English
It cannot be said that it is so, because it widely refutes the claims of the Vaiśeṣika school. If someone thinks that this is said with reference to Dignāga's treatises, that is also a mistake because it abandons its explanation. Therefore, in order to prove the three aspects of the correct sign to be proven by the chapter on inference for one's own sake, as well as the exclusion of others, hearing and examination, momentary destruction, etc., when the part of Dharmakīrti's effort in the Pramāṇavārttika gets an opportunity, from brief instruction to mere realization, if one wants to learn the terminology of treatises through these three chapters, then it can be seen that this is first explained as a treatise with reference to one's own explanation. Or, although the Blessed One is the meaning of the treatise, if it is said that the object to be realized should be explained, then what is the use of the praise in between? The answer is that explanation is the beginning of accepting the treatise, that is, holding. It is thought that merely the excellent object to be spoken of becomes its cause. If the point that the Blessed One is the meaning of the treatise is not yet established, shouldn't it be explained in the same way as an established valid cognition? If someone thinks that even adopting conventional valid cognition can accomplish the purpose here, because this is the characteristic of conventional valid cognition, then here, "Blessed One" is mentioned. This indicates the meaning to be revered in the latter half. Merely a conventionalist does not need so much, and even if one refers to a conventionalist who conforms to the ultimate, the Blessed One himself is the ultimate, so he should be revered. In this way, from the perspective of direct perception, the characteristic of yogic direct perception is to explain the Blessed One himself, and the rest are his limbs. Therefore, in any case, the meaning of the treatise is the Blessed One himself. This is also directly explained in the first chapter on the premise of enduring the selflessness of the person. For those who are proficient in the profound wisdom of enduring the selflessness of phenomena, it will be explained in the chapter on direct perception as a state of various non-duality. If it is said that this itself is the Blessed One of the ultimate truth, then
Tibetan
ལྟ་ན་ཡང༌། གཉིས་ཀྱིས་སྟོན་པར་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་མི་བཟོད་པ་རྣམས་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལག་གིས་སྤོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་དང་པར་མ་བརྗོད་དོ། །བསམ་པ་དང་པོས་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་རིགས་ཀྱིས་ཕྱི་མའི་གནས་པ་འཛིན་པར་རུང་བ་ཉེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བློ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །གཞུག་པར་བྱ་བའི་སྐྱེས་བུའི་ངོར་ནི་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བྱས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཤེས་པ་འམ། སྡང་བ་དག་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་འདོད་བསྒྲུབ་པ་དེའི་གཞི་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཇུག་པ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པས་ཚད་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་སྤྱིའི་སྒྲ་སྦྱར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྣམ་ངེས་སུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྐབས་སུ་བྱས་པ་ཡིན་ཡང༌། དོན་དམ་པའི་ཚད་མའི་ཆ་བསྟན་པར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་དོ། །དེས་ན་ངོན་དམ་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །སྔར་གྱི་བསྟོད་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་ནི་གཙོར་བྱ་བའི་དོན་བསྟན་པའོ། །ད་ལྟར་ནི་གཙོར་བྱ་བ་བརྟགས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་སུམ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་མོད། གང་གི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་བསྟན་བཅོས་བླང་བྱར་འགྱུར་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་ཅག་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ཡང་དག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །ཚད་མར་གྱུར་པ་ནི་ཚད་མར་རེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མ་བྱུང་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡིན་ཡང་བརྗོད་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རྩི་བའི་རྐྱེན་མེད་དོ། །དཔེར་ན་ཨུ་པ་ལས་ཡང་མན་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར། པ་ཏན་ཛི་ལིས་བཤད་པ་དེ་ལ་ཕན་པ་འཇུག་པ་ནི། སྣ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཕན་པ་མ་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ལྟའོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གྱི་སྒྲ་བརྗོད་བྱ་སྟོན་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། བསྟན་བཅོས་འདིར་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གི་ཚེ་དགོས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་བསྟན་བཅོས་འདི་ཡོད་ན་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་བསྟན་ བཅོས་སུ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་བསྒོམས་པས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་བརྒྱུད་པས་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་འདི་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡོད་པས་ཞེས་བསྡུ་བའི་བྱེད
Chinese
然而，对于二者所显示的极其微细难以忍受之处，由于一切都将变成世尊亲手舍弃，所以最初没有说。以第一个想法来说，由于能够以理智掌握后者的住处，所以会变成稀有，因为获得了特别殊胜的智慧。这样广说就足够了。对于要引入的补特伽罗而言，就做了“量”这个词。世尊是知识或憎恨，因为对于正确的知识没有背离，所以是实现愿望的根本。因此，由于与进入相结合，所以加上了“量成立”这个总的词语。虽然他自己是在《释量论》中立名的量之定义，但导师说，这是为了显示究竟的量之一部分。因此，究竟上，世尊本身就是论典的意义。之前的赞颂是主要意义的显说。现在，通过考察主要内容，显示了世尊本身就是论典的意义。如果这样，那么世尊虽然是现量差别的自性，但由于是论典的意义，所以仅仅因为论典成为应取之物，对于我们来说并不是迫切需要的。因此说了“以正量”等等。成为量，是成为量之理的意思。虽然是从未有中产生，但因为不想说，所以没有计算的理由。例如，就像“莲花也是从自己的因中产生”一样，帕坦伽利所说的利益进入，是因为多种多样。因此，就像“没有对他做利益”一样，这里也应该这样看。其中，当“论典的意义”这个词是意义的词语，显示所说之义时，就应该通过消除“在此论典中成立”这种错误的理解来显示。当陈述必要时，就不是说“如果存在此论典就能成立”，而是论
English
However, regarding the extremely subtle and unbearable points shown by the two, since everything will become the Blessed One abandoning them with his own hands, they were not mentioned at first. With the first thought, it becomes rare because one can grasp the abode of the latter with reason, because one has obtained particularly excellent wisdom. Thus, it is enough to elaborate. For the individual to be introduced, the word ' ಪ್ರಮಾಣ ' (pramāṇa, measure, valid cognition) is used. The Blessed One is knowledge or hatred, because there is no turning away from correct knowledge, therefore he is the basis for fulfilling desires. Therefore, since it is combined with entering, the general term 'established measure' is added. Although he himself defined 'measure' in the Pramāṇaviniścaya, the teacher said that this was to show a part of the ultimate measure. Therefore, ultimately, the Blessed One himself is the meaning of the treatise. The previous praise is an explicit statement of the main meaning. Now, by examining the main content, it is shown that the Blessed One himself is the meaning of the treatise. If so, although the Blessed One is the nature of the difference of direct perception, since he is the meaning of the treatise, it is not urgently needed for us merely because the treatise becomes something to be taken. Therefore, it is said, 'By valid measure,' and so on. To become a measure means to become the reason for a measure. Although it arises from what has never existed, there is no reason to calculate because one does not want to say it. For example, just as 'the lotus also arises from its own cause,' the benefit that Patañjali spoke of enters because of its variety. Therefore, just as 'no benefit was done to him,' it should be viewed here as well. Among them, when the word 'meaning of the treatise' is a word of meaning, showing the meaning to be spoken, then it should be shown by eliminating the wrong understanding that 'it is established in this treatise.' When stating the necessity, it is not said that 'if this treatise exists, it can be established,' but the trea
Tibetan
་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་དེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ངེས་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། བརྒྱུད་པས་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་འདི་ཡོད་ན། དེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིར་ཐམས་ཅད་དུ་གསུམ་པའི་དོན་ལ་ཡང་བདུན་པ་བྱས་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དབང་གིས་སོ། །རྟག་པ་ལ་ནི་རེ་ཞིག་རྒྱུ་འམ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པ་ཡང་མི་ནུས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གནོད་བྱེད་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ། ཚད་མ་ཡང་དག་པར་གྱུར་པ་བདག་ཅག་གི་འདོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །བསྟོད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་བཅོས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །གང་ལ་ལྟོས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