Tibetan
པོན་གྱི་གཞུང་བཤད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་བཤད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཞུགས་པ་ན། དེ་བཀག་པས་བདག་ཉིད་ཀྱི་བསྙེམས་པ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཚུལ་ལུགས་འདིས་བཤད་པ་བྱེད་པ་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པའི་དགོངས་པ་འཆད་དོ་ཞེས་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས་སྔར་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་ལ། དེ་བཀག་པས་སློབ་དཔོན་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་དེ་དགག་པ་ལ་བརྩོན་པར་འགྱུར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྒྲོ་འདོགས་བཟློག་གོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་བསྟན་བཅོས་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་སྡིག་པ་ཡིན་ནམ་ཅིས་ན་འདི་དོན་དུ་གཉེར། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བཤད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འདི་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསྟན་བཅོས་བས་ཀྱང་དེ་དམན་པར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་གསུང་རབ་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ལུགས་འཆད་པ་དང༌། སྐྱོན་བསལ་བ་ལ་ཆེད་ཆེར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ལུགས་དང་སྦྱར་བ་ལ་སོགས་དེ་ཉིད་ལས་རེས་འགའ་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བས་སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་འཆད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་ལ་རེག་པ་སྐྱོན་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་དང་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །བཤད་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་བྲིས་པའི་ཕྱིར་ན་གཞུང་གཞན་ཐམས་ཅད་བསལ་བ་གྲུབ་པས། སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་མ་བཤད་དོ་ཞེ་ན། ཅིག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཅི་བྱ། དེས་ན་འདི་སློབ་དཔོན་གྱི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བཤད་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདི་སྙམ་དུ་ཅི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཚད་མ་དང༌། དེ་ལ་རག་ལས་པའི་གཞལ་བྱའི་ཚོགས་ལ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་བསྟན་བཅོས་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་དོན་མེད་པར་དོགས་པ་ལ། ཚུལ་བཞིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་ཀླན་ཀའི་གོ་སྐབས་འབྱེད་པ། འབྲེལ་དཀའ་བའི་ཚིག་གི་ལམ་གྱི་ཚུལ་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཉེས་པ་དེས་ནི་སྔར་ཡོད་པ་ཡང་མེད་པ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་གལ་འགྱུར། ཡང་བརྗོད་བྱ་དེ་ལ་འདི་འདྲ་བའི་དགོས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞིང་འགྱུར་ན་ཡང་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་གང་གིས་དེ་ཙམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་ངལ་བ་རྩོམ་ཞེ་ན། བཤད་པ་སྣང་བྱེད་དང་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་ལ་སོགས་པ། རྟོག་གེ་ངན་པ་དེ་ཡང་དག་པར་འཁྲུལ་པའི་སྐྱེ་བོ་གང་དག་ཡིན་པའོ། །འཇིག་རྟེན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྨོངས་པ་མང་བ་ཡིན་ལ། དེ་བས་རྟོག་གེ་ངན་པས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྨོངས་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་རྟོག་གེ་ངན་འཁྲུལ་ནི་ཞིབ་མོ་མ་བཏགས་པ་དེ་ཁོ་ནའི་ཚད་མ་སྤོངས་པ་ལ་མཁས་པའོ། །དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེ་ལས་སྒྲོལ་བར་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་རྟོག་གེ་ངན་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ནི་བརྩེ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཉི་ག་བསྟན་ཏོ། །ཡང་གང་ལ་རྩོམ་པ་འདི་སྲིད་འདིར་འགྱུར་བ། ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡང་ཅི་ལྟར་མཐོང་བཞིན་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡན་ལག་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་དེ་ཙམ་གྱི་ངལ་བ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ནི་མ་མཐོང་སྟེ། ཐ་སྙད་པ་བསྟན་བཅོས་མི་ཤེས་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཉམས་པ་ནི་མེད་དོ། །འདི་རྩོམ་པ་ཡང་ཅི་ཞིག་བྱས་ནས་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ་ཕྱག་འཆལ་ནས་ཏེ་རབ་ཏུ་བཏུད་ཅིང་ལུས་ཕུལ་ནས་སོ། །སུ་ལ་ཞེ་ན། ཚད་མ་ཡང་དག་གམ་ཚད་མར་གྱུར་པ་ལའོ། །ཚད་མར་གྱུར་པ་ནི་ཚད་མར་རེད་པའམ། ཚད་མར་ཐོབ་པའོ། །ལས་ཀྱི་ནུས་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་སྨོས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་སྦྱིན་པའོ། །ཡང་ན་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་དང་ལྡན་ཡང༌། པ་ཏན་ཛ་ལའི་ལུགས་ཀྱིས་ནི། །གྲོང་གི་ཕྱིར་འགྲོའོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བཙལ་ནས་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ལས་ཀྱི་ནུས་པ་དང་མི་ ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་དོན་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་དེའི་བཤད་པ་འདི་བརྩམས་ཀྱི། རང་དབང་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་དོན་གྱིས་བསྟན་ཏེ། བཤད་པར་བྱ་བ་དང༌། ཕྱག་འཚལ་བར་བྱ་བར་ཚད་མའི་སྒྲ་གཅིག་ལ་ནི་དོན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ལྟའོ། །དེས་ན་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཉིད་དེ་ཚད་མར་བརྗོད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་གང་གི་དེ་ལྟར་གུས་པ་ཚད་མར་འདོད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་ཞེ
Chinese
说本论并非是要阐明《释量论》的宗旨，这也是错误的说法。如果像导师天力等人在陈那论著的解释中加入臆造之说，那么阻止这种臆造，是为了表明自己的骄慢，用这种方式进行解释，说是在阐释《释量论》的宗旨，这是有道理的。因为《释量论》原本没有臆造之说，阻止臆造对导师也没有丝毫的利益，那么为什么要努力阻止臆造呢？如果说阻止的是将来可能出现的臆造，那么，解释其他论著是罪过吗？为什么要致力于此呢？如果说陈那的论述就是如此，那么，难道是像把世间顺世外道等的论著看得比它还低劣一样，才著作了圣教的《释量论》，并且专门致力于阐释陈那的宗义和消除过失，所以才认为它非常重要吗？如果说因为与陈那的宗义相结合等原因，有时会产生怀疑，所以才解释导师的论著，那么，不是这样的，如果接触陈那的著作是过失，那么在接触陈那著作的时候，就不会与陈那的宗义相结合等等了。如果说因为写下了所要解释的意义的差别，从而证明了其他所有的论著都被排除，所以就没有解释导师的论著，那么，为什么对一方面如此执着呢？因此，这并不是想要表达导师的观点，而是为了进行解释。还有人想，如何才能使显现所欲求的量，以及依赖于它的所量之集合，只有导师陈那的论著才具备呢？怀疑这样做有什么用，是无意义的。 “如理”这样说，意思是如实。这不像陈那那样，为他人开启争论的机会，不是用难以理解的词语的方式，这是总结性的词语。因为这种过失，即使是原本存在的也会变得像不存在一样，因此会变得无意义。还有，对于所要表达的事物，为什么会需要像这样的东西，即使需要，又用什么来接近它呢？
English
It is also a false statement to say that explaining the Pon's treatise is not to clarify the purpose of the Pramāṇavārttika. If teachers such as Lha dbang blo and others add fabrications to the explanations of Dignāga, then preventing these fabrications is to show one's own arrogance, and it is reasonable to explain in this way, saying that it is explaining the purpose of the Pramāṇavārttika. Because the Pramāṇavārttika originally had no fabrications, and preventing fabrications would not bring any benefit to the teacher, then why strive to prevent fabrications? If it is said that what is being prevented is the fabrication that may occur in the future, then is explaining other treatises a sin? Why devote oneself to this? If it is said that Dignāga's exposition is just like that, then is it like seeing the treatises of the worldly Lokāyata and others as inferior to it, that the Pramāṇavārttika of the Holy Teaching was written, and that it is devoted to explaining Dignāga's tenets and eliminating faults, so it is considered very important? If it is said that sometimes doubts arise because of combining with Dignāga's tenets, so the teacher's treatise is explained, then it is not so. If touching Dignāga's works is a fault, then at the time of touching Dignāga's works, one will not combine with Dignāga's tenets, and so on. If it is said that because the differences in the meanings to be explained are written down, it is proven that all other treatises are excluded, so the teacher's treatise is not explained, then why be so attached to one aspect? Therefore, this is not intended to express the teacher's view, but to make an explanation. Furthermore, someone might think, how can the means of valid cognition that manifest what is desired, and the collection of objects to be measured that depend on it, be possessed only by the teacher Dignāga's treatise? Doubting what is the use of doing this is meaningless. "Properly" is said, meaning as it is. This is not like Dignāga, opening up opportunities for others to argue, not in the manner of difficult-to-understand words, this is a concluding word. Because of this fault, even what originally existed becomes like non-existent, so it becomes meaningless. Furthermore, why would something like this be needed for the things to be expressed, and even if it is needed, what would be used to approach it?
