Tibetan
ཤེས་པ་ལས་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ན་གཞན་གྱི་སྐྱོན་གྱི་སྐབས་མེད་དེ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བཞིན་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་དོན་དུའོ། །འདི་ལ་རྩོད་པར་བྱེད་དེ། རྟོག་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རུང་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་དོན་ལ་རྟོག་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མ་ཡིན་ན་ནི། གལ་ཏེ་དོན་ལ་རྟོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྟོག་པ་མ་གཏོགས་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ལན་བཏབ་པ། བདེ་སོགས་བདག་ཉིད་གཞན་མི་བརྟན། །བརྡ་བྱེད་པར་ནི་ནུས་མེད་ཅན། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་རང་རིག་སྟེ། །བརྗོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཞིག་ལ་བརྡ་བྱེད་པར་མི་ནུས་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་གཞན་ལ་མི་བརྟེན་པ་སྟེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རང་རིག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་ཏེ། བདེ་བའི་ངོ་བོ་བོར་ན་བདེ་བ་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་དེ་ལ་བརྗོད་པ་དང་འབྲེལ་པར་འཇུག་པ་ག་ལ་ཡོད། འོན་ཏེ་སྔར་བདེ་བ་རིག་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་བརྗོད་པ་དང་སྦྱོར་བར་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་གཞན་སྐྱེས་པའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔོན་གྱི་དུས་ཅན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བདེ་བ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་བདེ་བ་རིག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་གྱི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་རིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་བདེ་བ་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་རང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡིན། འོན་ཏེ་བརྗོད་པ་དང་འདྲེར་རུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་རིག་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེ་ན། བདེ་བ་བརྗོད་པས་དབེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་འདྲེར་རུང་
Chinese
如果承认识与意的现量是不同的，就没有其他的过失机会了。快乐等等的自证也像意的现量一样是现量。那么，分别的自性难道不会变成非现量吗？不是的。因为一切心和心所都是自性知的现量。是为了执持快乐等等的意义。对此进行辩论：因为分别没有与分别分离的体性，怎么能成为现量呢？因为分别的本体不是没有分别的。如果识是对境分别，而不是对自己的本体分别呢？如果对境分别，难道不会变成对自己的本体也分别吗？因为除了对境的本体分别之外，没有分别的本体。对此回答说：快乐等自性不依赖于他，对于表达来说是无能的。因此，这些是自证，不是言说和后续相关的。也就是说，快乐等等的自性，对于什么不能进行表达，那就是它的自性。为什么呢？因为不依赖于他，也就是不共的，是自证的对境。如果舍弃了快乐的本体，就没有快乐的觉知了。对于变成那样的快乐的自性，怎么会有言说和关联的介入呢？如果先前是快乐的觉知，之后由其他的识进行言说和结合呢？不是的。因为其他的识产生的时候，快乐等等都不存在了。因为在先前的时分，其他的识觉知了快乐。那时不会变成快乐的觉知，因为快乐等等要被觉知为先前本体的相状。就像其他的快乐觉知一样。如果其他的识与快乐同时产生，进行言说的结合呢？那时不是对自身新产生的快乐进行现量了吗？为什么要结合声音呢？如果因为执持与言说可以混合的，所以快乐的觉知是与分别俱在的吗？快乐不是远离言说的吗？怎么能混合呢？
English
If it is admitted that consciousness and mental direct perception are different, then there is no opportunity for other faults. Happiness, etc., self-awareness is also direct perception like mental direct perception. Then, wouldn't the nature of conceptualization become non-direct perception? No. Because all mind and mental factors are direct perception of self-awareness. It is for the purpose of grasping happiness, etc. There is a debate about this: Since conceptualization does not have the nature of being separate from conceptualization, how can it be valid as direct perception? Because the very nature of conceptualization is not without conceptualization. But if consciousness is conceptualization of the object, but not of its own nature? If conceptualization of the object, wouldn't it become conceptualization of its own nature as well? Because there is no nature of conceptualization except for conceptualizing the very nature of the object. Here is the answer: Happiness, etc., their own nature does not depend on others, and they are incapable of expressing. Therefore, these are self-aware, not verbal and subsequent related. That is to say, whatever the nature of happiness, etc., is incapable of expressing, that is its nature. Why? Because it does not depend on others, that is, it is uncommon, it is the object of self-awareness. If the nature of happiness is abandoned, there is no awareness of happiness. How can there be any involvement of speech and association in the nature of happiness that has become like that? If the previous one was the awareness of happiness, and later another consciousness performs speech and combination? No. Because when other consciousnesses arise, happiness, etc., do not exist. Because in the previous time, other consciousnesses were aware of happiness. At that time, it will not become the awareness of happiness, because happiness, etc., must be known as the aspect of the previous entity. Just like other awareness of happiness. If other consciousnesses arise simultaneously with happiness and combine speech? At that time, isn't the newly generated happiness being directly perceived by oneself? Why combine sound? If the awareness of happiness is accompanied by conceptualization because it holds what can be mixed with speech? Isn't happiness devoid of speech? How can it be mixed?
