，都必定是被量所摄持的。因此，可以通过量举例说明的方式来成立它，而涉及其他则是没有意义的。例如，就像自性比量举例说明，刹那间就随之转变为遣除等一样，或者，当遣除对现量境的错乱认识，而显示具有自体相的对境时，包括内在在内的五蕴总
English
When the Bhagavan appears as the object to be measured, it is necessary to have a valid cognition that realizes such an object to be measured, that is its meaning. Among them, those who enter merely through faith, although they have reverence, there is no certainty about the Bhagavan, while others are purely argumentative. Therefore, there are also two kinds of valid cognition that establish. If it were not so, then there would be no reversal or doubt about the Bhagavan as the object to be measured. The nature of valid cognition and the object to be measured is such that doubt arises about one because it is the object from another. It is unreasonable to have doubt about one and certainty about another. Although it is possible because conceptualizations enter into emptiness with things, it is certain that whether it is certainty or doubt, both must be established by one with power. Therefore, for this valid cognition, in order to dispel doubt and reversal, the author of the treatise believes that the only thing that can completely follow both the establisher and the object to be measured is the realization of the object to be measured, so he says so. Or, in order to determine the meaning of the object to be measured, why not start explaining the object to be measured itself in order to seek valid cognition? That's why it says "realization to others." In this way, the collection that the valid cognition wants to establish must exist as it is. The object to be measured that is grasped or determined by valid cognition cannot be changed by even sense consciousness. Even if valid cognition is temporarily ignored, it is reasonable to establish valid cognition itself in order to seek valid cognition again. Then, just like other treatises, both should be established, because both need to be dependent, is that so? That's why it says "realization of the object to be measured." The idea is that whatever wants to establish other objects to be measured must be grasped by valid cognition. Therefore, it can be established by way of example of valid cognition, but involving others is meaningless. For example, just like the example of inference of nature, it turns into elimination etc. in an instant, or when eliminating the wrong perception of the object of direct perception and showing the object with its own characteristics, the five aggregates including the inner
Chinese
就像将所有事物都理解并包含在内一样。因为感官的意识掌握着色蕴，而其他的蕴则由自证和所有瑜伽的现量所掌握。同样，其他的也应该这样推断。因为像这样，理解所有可衡量事物之特征的需求依赖于量，因此，应该说量已成立。尼的语气表示著名的理由。因为完全理解所有可衡量事物之特征的怀疑非常著名。所以，第一节的“དག་”字表达了世尊之特征的表达对象。理解可衡量事物依赖于量，但这对于世尊来说会怎样呢？通过什么才能使称世尊为论典的表达对象变得美好呢？因此，有人怀疑，这里正在论证世尊本身已成为量，应该如何表达呢？对此，回答说：量也是世尊本身。如果现量和比量不是量，那么是什么使世尊本身成为量呢？对此，又说：排除与他者相关联的事物，这是应该远离的，因为这是量的特征。这排除了不相关联的事物。即使排除与他者相关联的事物，也不是依赖于现量等，而是依赖于认识者的分别念所设定的吠陀和自在天等。例如，在两个人的情况下，说“这个人是智者”的说法，仅仅是依赖于第二个人，而不是禁止所有其他人是智者。同样，即使依赖于现量等来排除与他者相关联的事物，也没有过失，因为想要表达卓越的量。例如，说“སྲེད་སྒྲུབ་གཞུ་འཛིན་ནོ་”这个词，就像想要表达卓越的持弓者一样。对于那些排除不相关联的事物的情况，那么，称“世尊本身”的确定把握是另一种次第，因此，应该看到这个“量”字的结尾。如果箭术的技艺非常
English
It is like understanding and including all things within. Because the sensory consciousness grasps the form aggregate, and the other aggregates are grasped by self-awareness and all yogic direct perception. Similarly, others should also be inferred in this way. Because, in this way, the need for the characteristic of understanding all measurable things depends on valid cognition, therefore, it should be said that valid cognition is established. The word 'ni' indicates a famous reason. Because the doubt about the characteristic of completely understanding all measurable things is very famous. Therefore, the word 'dag' in the first verse expresses the object of expression of the characteristic of the Blessed One. Understanding measurable things depends on valid cognition, but what will that do for the Blessed One? By what will it be beautiful to say that the Blessed One is the object of expression of the treatise? Therefore, someone doubts, how should it be expressed that the Blessed One himself has become valid cognition here? To this, it is answered: Valid cognition is also the Blessed One himself. If direct perception and inference are not valid cognition, then what has made the Blessed One himself valid cognition? To this, it is said again: Eliminating things associated with others is something to be avoided, because that is the characteristic of valid cognition. This eliminates unrelated things. Even if eliminating things associated with others, it is not dependent on direct perception and so on, but rather dependent on the Vedas and Ishvara etc., which are established by the conceptual mind of the knower. For example, in the case of two people, the term "this person is wise" is only dependent on the second person, and it is not a prohibition of all other people being wise. Similarly, even if eliminating things associated with others by relying on direct perception and so on, there is no fault, because it is desired to express an excellent valid cognition. For example, the term "sred sgrub gzhu 'dzin no" is like wanting to express an excellent bow holder. For those cases of eliminating unrelated things, then, the definite grasp of calling "the Blessed One himself" is another order, therefore, one should look at the end of this word "valid cognition." If the art of archery is very