Tibetan
ཡང་འགའ་ཞིག་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དུ་རྒྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ནི། དེ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་བརྟག་པར་བྱ་བ་ན། གཞལ་བྱ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། དེ་རྟོགས་པ་ཡང་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནད་དུ་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཚད་མས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉམས་པ་མ་ཡིན་ནམ། རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་རང་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་ནི་དང་པོ་དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་ལ། རྒྱུ་གང་གིས་ན་རབ་ཏུ་སྡང༌། །དེའི་ཕྱིར། ཚད་མ་ཐམས་ཅད་རང་ཉིད་ལས། །ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་གཟུང་བར་གྱིས། །རང་ལས་ནུས་པ་མེད་ན་ནི། །གཞན་གྱིས་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་མ་འབྲེལ་ཏེ། ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཅོག་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ལྐུགས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་གང་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད། ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་དུ་ལྷག་པར་མོས་ན་ནི་གཞན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བསམས་ནས་ངག་བརྗོད་པར་འགྱུར་གྱི། རང་གི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལོག་པར་གྱུར་ན། བརྗོད་པ་ཅིའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར། ཚད་མར་འདོད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ནི། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མར་ ཁས་ལེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་ཚིག་བརྗོད་པས་ཐམས་ཅད་དུ་ཚད་མ་སྤོང་བ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་འདྲ་བ་གཞན་འགའ་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འོ་ན་ཚད་མ་དེ་ངེས་པར་དོན་མི་ཉེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། གཞན་དེ་དང་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཅན་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་མི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་དོར་བར་མི་ནུས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱའི་ཐ་སྙད་ཅི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་ན། དེའི་ཚེ་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་གཞན་བརྟག་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ཡང༌། ཅུང་ཟད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་འདོད་ན། ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ལྟར་མ་ནོར། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐབས་དང་མི་འགལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཡང་ཁས་བླངས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ནི་ཚད་མར་ཡང་དག་པར་རྟོགས། འགའ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ་ཞེས་གནས
Chinese
又有一些在颠倒认识的境地中游走的时候，那也要用其他的量来衡量，因为没有超出所量。认识到这一点也依赖于量，这是要点的归纳。如果说用量来衡量量，这难道不是过失吗？因为认识的量也要被其他的量来认识，没有穷尽，所以无法认识。如果有些人认为自己本身就是量，那么最初就是这样的事物，有什么理由非常憎恨呢？因此，所有的量都应该被认为是自身就是量。如果自身没有能力，就无法通过其他来完成。这也不相关联，即使不是颠倒认识的境地，也不是被其他的量衡量，也不是所有的量都是颠倒认识，如果那样，就会陷入哑口无言的境地，和谁争论呢？如果特别喜欢普遍认识的境地的意义，那么就会想到其他人那样认识，然后说出来，如果自己的普遍认识颠倒了，说出来又有什么用呢？被认为是量的量，就是不颠倒的意义。因此，以承认量为先的人说出的话，可以消除一切对量的否定。如果其他人说那是量，那么那个量必然是从不离不开意义的集合中产生的。其他和那个具有相同原因的现量等等，也是不颠倒意义的知识，仅仅因为不喜欢就不能抛弃。如果认为是世俗谛，如果所有量和所量的名称都认为是世俗谛，那么就不会有任何损害。因为想要说用那个原因的量来衡量其他。然而，即使在量和所量的状态中，稍微也认为是世俗谛，那么怎么能不错误地说认为是世俗谛呢？说也认为是世俗谛，和场合不矛盾，因为那也显示了承认。对于一些知识，正确地认识为量，对于一些则颠倒认识和怀疑。
English
Also, when some wander in the realm of mistaken cognition, then that must be examined by another valid cognition, because it does not exceed the object to be measured. Understanding that also depends on valid cognition, which is a summary of the key points. If it is said that valid cognition examines valid cognition, is this not a fault? Because the valid cognition that cognizes is also cognized by another valid cognition, there is no end, so it cannot be cognized. If some consider themselves to be valid cognition, then the first is such a thing, what reason is there to hate it so much? Therefore, all valid cognitions should be regarded as being valid cognition themselves. If one does not have the ability from oneself, then one cannot accomplish anything through others. This is also irrelevant, even if it is not a realm of mistaken cognition, it is not measured by another valid cognition, nor is all valid cognition mistaken cognition, if that were the case, one would fall into a state of dumbness, with whom would one argue? If one particularly likes the meaning of the realm of universal cognition, then one will think that others cognize in that way, and then speak it out, but if one's own universal cognition is reversed, what use is there in speaking it out? The valid cognition that is considered valid cognition is the meaning of non-reversal. Therefore, the words spoken by one who precedes with the admission of valid cognition can eliminate all negation of valid cognition. If others say that is valid cognition, then that valid cognition must necessarily arise from a collection that does not depart from meaning. Other phenomena, such as direct perception, that have the same cause as that, are also knowledge with non-reversed meaning, and cannot be abandoned merely because one does not like them. If it is considered conventional truth, if all the names of valid cognition and object to be measured are considered conventional truth, then there will be no harm. Because one wants to say that one uses the valid cognition of that cause to measure others. However, even in the state of valid cognition and object to be measured, if one slightly considers it conventional truth, then how can one not mistakenly say that one considers it conventional truth? Saying that one also considers it conventional truth is not contradictory to the occasion, because that also shows admission. For some knowledge, one correctly recognizes it as valid cognition, for some one reverses cognition and doubts.