Tibetan
་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཚད་མ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་གོ་སྐབས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན། དེས་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་ཚོལ་བ་སྲིད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། ཡིད་ཆེས་པའི་སྐབས་ཀྱང་ཡོད་པས་ན། མཐའ་སྙེད་པས་ན་ཇི་ལྟར་ཐུག་པ་མེད་པར་ངེས། དེའི་ཚེ་ཉིད་སྐབས་མེད་ཀྱང་དུས་ནམ་ཡང་རུང་བར་ཕྱིས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་འབྱུང་བའི་སྐབས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དོ། །གང་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཚད་མར་གཞན་གྱི་གོ་སྐབས་མཐར་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་སྒྲུབ་པར་ནུས་པར་དེར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་ལས་ཚད་མར་སྨྲ་བ་ཡང་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མ་ཚད་མས་གནོད་པོ་མེད་ན། ཕན་འདོགས་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདིར་རིགས་པ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འདིར་ཚད་མར་ངེས་པར་གྱུར་ན་དེའི་དོན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའམ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་གཞན་གྱི་གོ་སྐབས་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མའི་རང་བཞིན་ཡོད་ཀྱང་བློ་མི་གསལ་བས་རང་བཞིན་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཉེ་བར་མཚོན་པས་ཚད་མར་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མི་རིགས་པ་ཅི་ཡོད་དེ་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པས་བ་ལང་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་རྣམ་པ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་སྒྲས་གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དུབ་པ་བརྗོད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ལྟ་བ་གཞན་དང་གཞན་དང་གཞན་ལ་གནས་པའི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་བ་རྣམས་ཀྱང་རྩོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་གཏམ་གང་ན་ཡོད། འོན་ཏེ་བ་ལང་རྫི་དང་བྱིས་པ་དང་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་དུ་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་སྒོ་ནས་རིག་བྱེད་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་རྫི་ལ་སོགས་པ་བས་དམན་པ་ཁས་བླངས་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཅིག་ཤོས་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་འདྲ་བའི་འཇིག་རྟེན་ནི་སྐད་གོམས་པ་ཙམ་ལ་ཡང་དབང་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་རྟོགས་པ་ལ་ནི་དེ་འདྲ་བའི་འཇིག་རྟེན་ཡང་ཚད་མ་བྱེད་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ཡང་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་ཆུ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་སུམ་མམ། མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་མི་འཁྲུལ་པའི་རྟགས་ལས་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ན་དེ་འདྲ་བ་དག་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་མཐོ་རེས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཡང་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ཅི་སྟེ་བསྟན་བཅོས་མ་གོམས་ཀྱང་སྤྱོད་པ་དང༌། སེལ་བ་ལ་སོགས་པར་ནུས་པར་འཇིག་རྟེན་ན། འོ་ན་དེ་ཡང་རིགས་མི་མཐུན་པ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་མཐོང་ནུས་ཏེ། བཅོས་མ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ནོར་བུ་དང༌། མུ་ཏིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཕྲ་མོ་མ་རྟོགས་ན་ནི་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་རྟོགས་པ་ལ། གསལ་བའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་རང་ཉིད་ཚད་མ་དང་གཞན་པའི་ རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་གང་ལས་རྟོགས་པའི་བློ་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་མཐོ་རིས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་མ་གོམས་པ་ལ་ཡང་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་སླུ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་བ་གཞན་ལ་མི་མགུ་བའི་བྲམ་ཟེ་མི་མཁས་པ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རང་ཉིད་ཀྱང༌། དེ་ལ་སྔོན་མེད་དོན་ཞེས་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བྱེད་པ་ན། ཚད་མ་རྣམས་ནི་རབ་གྲགས་ཤིང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བརྗོད་པ་མི་རིགས་སོ། །འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་མ་བྱང་བ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་ལན་ཡང་འདི་ཡིན་པར་མ་མཐོང་ངམ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རང་གི་རྒྱུ་མེད་པར་གཞན་གང་གིས་བྱ་བར་ནུས། རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ནི་འདི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བློ་གྲོས་ངན་པས་བྱས་པའི་ཞེན་པས་ཆོག་གོ །ཚད་མ་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ན། ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པས་ན་གཞལ་བྱའི་སྒྲ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མར་གྱུར་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་མང་པོ་མཐོང་བས་ན། ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་རྩོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙོར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་དེ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གི་ཚེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བ
Chinese
如果因为量有错觉和怀疑的机会，那么为了让它正确认识，也有可能寻求其他的量，即使是那样，也有相信的时候，因为数量众多，怎么能确定没有穷尽呢？那个时候即使没有机会，但在任何时候，以后也会有正确认识的机会，因为已经排除了所有时候都没有正确认识的情况。在任何正确认识的对境中，作为量，即使最终也没有其他的机会，那样就会没有穷尽，但并非所有时候通过其他的量来认识都会没有穷尽。自己说自己是量也是可以实行的。如果那样，量如果不能损害量，那么也不能帮助，这样说不合理吗？这里说理是真实的，但是如果在这里确定为量，那么为了那个目的，进行证实或者损害的其他量就没有机会，这是那个意思。如果量具有自性，但因为心不清楚，而对自性进行其他的虚构，那个时候，通过近似地表示那个特征，而称为量，这有什么不合理的呢？就像具有隐瞒等特征的牛一样。因此，也应该确定量的特征，否则，区分之后进行称谓是不合理的。如果说是世界的形态，如果世界这个词指的是论典的疲惫，那么，处于其他、其他、其他的观点中的论典作者们也有争论，那么在哪里有区分的说法呢？或者，如果认为牧童、孩子和妇女等是世界，那么，通过那个方式，对于吠陀和自在天等，也分别确定为量和非量，因此，对于承认比牧童等低劣的人，也会成为确定量和非量的特征，因为那样的世界甚至不能仅仅通过语言习惯来控制。对于通过根识所要认识的对境，通过所要证实的认识来说，那样世界的量，仅仅通过那样的方式，就是很大的分别。
English