Tibetan
བར་ཤེས་པ་ཡིན་པ་བདེ་བ་དང་སྒྲའི་རྣམ་པ་དག་ནི་དུས་མཚུངས་པར་སྣང་བས་འདྲེར་རུང་བར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ན། དེས་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཉིད་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་རང་རིག་པ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རིག་པའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་རང་རིག་པ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་དོན་ལ་ཡང་ཤེས་པ་རྟོག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་པས་དོན་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྟོག་པ་དོན་འཛིན་པ་ཅན་ཡིན་པ་ད་ལྟ་ན་ཡང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་རྟོག་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པས་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ན་ནི། འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་བོར་ན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་སྒྲའི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། མངོན་དུ་མི་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ལ་ཞེན་པའི་ཤེས་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་རྟོག་པའོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་པ་འདོད་ལ། མངོན་དུ་བྱེད་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཤེས་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བརྗོད་དོ། །དོན་དམ་པར་ནི་རིག་པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་མེད་པ་སྟེ། རང་རིག་པ་ཉིད་ལ་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སྔར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་དོན་ལ་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ། མཐོང་བ་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་ནས་སྐྱེ་བ་ཅན་དུ་འཇུག་ཅིང་ཉེ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཡང་རང་རིག་པ་སྟེ། རྟོག་པ་དང་བྲལ་བས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་བརྡ་བྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རང་རིག་པ་སྟེ། མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་དང་འབྲེལ་པར་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ། དེ་དག་གཞན་རིག་བྱེད་མིན་ན། །རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་རིག །དོན་གཅིག་རྟེན་ཅན་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས། །རིག་པ་ཡིན་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རེ་ཞིག
Chinese
如果要知道，快乐和声音的显现等同时显现，看起来不是可以混淆的吗？因此，在当下产生的时刻，执持快乐等，正是由于清晰的缘故，体验到的是无分别。如果说，应当了知意的显现是有分别的，那不是的。意的显现的自性也是自证，是无分别的，不是外境的显现。因此，由于在觉知的时刻产生，怎么会变成分别的对境呢？因此，一切心和心所都是自证，是无分别的。如果那样，那么对于境，识又怎么会变成分别呢？因为分别不能见到境。如果又说，分别是有境执持的，那么现在也是体验境的自性，怎么会变成分别呢？如果说，在识的显现上，安立境的显现，因此说是具有分别，那么，如果舍弃执持和不执持，安立的词语就没有意义了，如果说执持和不执持的两种方面都是无分别的，那么，对此回答说，世间人认为，对于不显现的显现执著的识就是分别，而对于显现的显现的慢心识就是显现。究竟而言，一切觉知都是无分别的，因为自证本身就是无分别的。此外，由于习气的力量，有些识随着先前见到的而产生在境上，那是有分别的，因为见到是与境相连而产生的，并且是随着亲近的自性而跟随，因此是无分别的。快乐的显现也是自证，因为远离分别，所以是无分别的。因为快乐等的自性不能作为表示，所以快乐等是自证，是与明显表达和跟随表达的词语相连的。他人说：如果那些不是他证，那么怎么了知自己的体性？依靠一个所依的识，有些人说那是觉知。像这样说的，暂时。
English
If it is to be known, aren't happiness and the appearance of sound, etc., appearing simultaneously, seeming not to be able to be confused? Therefore, in the very moment of arising now, grasping happiness, etc., is precisely because of clarity, experiencing non-discrimination. If it is said that the appearance of mind should be known as having discrimination, that is not the case. The very nature of the appearance of mind is also self-awareness, which is non-discriminating; it is not an external appearance. Therefore, since it arises at the time of awareness, how could it become an object of discrimination? Therefore, all mind and mental factors are self-aware and non-discriminating. If that is the case, then how could consciousness become discrimination in relation to objects? Because discrimination does not see objects. If it is also said that discrimination is that which holds objects, then even now it is experiencing the very nature of objects, how could it become discrimination? If it is said that because one imputes the appearance of objects onto the appearance of consciousness, it is said to be with discrimination, then if one abandons grasping and non-grasping, the meaning of imputation has no meaning, and if it is said that both aspects of grasping and non-grasping are non-discriminating, then, in response to this, it is said that worldly people consider the consciousness that clings to an unmanifest appearance to be discrimination, and the consciousness of manifest pride in a manifest appearance is said to be manifest. Ultimately, all awareness is non-discriminating, because self-awareness itself is non-discriminating. Furthermore, due to the power of habit, some consciousnesses that arise in relation to objects following what was previously seen are discriminating, because seeing arises in connection with objects and follows the nature of closeness, therefore it is non-discriminating. The appearance of happiness is also self-aware, and because it is free from discrimination, it is non-discriminating. Because the nature of happiness, etc., cannot serve as a signifier, happiness, etc., are self-aware, and are connected with words that express clearly and follow expression. Others say: If those are not other-knowing, then how does one know one's own nature? Some say that awareness is through consciousness relying on a single basis. To that which is said like this, for the moment.