Chinese
是弟子的缘故。对《释量论》的近示，此中是没有的。因此，从那之中产生的名声，就不是量。如果像什么一样落入近示的方面，名声也不会变成陈那的《释量论》，因为已经成了怀疑，并且由于建立了没有近示的义，如根识的错乱等宗义的缘故。如果在此处，阿阇黎说：‘有意义的道理，观察此根本义，以理’等说了。那么，就是不恭敬近示，因为是理之主尊自己所许诺的缘故，别人对此做什么呢？如果说：‘要阐明那道理’，是自己立下的誓言。那么，具吉祥的圣者薄伽梵以什么来摄受世间，为了这个世间不了解那个词的意思，所以在《量决定论庄严》中说了。因此，这是立誓作为圣言的释论。如果说是以意义为主要，即使是决定无疑地必须写在所说之处，就像陈那一样，没有指向圣言。不是这样的，因为圣言的所说，除了对补特伽罗的殊胜义有用的五种意义之外，在此什么也没有指向。词句的规律的随行也是，‘因此过失的，原因是愚痴所说’。以及，‘因此赞叹自性之相，说是无自性’等。同样，所谓如是性义舍，以及‘什么是相违，在此所说’等，以断除相违的努力，了解是致力于此。如果说这只是来源，对于什么不是共同的缘故，对于行为等又有什么相信的？如果那样，两者就相同了。也不是那样，因为阿阇黎的词句的规律，圣言本身成为压制，力量强大的缘故。最初的近示，使世间广大等，也适合于薄伽梵本身。最终，因为没有得到‘有意义的道理，观察此根本义我已说’，所以观察的词不适合阿阇黎陈那的缘故。
English
It is because of being a disciple. The proximate indication of the Commentary on Valid Cognition is not present here. Therefore, the fame arising from that is not a valid cognition. If it falls into the aspect of proximate indication like something, the fame will not become Dignāga's Commentary on Valid Cognition either, because it has become doubt, and because of establishing the meaning without proximate indication, such as the confusion of root consciousness, etc., as the established tenet. If here, the teacher says, 'Meaningful reasoning, observing this fundamental meaning, with reason,' etc., then, it is disrespectful to the proximate indication, because it is promised by the lord of reasoning himself, what can others do about this? If it is said, 'The reasoning is to be clarified,' it is a vow made by oneself. Then, the glorious and blessed Bhagavan, with what does he take hold of the world, in order for this world not to understand the meaning of that word, it is said in the Ornament of the Determination of Valid Cognition. Therefore, this is a vow made as a commentary on the holy words. If it is said that the meaning is the main thing, even if it is undoubtedly necessary to write in what is said, like Dignāga, it does not point to the holy words. It is not like that, because the object of the holy words, apart from the five meanings that are useful for the supreme meaning of the individual, nothing is pointed to here. The following of the rules of words is also, 'Therefore, the cause of faults is said to be ignorance.' And, 'Therefore, praising the characteristic of self, it is said to be without self,' etc. Similarly, the so-called suchness meaning abandonment, and 'What is contradictory, what is said here,' etc., with the effort to eliminate contradictions, it is understood to be devoted to this. If it is said that this is only the source, for what is not common, what is there to believe in actions, etc.? If so, the two are the same. It is not so, because the rules of the teacher's words, the holy words themselves become suppression, because of the great power. The initial proximate indication, making the world vast, etc., is also suitable for the Bhagavan himself. Finally, because 'Meaningful reasoning, observing this fundamental meaning, I have said' is not obtained, the word of observation is not suitable for the teacher Dignāga.