If there is a chance for illusion and doubt about validity, then in order to make it correctly recognized, it is also possible to seek other validities, even so, there are times when one believes, because the number is large, how can one be sure that there is no end? Even if there is no opportunity at that time, there will be an opportunity to correctly recognize it later at any time, because the situation where there is no correct recognition at all times has been eliminated. In any object of correct recognition, as a validity, even if there is ultimately no other opportunity, then there will be no end, but it is not the case that recognition through other validities will not end at all times. It is also possible to practice saying that one is a validity oneself. If that is the case, if validity cannot harm validity, then it cannot help either, is it not reasonable to say that? Here, the reasoning is true, but if it is determined to be a validity here, then for that purpose, other validities that prove or harm it have no opportunity, that is the meaning. If validity has its own nature, but because the mind is not clear, it fabricates other things about the nature, at that time, by approximately representing that characteristic, it is called validity, what is unreasonable about this? Just like a cow with concealment and other characteristics. Therefore, the characteristics of validity should also be determined, otherwise, it is unreasonable to name it after distinguishing it. If it is said to be the form of the world, if the word world refers to the fatigue of the treatises, then the authors of the treatises who are in other, other, and other views also have disputes, then where is the statement of distinction? Or, if one considers shepherds, children, and women, etc. to be the world, then through that way, for the Vedas and Ishvara etc., they are also separately determined as validity and non-validity, therefore, for those who admit to being inferior to shepherds etc., it will also become a characteristic of determining validity and non-validity, because such a world cannot even be controlled merely by linguistic habits. For the object to be recognized by root consciousness, for the recognition to be proven, the validity of such a world, just through that way, is a great distinction.
Chinese
也不是用于行为的领域。如果不是这样，那么如何能从水和火等显现或显现的力量所验证的不欺骗的征象中，将事物确立为存在呢？像这样不依赖于其他事物，同样地，对于天界的所证成者也不依赖。那么，从那里面又如何产生区别呢？如果即使不熟悉论典，也能在行为和排除等方面发挥作用，那么也能看到不同种类和非共同的特征，就像人造的和另一种的宝石以及珍珠等一样。如果不了解细微的差别，那是因为没有那个差别。因此，对于不能被他人理解的特征，在理解它时，具有清晰能力的人自己就是正量，并且是区分正量和他者的特征，那些凭借它来理解的智者们，对于不熟悉天界之证成等的运用和否定，也不会被说成是欺骗，而是要对不悦于他人的不精通的婆罗门说。在这里，自己也说：“对于它，称为先前没有的意义。”在做这样的定义时，“正量都是非常著名的。”等等的说法是不合理的。如果说这只是对于非常不成熟的人，重复讲述非常著名的内容，那么难道没有看到别人的回答也是这样吗？事物特征的自性，如果没有自己的因，那么还能被其他什么所造作呢？仅仅是重复讲述，这才是合理的。就这样，以恶劣的智慧所产生的执着就足够了。对于正量也产生颠倒的理解时，因为正量被其他所理解，所以才说能被衡量的声音，这句话是成立的。正因为如此，对于已经成为正量的薄伽梵也看到很多颠倒理解的情况，所以说因为正量被其他所理解，所以才努力去证成能被衡量的事物，这是主要的意思。对此，当认为薄伽梵本身就是正量的时候，证成天界和解脱的特征的能被衡量的事物，依赖于对它的理解，这就是所要表达的意思。当要证成的
English
It is not used in the realm of action either. If it were not so, how could one establish things as existing based on the unmistakable signs verified by the manifestation or the power of manifestation in water, fire, and so on? In the same way that such things do not depend on others, so too, the object to be proven of higher realms would not depend on anything. How then would there be any distinction from that? If, even without familiarity with treatises, one is able to act and eliminate, etc., in the world, then one can also see the characteristics of different kinds and non-common characteristics, just like artificial and other jewels and pearls, etc. If subtle differences are not understood, it is because that difference does not exist. Therefore, regarding the characteristic that is not to be understood by others, in understanding it, the person himself who possesses the power of clarity is the valid cognition (pramana) and the characteristic that distinguishes between the valid cognition and others. Those intelligent ones who understand from that, regarding the application and negation of what is not familiar with the proof of higher realms, etc., will not be said to be deceptive, but should be said to the unskilled Brahmin who is not pleased with others. Here, one's own self also says, "For that, it is called a meaning that did not exist before." When making such a definition, statements such as "Valid cognitions are very famous" are unreasonable. If it is said that this is merely repeating what is very famous to someone who is very immature, then have you not seen that the answer of others is also like this? The nature of the characteristics of things, if it does not have its own cause, then what else can it be created by? It is only reasonable to repeat it. Thus, the attachment produced by bad intelligence is sufficient. When there is a reversed understanding of valid cognition, the statement that the sound of what can be measured is spoken because the valid cognition is understood by others remains. For the very reason that many forms of reversed understanding are seen even in the Bhagavan who has become valid cognition, it is said that because valid cognition is understood by others, one strives to prove what can be measured, which is the main point. In this regard, when the Bhagavan is considered to be valid cognition itself, the object to be measured of the characteristics of proving higher realms and liberation depends on the understanding of it, which is what is meant to be expressed. When the object to be proven is