English
Copying does not increase the qualities of the explainer. Doing it like the previous explanation, there is also no difference in meaning. One cannot express the perfection of friends, etc., with other words, and one has not abandoned conformity with unstable words. Therefore, such an explanation should be abandoned. This is the second verse. Therefore, according to the mind of the Acharya, what is to be explained is the first half of the first verse, and for now, the main points will be explained. The treatise called "Dila," with the type of praise that gathers praises, eliminates the object of focus. Here, the praise of the Bhagavan is manifested, because it is the meaning of the treatise, not just because it is one's own deity. If one were to offer praise to one's desired deity here, what fault would there be? Because all the efforts of the treatise makers should first be to offer to their own deity. Just by that, praise and prostration become meaningful, from where does one seek the main meaning? This would involve "here," etc. What is superfluous here? From the timely praise and prostration, only praise is in accordance with the mind, what is the relation to prostration? Even if only praise is in accordance with the mind, what is the meaning of the reason that it is the meaning of the treatise? Is only praise the meaning of the treatise? Is the meaning of the treatise only praise? Either way is wrong. Therefore, the so-called meaning of the treatise is not knowledge, nor is it the cause of action, so how can it be said to be the fifth relationship? The thought on this is this: it is not desired that the manifestation of praise is not connected with one's own deity, but it is said that this is not completely certain, because the meaning of the treatise is also its agent. Then, it should be said because it is one's own teacher, and because it is the meaning of the treatise. It is also unreasonable to do so, because when the main meaning is understood, there are some
Tibetan
ག་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡི་གེའི་དོན་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་རང་གི་ལྷ་ཉིད་སྦྱོར་བྱེད་ཡིན་པར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་གཉི་ག་རྒྱུ་མཚན་དུ་མི་གལ་བ་དང་འདོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་དང་གི་ལྷ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྟོད་པ་དོན་བྱས་པ་དང་དེ་ཡང་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཞིང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གཞི་ཡིན་པ་དེས་ན་ཅི་འདི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའམ། འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལས་ཞེས་གཞུང་བྱེད་པ་མཚུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་བསམ་པ་ཟབ་མོར་མཐོང་བ་དག་དོགས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། སྲིད་པ་གཙོར་བྱ་བའི་དོན་བརྗོད་པའི་སྐབས་ཅི་སྟེ་མེད། ཚིག་གམ་དོན་ལྷག་པ་མཐོང་བ་ཉིད་གཙོར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐབས་ཀྱི་དོན་གྱི་བྱ་བའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱང་དོན་གཞན་ལྷུར་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་དབང་པོའི་རོག་འདུག་པ་ཕམ་པར་རྟོགས་པར་ཡང་གང་དུ་མཐོང༌། དེས་ན་སྤྲོས་པ་འདི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡང་མོད་ལ་དོར་བར་མི་ནུས་ཤིང༌། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་ ནི་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་མི་ནུས་ཏེ། ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་པར་ཞེན་བཞིན་པ་ནི། དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མར་གྲུབ་པ་ཅི་ལྟར་ལྟོས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ་ཐ་སྙད་པའི་ཆད་མ་གང་ཡིན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཚད་མས་དག་པའི་ལེགས་པའི་ལམ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། སྤྲོས་པ་དེ་ཡང་རང་རིག་ཙམ་ལ་གནས་པ་ལས་འདས་ཐ་སྙད་ཙམ་ཉིད་དོ། །ཐ་སྙད་དེ་ཡང་ཐ་ཤལ་གནས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། ཡང་དག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཡང་ན་གནོད་སྤྱིན་དང་མཐུན་པའི་གཏོར་མ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཀླན་ཀར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། གང་གི་ཚེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་སྟོན་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་པ། དེའི་ཚེ་ཡང་གཞན་གྱིས་དམི