་མ་ཡིན་པ་རྒྱུ་འགམ་འབྲས་བུའི་གནས་དེ་འང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་དག་ནང་ནས་རྒྱུ་ནི་དེ་ཞིག་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བདག་ཉིད་དང་གཞི་གཅིག་པར་ཁས་བླང་བར་མི་ནུས་ཏེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་རང་བཞིན་གཉིས་གཅིག་ལ་བསྡུས་བར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་རྟོགས་བཞིན་པ་འདི། གཞན་གཉིས་རྟོགས་པ་འམ། རང་དང་གཞན་གཉིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། འདི་གཉི་ག་ཡང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་འགའ་ཡང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ལ་རིག་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།། དེའི་ཕྱིར་ཅི་སྲིད་སྣང་བདེ་ནི། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པའི་དང་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གང་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་འཇུག་ཅེ་ན་བདེན་ཏེ། རང་རིག་གཅིག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་ནི་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེའི་ཆུ་རོལ་དུ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མདུན་དུ་བྱས་པ་ ཁོ་ན་སྟེ། གཞན་དུ་ན་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ག་ལ་ཡོད། ཅི་སྟེ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དང་གང་དུ་མཐོང་སྟེ། ཐམས་ཅད་རང་རིག་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པའི་ཡུལ་གཞན་ཡང་གང་དུ་མཐོང་ཞིང༌། བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ན། ཁ་དམ་བཅས་པ་ནི་ཕན་པར་བཞེད་པ་ཉིད་དོ། །ཕན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྐྱོབ་པའོ། །ཐོབ་པར་རུང་བ་ནི་བདེ་གཤེགས་ཉིད་དོ། །དེའི
Chinese
在那时，也因为由此所显示的那个唯一确定而进入。因为传承是因。如果存在果之相的论典，那就是“彼也”之义。此处，一切处对第三义也作了第七义，是由于想要陈述能立的分类的缘故。对于常法来说，暂时没有因或果，因为它是空无作用能力的缘故。也不能成立自己的自性，因为没有能立，并且存在能害。如是，因和果的状况圆满，成为真实的量，是我们所欲求的能立论典之义。是赞叹的对境。因此，论典是应当接受的，如是安住。依赖于何者，世尊是量，不是其他的因和果的状况又是什么呢？为了说明那个，说了“于彼”等。其中，因是那个善妙的意乐和加行圆满。如果说，因和果的事物，不能许可是自性和本体一，因为互相矛盾的两种自性聚合在一个上是相违的缘故。因此，这个正在领悟的知识，如果领悟其他二者，或者领悟自己和他人二者，这二者也都不随顺。以其他其他来认知，是和任何意义都不相关的，因为对于差别来说，认知在任何方面都不能说。因此，只要是显现乐，就是因为没有所取和能取并且仅仅是显现的缘故。在何处运用因和果的名称呢？确实，在自证唯一的究竟处，就是那样。然而，在那样的水波中，一切名称都只是以因和果为先导，否则没有进入，轮回又在哪里存在呢？如果说，进入和返回又在何处见到呢？因为一切都被自证所遍及。如果那样，那么辩驳和观察的对境又在何处见到呢？在辩驳和观察时，立誓就是想要利益。成办利益的就是救护。能够成办的就是善逝。它的
English
At that time, it also enters because of the certainty of that alone, which is shown by it. Because the lineage is the cause. If there is a treatise on the sign of the fruit, then that is the meaning of "that too." Here, in all cases, the third meaning is also made the seventh meaning, because it is due to the desire to state the divisions of the proof. For the permanent, there is temporarily no cause or effect, because it is empty of the ability to function. It is also not possible to establish its own nature, because there is no proof and there is the possibility of harm. Thus, the state of cause and effect is perfect, becoming a valid measure, and is the meaning of the treatise that is the proof of our desire. It is the object of praise. Therefore, the treatise should be accepted, and thus it abides. Relying on what, is the Blessed One a valid measure, and what is the state of cause and effect that is not other? To explain that, "in that" etc. are said. Among them, the cause is that excellent intention and action are perfect. If it is said that the entities of cause and effect cannot be admitted to be of the same nature and essence, because it is contradictory to gather two mutually contradictory natures into one. Therefore, this knowledge that is being realized, if it realizes the other two, or realizes both itself and others, then neither of these two is in accordance. Knowing by other others is not related to any meaning, because for difference, knowledge cannot be expressed in any way. Therefore, as long as there is appearance and bliss, it is because there is no object and subject and it is only appearance. Where is the term cause and effect used? Indeed, in the ultimate state of self-awareness alone, it is like that. However, in that ripple, all terms are only with cause and effect as the leader, otherwise there is no entry, where does samsara exist? If it is said, where is entry and return seen? Because everything is pervaded by self-awareness. If that is the case, then where is the object of debate and examination seen? In debating and examining, making a vow is wanting benefit. Accomplishing benefit is saving. What can be accomplished is the Sugata. Its