Tibetan
ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྟོན་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །འདི་ཡང་གཞན་དོན་གྱི་རྗེས་དཔག་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གསུང་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐར་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་དོན་བརྗོད་པ་ཡང་ལུང་ཡིན་ལ། སྔ་མ་ཡང་ལུང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་གཉིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་ལུང་དང་པོ་ནི་རང་གི་དོན་ཏེ། གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་འདི་ནི་རང་དང་འབྲེལ་པ་གཞན་གྱི་དོན་དེ་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་འཐད་དོ། །ཡང་ན་སྔ་མ་ནི་ལུང་ལས་བྱུང་བ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་ནི་ལུང་གི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཚད་མ་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པས་ངེས་པ་བྱའོ་ཞེས་རིགས་སོ། །ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་ པ་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་དོན་དུ་ཞེ་ན། ཚད་མ་ཡང་དག་ཞེས་སྨོས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱི་ཚད་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེའི་དོན་དུའོ། །ཚད་མ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཅི་ཞིག་བྱས་ནས་ཤེ་ན། དེ་ཉིད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཞེས་དོན་གྱིས་སོ། །ཡང་ན་ཚད་མ་དང་འདྲ་བས་ཚད་མར་གྱུར་པ་སྟེ། ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་སྐྱོབ་ལ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་ན་སྐྱོབ་།བདེན་པ་བཞི་ནི་སྟོན་མཛད་ཡིན། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བདེར་གཤེགས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་མངོན་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འོ་ན་འདི་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གློ་བུར་བ་ཉིད་ནི་མེད་དོ་སྙམ་ན་སྟོན་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིའི་ཐབས་གོམས་པ་ཡང་གང་གིས་སྦྱར་བ་ཡིན་སྙན་ན། འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཚད་མ་ཡང་དག་ཅེས་བྱ་བ་རིགས་པ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་ཚད་མ་གཞན་སྨྲ་བ་དང༌། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཚད་མ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡང་བསལ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཚད་མ་ཡང་དག་ཅེས་བྱ་བས་ནི། ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་པ་ལ་སོགས་པ་བསལ་ལ། ཕན་བཞེད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སེམས་པས་སྟོང་པའི་རིག་བྱེད
Chinese
因为以差别的知识显示，所显示的就是知识，所以没有过失。这又是为了显示利他的比量，是圣典的自性，所以最终是为了利益他人的比量。如果说为了他人宣说也是教证，之前的也是教证的自性，那这二者有什么用呢？宣说，第一个教证是自己的意义，是与他人相关联的，是见到那唯一的因，而这（第二个教证）是与自己相关联的，是见到他人意义的果，所以是合理的。或者说，之前的教证是从教证中产生的知识的自性，是薄伽梵，现在是教证的自性本身，因为从那（教证）中产生的知识的自性是其他的，所以没有过失。因此，像这样，薄伽梵本身成立为正确的量，所以应该确定，这是合理的。或者说，应该成立世间人的现量等量。为什么呢？因为说了“正确的量”，薄伽梵获得了自性的量，是为了那个意义。量也和之前一样。做了什么呢？以向他顶礼来表示。或者说，因为和量相似，所以变成了量，就像现量等不能领悟的意义，以使其明显的方式成为量一样，薄伽梵也以使圣者四谛等不能领悟的意义明显的方式成为量。如所说“救护者”。因此，或者说救护者，四谛是能显示者。将会这样解释。像那样的是什么呢？说了“善逝”，这是因为没有现证那唯一的缘故。显示了其他的不是量。那么，这本身是怎样的呢？如果认为没有突然出现的，就说了“导师”。如果问这种方便的串习是谁结合的呢？就说了“想要利益众生者”。因此，称为“正确的量”是合理的。通过这个，应该知道遮遣了说其他量的人，以及说像那样没有量的人。其中，以“正确的量”遮遣了顺世外道等，以“想要利益”遮遣了心识空虚的明论。
English
Because it shows with the distinction of knowledge, what is shown is knowledge itself, so there is no fault. This is also to show the inference for the sake of others, it is the nature of the scriptures, so ultimately it is the inference for the sake of others. If it is said that speaking for the sake of others is also scripture, and the previous one is also the nature of scripture, then what is the use of these two? Speaking, the first scripture is one's own meaning, it is related to others, it is the cause of seeing that only one, and this (the second scripture) is related to oneself, it is the result of seeing the meaning of others, so it is reasonable. Or, the previous scripture is the nature of the knowledge arising from the