Chinese
因为是什么样的理由呢？如果从文字的意义来看，因为立即说出是连接自己本尊的，所以两者不必作为理由，这样认为没有过失。如果“和”的本尊也做了赞颂的意义，而且那也是述说真实功德的特征，世尊也是无量功德聚集的基础，那么，仅仅像这样以某种方式显现，就能述说量（ प्रमाण ）的功德吗？或者，由于某些差别而进行论述，那些相同的人们也看到了深刻的思考，因为可能会有疑问。在主要讲述存在之事的场合，为什么没有呢？能够理解看到词或意义的剩余部分本身是主要的目的，因为也看到场合的意义的词语也在努力做其他意义。例如，在哪里看到领主的仆人被击败也能理解？因此，即使这个论述仅仅通过额外的执着而成立，但也不能抛弃，因果的事物 也不能特别对待，因为一切名言都是它的根本。如果特别执着，因为无法分析，就会变成世俗谛。如果不是想说这个因和果的事物是名言的方式吗？如果世尊已经成立为量，那又如何依赖呢？回答说，依赖于作为名言的量的那位世尊。这个意义是说，看到事物实相的世尊，为了给所化众生指示以量清净的善道，所以是量。这个论述也超越了仅仅安住于自证，仅仅是名言而已。那个名言也依赖于低劣的安住，才说是真实的。或者，像与夜叉相符的食子一样，依赖于世俗谛的量，如何会变成依赖于世俗谛的因果事物的争论呢？当安住在一切相都不分别的等持中的世尊，显现给所化众生看的时候，这样说，那个时候也被其他人
English
For what kind of reason is it? If we look at the meaning of the words, since it immediately says that it connects one's own deity, both do not have to be reasons, and there is no fault in thinking so. If the deity of "and" also serves the purpose of praise, and that is also characterized by stating true qualities, and the Bhagavan is also the basis of an immeasurable collection of qualities, then how can merely appearing in some way like this state the qualities of validity (pramana)? Or, because of some differences, those who make similar arguments also see deep thinking, because there may be doubts. Why is it not in the context of mainly speaking about the matter of existence? It is possible to understand that seeing the remainder of words or meaning itself is the main purpose, because it is also seen that the words of the meaning of the occasion are also striving to do other meanings. For example, where is it seen that the lord's servant is defeated and can be understood? Therefore, even if this discussion is established only through additional attachment, it cannot be abandoned, and the object of cause and effect cannot be treated specially, because all terms are its root. If one is particularly attached, because it cannot be analyzed, it will become conventional truth. If it is not intended to say that this object of cause and effect is the way of terms? If the Bhagavan has been established as validity, then how does one rely on it? It is said in response, relying on that Bhagavan who is the validity of terms. This meaning is that the Bhagavan who sees the reality of things is validity because he shows the pure path of validity to the trainable beings. That discussion also transcends merely abiding in self-awareness, it is merely a term. That term also relies on inferior abiding, and it is said to be true. Or, like a food offering that is in accordance with a yaksha, how can it become a dispute relying on the object of cause and effect of conventional truth, relying on the validity of conventional truth? When the Bhagavan, who abides in samadhi without discriminating all aspects, appears to show to the trainable beings, saying that, at that time, it is also by others
Tibetan
གས་པས་ཁྱབ་པ་དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་གི་ཚེ་གཉིས་པ་མེད་པ་ལ་གནས་ཤིང༌། རང་གི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྒྱུའི་བསམ་པ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་པའི་སྒྲས་ལྷུར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཁོ་ནར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མ་མཐོང་བ་རྒྱུ་ཙམ་ཐོས་པས་བསྟན་པར་འགྱུར་བའི་རྩོད་པ་བསལ་ནས། རྒྱུ་གནས་སྐབས་གཉིས་སུ་དམ་བཅས་པ་རྩ་བར་སྦྱོར་བ་ནི། བསམ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འགྲོ་བ་ལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་དོན་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགྲོ་བ་ལ་སྟོན་པ་ནི་ཐབས་གོམས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །ཡང་ན་གློ་བུར་བ་ཉིད་དུ་གནས་པས་འཕོ་འཇུག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན། འགྲོ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའོ། །དེ་སྟོན་པ་ནི་ཚར་གཅོད་པ་སྟེ། ཆོམ་རྐུན་ལ་རྗེས་སུ་ སྟོན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཐབས་གོམས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་སྟོན་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འབྲས་བུ་རྣམ་པ་གཉིས་སྐྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི། འབྲས་བུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འགྲོ་བ་སྒྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཏ་ཡ་ཏའི་སྐད་དབྱིངས་ཉིད་སྐྱོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ངན་འགྲོ་དང་འཁོར་བའི་འཇིགས་པ་ལས་སྐྱོབ་པ་ཉིད་སྒྲོལ་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན། རྒྱུན་གྱི་དོན་ཏོ་ཞེས་དོན་གཉིས་པ་དང་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །འདིས་ནི་མར་མེ་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་མཛེས་པའམ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། །དེ་ཡང་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང༌། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བསམ་པའི་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བའི་ཡང་གཉིས་ཏེ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཉེན་པོ་གོམས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་པ་དུ་མར་མང་པོ་དུས་ཡུན་རིང་པོར་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་དོན་ཡང་གཉིས་ཏེ། སྤྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་གཞན་རྒོལ་བས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གདུལ་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིས་སྟོན་པའི་སྐྱེས་བུའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཚད་མར་རྣམ་པར་གནས་པའི་རྒྱུ་དམ་བཅས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད
Chinese
因此，普遍存在的那个本身就是世俗谛。还有，当安住于无二之时，以自己现量而作的现量之门所说的世俗谛中，作正量的名称时，即使是正量本身，也不容许因的想法，这被称为是普遍施设的语词所应重视的意义。像这样，仅仅听到原因，就排除了没有见到因和果的事物，仅通过原因听到就能被揭示的争论之后，将因在两种情况下立誓与根本结合起来，即“想法是”等等。所谓“为了指示行者”，意思是，由于那个意义本身，指示行者是串习方便的阶段。或者，由于安住于突发性而进行转移，所以行者是烦恼。指示那个就是调伏，就像追赶强盗一样。在那个串习方便的阶段，因为也是指示者，所以意思是调伏烦恼。支撑两种果，即“果是”等等。所谓“为了救度行者”，意思是，救度达雅塔的语调本身，因为意义没有差别，所以从恶趣和轮回的恐惧中救度本身就被称为救度。正因为如此，由于不超越究竟涅槃的法性，所以与第二个意义也结合起来，即恒常的意义。这就像蜡烛一样，遮止了声闻的涅槃。圆满是美丽或完全。这也是因为大悲心和缘于一切有情而产生的想法。结合也有两种：为了串习随顺的对治品，以及为了在多种方式中长期串习。自己的利益圆满也有两种：为了获得受用圆满身，以及为了所有相貌都不退转。他人的利益也有两种：通过化身来接近显示，不被其他论敌所胜伏，以及遍及所有应调伏者。因此，由于这指向了导师的补特伽罗，所以获得了作为正量而安住的因的誓言。
English
Therefore, that which is pervasive is itself the conventional truth. Furthermore, when abiding in the absence of duality, and when the term 'valid cognition' is applied to the conventional truth spoken through the door of direct perception, which is made manifest by oneself, at that time, even though it is valid cognition itself, the thought of cause is not allowed. This is said to be the meaning that should be emphasized by the term 'universally designated'. Thus, having refuted the argument that one has not seen the entities of cause and effect, but that they can be revealed by merely hearing the cause, the commitment to the cause in two instances is connected to the root, i.e., 'the thought is,' and so forth. The phrase 'for the sake of showing the goer' means that, by its very meaning, showing the goer is the stage of familiarization with the means. Alternatively, since it abides in suddenness and causes transition, the goer is affliction. Showing that is subduing, like pursuing a thief. In that stage of familiarization with the means, since it is also a shower, it means that it subdues afflictions. Supporting the two kinds of fruit, i.e., 'the fruit is,' and so forth. The phrase 'for the sake of liberating the goer' means that saving the very intonation of the Taya-ta, since the meaning is not different, saving from the fears of the lower realms and samsara itself is called liberation. For that very reason, since it is by the nature of not passing beyond complete nirvana, it is also connected with the second meaning, i.e., the meaning of permanence. This, like a lamp, prevents the nirvana of the Hearers. Perfection is beauty or completeness. This is also because of great compassion and the thought that arises from focusing on all sentient beings. There are also two kinds of connection: for the sake of familiarizing with the antidote that is in accordance, and for the sake of familiarizing in many ways for a long time. There are also two kinds of perfection of one's own benefit: for the sake of obtaining the enjoyment body, and for the sake of all aspects being without deterioration. There are also two kinds of benefit for others: approaching and showing through emanation, not being overcome by other opponents, and pervading all those to be tamed. Therefore, since this points to the individual of the teacher, it obtains the vow of the cause of abiding as valid cognition.