Chinese
仅仅是稍微地造作就完全疲劳吗？像《显句论》和《童女问》等等，那些将恶劣的推理误认为正确的众生是谁呢？世间本来就有很多自性愚昧的人，因此由于恶劣的推理而更加愚昧，这才是真实的。或者说，恶劣的推理的错误，就是擅长于舍弃未经仔细辨别的量。他们想要从痛苦的根源中解脱出来，这就是（此句的）意思。这表明，与恶劣的推理相关联是导致错误理解的原因，而进入（佛法）的原因则是慈悲。还有，这部著作对于谁来说会变成这样呢？“量”是什么？如果像通常所见的那样，作为语言的一部分，能够完全断定事物的那种智慧的特殊性是“量”，那么，仅仅是这样，似乎并不需要那么多的努力。即使是不懂术语论著的人，也不会失去术语。那么，这部著作又是通过什么方式完成的呢？通过讲述、顶礼，以及极度地敬献和献身。献给谁呢？献给真实的量，或者已经成为量的那位。已经成为量，就是成为量，或者获得量。因为不具备行为的能力，所以也应该说明行为，这就是正确的给予。或者，即使具备行为的能力，也像帕坦伽利（梵文天城体：पतञ्जलि，梵文罗马拟音：Patañjali，汉语字面意思：帕坦伽利）的传统所说的那样：“为了村庄而外出”。同样，也会解释为向如此这般的世尊顶礼。对于不具备行为能力的一方，则是以简略的方式来表达意义。因此，通过皈依于获得一切善妙的独特原因——世尊，来创作这部论著，而不是出于自己的意愿，这也通过意义来表明了。对于要讲述的和要顶礼的，对于同一个“量”这个词，则致力于显示其意义的同一性。因此，对于所说的“量”是什么这个问题，回答说，世尊的超世间自性就是所谓的“量”。还有，那位如此恭敬地被认为是量的世尊，又是怎样的呢？是想要利益众生者。
English
Is it that just a little effort causes complete exhaustion? Like the Commentary on the Manifestation and the Questions of the Maiden, etc., who are those beings who mistake bad reasoning for being correct? The world is naturally full of ignorant people, and therefore, being even more ignorant due to bad reasoning, that is the truth. Or, the error of bad reasoning is being skilled at abandoning the means of valid cognition that has not been carefully examined. They want to be liberated from the cause of suffering, that is the meaning (of this sentence). This shows that being associated with bad reasoning is the cause of misunderstanding, and the cause of entering (the Dharma) is compassion itself. Also, for whom will this composition become like this? What is "means of valid cognition"? If, as is commonly seen, that particularity of wisdom that, as part of language, is able to completely determine things is the "means of valid cognition," then it does not seem that so much effort is needed just for that. Even those who do not know the treatises of terminology do not lose the terminology. So, by what means was this composition accomplished? Through speaking, prostrating, and extremely offering and dedicating oneself. To whom? To the true means of valid cognition, or to the one who has become the means of valid cognition. To have become the means of valid cognition is to become the means of valid cognition, or to obtain the means of valid cognition. Because one does not have the ability to act, it is also necessary to explain the action, that is the correct giving. Or, even if one has the ability to act, it is like what is said in the tradition of Patanjali (Sanskrit Devanagari: पतञ्जलि, Sanskrit Romanization: Patañjali, Chinese literal meaning: Patanjali): "Going out for the village." Likewise, it will also be explained as prostrating to the Bhagavan who has become like that. For the side that does not have the ability to act, the meaning is expressed in a concise way. Therefore, by taking refuge in the Bhagavan, the unique cause of obtaining all goodness, this treatise is composed, and not out of one's own will, this is also shown through the meaning. For what is to be spoken and what is to be prostrated to, for the same word "means of valid cognition," one strives to show the identity of its meaning. Therefore, to the question of what is meant by "means of valid cognition," it is said that the supramundane nature of the Bhagavan is what is called "means of valid cognition." Also, what is the nature of the Bhagavan who is so respectfully regarded as the means of valid cognition? It is the one who wishes to benefit beings.