scripture, it is the Bhagavan, now it is the nature of the scripture itself, because the nature of the knowledge arising from that (scripture) is other, so there is no fault. Therefore, like this, the Bhagavan himself is established as the correct measure, so it should be determined, this is reasonable. Or, the perception and other measures of the worldly people should be established. Why? Because it is said "correct measure", the Bhagavan has obtained the measure of self-nature, it is for that meaning. The measure is also the same as before. What has been done? It is expressed by prostrating to him. Or, because it is similar to the measure, it has become the measure, just as the perception and other meanings that cannot be understood, become the measure by making them clear, the Bhagavan also becomes the measure by making the meanings that cannot be understood, such as the four noble truths, clear. As it is said, "Protector". Therefore, or the protector, the four truths are the displayer. It will be explained like this. What is that like that? It is said "Sugata", this is because that only one has not been realized. It shows that others are not measures. Then, how is this itself? If it is thought that there is no sudden appearance, then it is said "Teacher". If it is asked who combined this method of habituation? It is said "One who wants to benefit beings". Therefore, it is reasonable to call it "correct measure". Through this, it should be known that those who speak of other measures, and those who say that there is no measure like that, are refuted. Among them, with "correct measure" the Lokayata and others are refuted, with "wanting to benefit" the empty-minded Mimamsa is refuted.
Tibetan
་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པ་བཀག་གོ །བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གོམས་པས་ནི་སྡོང་རིས་ལ་སོགས་པ་དང༌། གྲངས་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པས་བཀག་གོ །རྒྱུའི་གནས་སྐབས་གཉིས་ཀྱི་ནི་དབང་ཕྱུག་དང་པོའི་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པའོ། །བདེར་གཤེགས་ཀྱིས་ནི་བག་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་སོ། །ལས་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་སྐྱོབ་པས་ནི་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པ་བཀག་སྟེ། འདིར་ནི་དེ་དག་གམ་དེ་དག་གི་དོན་དུ། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་པས་གང་གིས་འདིར་ཕྱག་བཙལ་བར་འོས་པར་འགྱུར་རོ། ། འདིར་ཡང་གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དེའི་དན་ཙམ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དངོས་སུ་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དེར་དེའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ལེའུ་འདིས་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཆད་པར་འགྱུར་བ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པ་མ་རྟོགས་པར་བདེ་བླག་ཏུ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་པོར་བཤད་པའི་རིགས་སོ། །ཆད་མ་རྣམ་ངེས་སུ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡི་གཞུང་ནི་བསལ་བར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བས་གསུང་རབ་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་ཙམ་དུ་དམ་བཅས་ནས་ཀུན་དུ་ཐ་དད་པའི་ཚད་མ་རྟག་པའི་སྒོ་ནས་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་གྱི་ཚོགས་གཞུང་འཛུགས་པ་ལ་འཇུག་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེར་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གོ་རིམས་ཉིད་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དོན་འདི་དེར་ཡང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། དངོས་སུ་ནི་མ་བརྗོད་ལ་རྣམ་འགྲེལ་འདིར་ནི་དེ་ཉིད་དངོས་སུ་བརྗོད། རྣམ་འགྲེལ་ཉིད་ནི་དོན་གྱིས་འཕངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་གྲུབ་པའི་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་གཞུང་འཛུགས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཚད་མ་ནི་གཙོ་བོས