Tibetan
།མདོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཞལ་བྱ་ལ་གསུང་རབ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ནི། གྲགས་པའི་ཡང་མདོ་ཉིད་དོ། །དངོས་ཀྱི་འཇུག་པ་ལས་འདས་ནས་བཏགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་ལ་བརྙས་པ་སྤང་དགོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་དགོས་པའི་བློ་འདི་སུའི་ཡིན། གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཡིན་ན། དངོས་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན། ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་གྱུར་རྐང་ མིག་གིས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །སྨྲ་བ་ལ་མི་གཟོ་བ་འབའ་ཞིག་ནི་མི་བཟོད་དོ། །རེ་ཞིག་མ་བཤད་པ་འཆད་པ་དག་དང་བཤད་པ་བྱས་པར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ཞལ་སྔ་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་འདི་ཅི་སྟེ་སྤངས། རྩོད་པ་སྒྲུབ་པར་གནོད་པ་མང་པོ་སྤོང་བ་བས་གཞན་བྱེད་པ་ཉིད་སླའོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ལམ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་རྩ་བ་དང༌། གྲགས་པའི་ལྟ་བས་ནི་འདིར་བྱ་བ་གཞན་ཉིད་དུ་མངོན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་མཉན་པའི་དོན་དུ་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བད་ཚའི་བུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་འབྲེལ་དཀའ་བ་མང་པོ་མཐོང་བས་ནི་གཞན་ཡང་བྱ་བ་གཞན་གསོ་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ལུང་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་གཞན་དབང་ཉིད་སྤོང་བར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཐུགས་དགོངས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ན། གཙོར་དེ་ཉིད་ལ་གུས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པའི་ཚིག་གིས་ཚུལ་དེ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར། འདི་དེའི་རྣམ་འགྲེལ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་འདིར་དགོས་པའི་བློ་འདི་ཁྱེད་ཀྱི་ཡིན་ལ། དེ་དེས་བསྒྱུར་ནས་རྣམ་འགྲེལ་འཆད་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ངེད་ལ་ཉམས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དེ་སློབ་དཔོན་ཐུགས་དགོངས་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་མི་འོས་སོ། །གང་ཡང་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པས་དེའི་གཞུང་འཆད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་གྲོལ་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་དེའི་ཐབས་སྟོན་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཚང་མ་ལོག་གཉེར་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་འཛིན་པས་ཀྱང་དེས་ལྟོས་པ་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་རིགས་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་སྐྱེ་བོས་སྦྱར་བའི་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བ་སྤང་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ
Chinese
而且，所谓的“经”，也并非是无我等所衡量的对象之外的圣言。因为那是它的处所，所以实际上就是著名的经本身。并非超越了实际的进入而依赖于假立，因为没有必要。如果说必须避免轻蔑论师陈那，那么，这里的必要之念是谁的？如果说是论师的，那么实际上就变成了陈那的追随者，例如，“诸佛之殊胜者，以足目”。仅仅是不合语法的说法是无法容忍的。如果说，暂时不讲的讲，以及将讲过的当作未讲，这条道路是合理的，那么，为什么论师陈那自己要舍弃这条道路呢？如果说，舍弃许多妨碍辩论成立的因素更容易，那么，陈那的道路也是一样的。因此，陈那的根本和名声的观点，在这里显然是另一种行为。因此，并非为了听陈那而广说，就像麻风病人的儿子等一样。因为他看到了许多难以联系之处，所以也会补救其他的行为。这样一来，即使依赖于圣言，也无法避免他性，因为依赖于它。因此，如果追随论师的意图，主要是因为对他的尊敬，并且《释量论》的言辞也明显地倾向于那种方式，那么，这就是它的注释。如果说，这里的必要之念是你的，并且你改变了它来讲解《释量论》，那么，我们没有任何损失，因为阐述论师的意图是不应该超越和考察的。任何具有分别念的人，也不依赖于讲解它的论典，因为追求解脱等是为了展示它的方法。对于没有颠倒的一切，都追求颠倒，并且以追随它的方式，也应该说出依赖于它的原因，为了避免由迷惑者所附加的过失，并且如实地成就。
English
Moreover, the so-called "Sutra" is also none other than the sacred word for the object to be measured, such as selflessness. Since that is its place, it is actually the famous Sutra itself. It does not rely on imputation after transcending actual entry, because there is no need. If it is said that it is necessary to avoid despising the teacher Dignāga, then whose is this thought of necessity here? If it is the teacher's, then it will actually become a statement of following Dignāga, for example, "The supreme of all Buddhas, with foot-eye." Merely ungrammatical speech is unbearable. If it is said that the path of explaining what has not been explained for a while, and making what has been explained enter as not having been explained, is reasonable, then why did the teacher Dignāga himself abandon this path? If it is said that it is easier to abandon many factors that hinder the establishment of debate, then this is also the same for Dignāga's path. Thus, the root of Dignāga and the view of fame manifest here as another action. Therefore, it is not expanded for the sake of listening to Dignāga, like the son of a leper, etc. Because he sees many difficult connections, he also remedies other actions. In that case, even relying on scripture, one cannot avoid other-dependence, because one relies on it. Therefore, if one follows the teacher's intention, mainly because of the distinction of respect for him, and because the words of the *Pramāṇavārttika* clearly incline towards that way, then this is its commentary. If it is said that this thought of necessity here is yours, and you change it to explain the *Pramāṇavārttika*, then we have no loss, because elaborating the teacher's intention should not be transgressed and examined. Anyone who has discrimination also does not rely on explaining its treatise, because seeking liberation, etc., is to show its method. For everything that is not inverted, one seeks inversion, and by following it, one should also speak of the reason for relying on it, in order to avoid the faults attached by deluded beings, and to accomplish it as it is.
Tibetan
་བྱེད་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནི་དེ་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་གྲུབ་པ་ལ་རྒྱུའམ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མཁས་པ་རྣམས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོ་ཡོད་དོ། །ལྟོས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་ནི་ཉན་པ་པོ་ཡང་བ་མེད་པ་སྨྲ་བ་ན། ཇི་ལྟར་སྨྱོན་ པ་མ་ཡིན། དེའི་གཞུང་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་ལྟོས་པ་བརྗོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་ལ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ཡང་སྡིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་བྱང་གྲོལ་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དག་གི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་དེའི་ཐབས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་ཚུལ་དངོས་སུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་སྨྱོན་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་དེ་ལྟར་གྱུར་པས་ཛ་ཡཱན་བདག་ཉིད་ལ་སུ་ཡིད་ཆེས། ཅི་སྟེ་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་འདྲ་བའི་ཡུལ་ནི་ཐབས་གཞན་མེད་པར་དངོས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་སུ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་ཐབས་གཞན་དེ་ལ་ཡང་མ་ཐོབ་མེད་དོ། །གང་ཡང་ཚད་མ་གྲུབ་པ་ཚུལ་བཞིན་བཤད་པར་བྱའི། སྲིད་པ་བརྗོད་བྱའི་དགོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དོན་དུ་གཉེར་བ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དགོས་པ་དགོས་ཀྱང་སྲིད་དེ། དཔེར་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ནི་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་བདག་གི་དོན་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་བྱས་ནས་འཇུག་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་སྤྱད་པ་མི་མཁོ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གསུང་པོ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སྐད་ཅིག་མའི་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ། སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་རྟོག་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་ཏུ་གནང་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་རྟག་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཅི་ཡོད། དེས་ན་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་པའི་དོན་ལའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཙམ་རྟོག་པས་ན། རོ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྟོགས་པས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་འཇུག་པ
Chinese
是为了显示接近（真理）的缘故。关于这一点，如果有人说，对于成就这种知识来说，没有因或果等等，那么智者们就会产生许多错误的理解。如果说没有依赖性，那么听者也会变得轻率，说话者又怎么不是疯子呢？如果通过阐述经文的方式来表达依赖性，那也不行，因为对于讲者和听者来说都很困难。这种说法也不是罪过，因为如果那些追求菩提解脱等的人，认为直接运用正量的方式来显示所依赖的事物是疯狂的，那么智慧的来源变成那样，谁会相信扎雅南（Jayananda）本人呢？如果因为极其深奥，像那样的事物只能通过直接实证而无法通过其他方法来理解，那么那些追求它的人，就像直接获得成就一样，也不会得不到其他方法。无论如何，应该如实地阐述已经成立的正量，而不是因为表达世俗的需要而进入追求。然而，需要也是有可能的，例如进入只显示刹那性等的论典。对于刹那性来说，没有什么事情是不可能的，也没有人为了自己的利益而进入与它相关的法。如果真是那样，那就不需要行为了，因为没有其他的说法者，就像佛陀等一样。如果有人认为不是刹那性，那么完全抛弃它，追求刹那性的作用，成为进入刹那性本身的理由，确定地认识到刹那性的自性，就会产生具有结果的认识，例如认识到蓝色一样。但事实并非如此，因为一切非刹那性都被排除了。因此，如果允许进入一切，那么刹那性接近永恒又有什么用呢？因此，对于“它”这个词来说，指的是将要发生的事情。同样，通过仅仅认识到形状，为了进入味觉等的集合，也是正量，也应该这样理解。如果通过认识就不是正量，但是进入
English
It is for the sake of showing nearness (to the truth). Regarding this, if someone says that there is no cause or effect for the accomplishment of such knowledge, etc., then wise people will have many wrong understandings. If it is said without dependence, then the listener will also become frivolous, and how could the speaker not be a madman? If expressing dependence through explaining the scriptures is also not possible, because it is difficult for both the speaker and the listener. Such a statement is not a sin, because if those who seek Bodhi liberation, etc., think that directly using the means of valid cognition to show what is relied upon is madness, then the source of wisdom becomes like that, who would believe Jayananda himself? If because it is extremely profound, such things can only be understood through direct realization without any other method, then those who seek it, just like directly attaining accomplishment, will not fail to obtain other methods as well. In any case, the established valid cognition should be explained truthfully, not entering into pursuit because of the need to express worldly affairs. However, need is also possible, such as entering into treatises that only show momentariness, etc. For momentariness, there is nothing that is impossible, and no one enters into the Dharma related to it for their own benefit. If that were the case, then there would be no need for action, because there is no other speaker, just like the Buddha, etc. If someone thinks that it is not momentary, then completely abandoning it, pursuing the function of momentariness, becoming the reason for entering into momentariness itself, definitely recognizing the nature of momentariness, will produce a result-bearing cognition, such as recognizing blue. But this is not the case, because all non-momentariness is excluded. Therefore, if it is allowed to enter into everything, then what is the use of momentariness being close to eternity? Therefore, for the word "it," it refers to what is going to happen. Similarly, by merely recognizing the shape, in order to enter into the collection of taste, etc., it is also valid cognition, and it should be understood in this way as well. If through cognition it is not valid cognition, but entering