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ལྷུར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་འདིར་ཚད་མའི་སྒྲ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་འཇུག་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དེའི་དོན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་བརྗོད་བྱ་དང་དགོས་པ་ངག་གི་དོན་ཡིན་ནོ། །དགོས་པ་ཡང་བརྗོད་བྱ་ཚད་མ་འམ་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རང་བཞིན་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་ཏེ། གཉི་ག་ལ་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པར་དོན་གྱི་སྒྲ་དགོས་པ་བརྗོད་པ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱང་རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཚད་མ་ད
Chinese
是量（pramāṇa）的自性被遮止了。通过串习福德和智慧的积聚，像树的图画等等，以及数论派的瑜伽行者是量（pramāṇa）的自性也被遮止了。对于因的两种情况来说，是自在天的第一个儿子等等。善逝（sugata）是指具有习气的声闻们。通过救护显示业的特征，遮止了独觉佛们是量（pramāṇa）的自性。在此，为了他们或者为了他们的意义，因为不是现量等等的证成之时，谁会在此成为礼敬之处呢？ 在此，当世尊只是它的一个部分时，世间量（pramāṇa）的自性将被如实宣说，即使那样，它的情况的差别仍然是它的意义，因为这一品只是如此显示。将要解释的四圣谛中，因为不理解比量（anumāna）的显示就不能轻易理解，所以首先解释比量（anumāna）是合理的。《释量论》中不是那样，它的论典将被驳斥。因为以“是”来立誓只是对圣言的注释，并且旨在通过普遍不同的量（pramāṇa）的常恒之门来建立圣言意义的集合论典。因此，在那里，与世间相符的次第是合理的。如果也想在那里表达这个意义，即使那样，也没有如实表达，而在此注释中如实表达了它。注释本身是被意义所推动的，因为看到了通过量（pramāṇa）成立的教义之门来建立圣言的意义论典，并且量（pramāṇa）是主要者所接近的象征而努力。当在此量（pramāṇa）的词语用于世间时，世尊是它的意义，那时所说和所需是语言的意义。所需也是所说量（pramāṇa）或者所说和能说的证成之理，依赖于世尊的自性果，因为对两者来说都有接近的需求。因为这才是论典的意义，所以应该加上解释“意义”这个词语也是表达所需。论典也是它自己的所说量（pramāṇa）。
English
The very nature of validity (pramāṇa) is refuted. By familiarizing oneself with the accumulation of merit and wisdom, such as drawings of trees, etc., and the yogis of the Samkhya school, the very nature of validity (pramāṇa) is refuted. For the two instances of cause, it is the first son of Ishvara, etc. The Sugata refers to the Hearers who possess predispositions. By protecting the characteristic of showing karma, the Solitary Buddhas are prevented from being the very nature of validity (pramāṇa). Here, for them or for their sake, since it is not the occasion for proving perception, etc., who would be worthy of paying homage here? Here, when the Bhagavan is only a part of it, the very nature of worldly validity (pramāṇa) is to be explicitly stated, even so, the difference in its instances is indeed its meaning, because this chapter only shows it as such. In the Four Noble Truths that will be explained, it is reasonable to explain inference first because without understanding the display of inference, it cannot be easily understood. It is not so in the Pramāṇavārttika, its treatise will be refuted. Because by vowing to be only a commentary on the scriptures, it aims to establish a collection of treatises on the meaning of the scriptures through the door of the universally different and constant validity (pramāṇa). Therefore, there, the order that conforms to the world is reasonable. Even if one wants to express this meaning there as well, even so, it is not explicitly expressed, but in this commentary, it is explicitly expressed. The commentary itself is driven by meaning, because it is seen to establish a treatise on the meaning of the scriptures through the door of the teachings established by validity (pramāṇa), and validity (pramāṇa) strives to be a symbol approached by the chief. When here the word validity (pramāṇa) is used for the worldly, and the Bhagavan is its meaning, then what is said and what is needed are the meaning of language. What is needed is also the validity (pramāṇa) of what is said or the reasoning that proves what is said and what can be said, depending on the nature of the result of the Bhagavan, because there is an approaching need for both. Because this is the meaning of the treatise, the word "meaning" should also be added to express what is needed. The treatise is also its own stated validity (pramāṇa).