Tibetan
ས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་པ་ནི་ཡིད་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །གསུང་རབ་ལས་ནི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ན་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དེས་དྲངས་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་འདིར་རྩོད་པར་བྱེད་དེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་འཇུག་པས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། གང་མིག་ལ་སོགས་པས་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་ཡིད་སྐྱེས་ན་ནི། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཡིད་ཀྱིས་སྔར་མཐོང་བའི་དོན་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། སྔར་མྱོང་བ་ནི་འཛིན་པ་ན། །ཡིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྔར་དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་འཛིན་པའི་ ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། གཟུང་བ་འཛིན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་དང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བའི་ཤེས་པས་མ་མཐོང་བའི་དོན་ཡིད་ཀྱིས་འཛིན་ན་ནི། དེ་ལ་ཡང༌། མ་མཐོང་འཛིན་ནའང་ལོང་བ་ལས། །སོགས་པས་ཀྱང་དོན་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་དེས་མ་མཐོང་བའི་དོན་ཡིད་ཀྱིས་འཛིན་ན། འོན་པ་དང་ལོང་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་གྲངས་བཞིན་དུ་སྒྲ་དང་གཟུགས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འོན་པ་དང་ལོང་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཟུང་བ་འཛིན་པར་ཁས་བླངས་ན་ནི་ཡིད་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་གཟུང་བ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་འདས་པ་ཡིན། །མཐོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། །སྐད་ཅིག་མིན་ན་མཚན་ཉིད་ནི། །ཁྱད་པར་དང་བཅས་བརྗོད་བྱར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དབང་པོའི་ཤེས་པས་མཛོད་བའི་དོན་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདས་པ་ཡིན་པས་ཡིད་ཀྱིས་མཐོང་བའི་དུས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་གཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་མཐོང་བར་བྱེད་པས་དེ་ཇི་ལྟར་འཛིན་པ་ཡིན། །འོན་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་འདོད་ན། འོ་ན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཡང་མཐོང་བས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པར་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། བྱ་
Chinese
地的自性是意，因为以经验的方式进入，所以没有分别念。因为没有分别念，所以是现量。经中说意的现量，如此色被识知时，需要二者来识知，即眼识和其所引导的意识。对此，这里进行辩论：眼等识以经验的方式进入而被识知，凡是眼等所做的，都是根识。如果意识从根识中产生，虽然如此，意识会执取先前见过的境。因此，“先前经验若执取，意则非是量。”意思是说，先前被根识经验过的境，意识现量并非是量，因为执取所取非量，如忆念和欲求等。如果见识执取未见之境，那么，“未见若执取，盲人等，亦应见诸义。”意思是说，如果根识未见之境被意识执取，那么聋人和盲人等也应如实地见到声音和形状，因此聋人和盲人就不存在了。如果承认执取所取，那么意识就不是量。现在为了显示不执取所取，说“刹那故已逝，所见非有故，若非刹那性，则有差别相，应可述说之。”意思是说，根识所缘的境是刹那性的，因为是已逝的，所以在意识见到时并不存在。已经成为所取的境如何被执取呢？如果认为不是刹那性，那么即使不是刹那性，因为执取被见所断绝的，所以不会成为量，因此应说具有差别相的体性，即因为执取具有差别的法，所以意识是量，如比量。此外，
English
The nature of earth is mind, because it enters through experience, therefore it is without conceptualization. Because it is without conceptualization, it is direct perception. The scriptures say that the direct perception of mind is like this: when form is known, it needs two to be known, namely eye consciousness and the mind consciousness led by it. Here, we argue about this: eye consciousness and so on enter through experience and are known. Whatever is done by the eye and so on is only sense consciousness. If mind arises from sense consciousness, although it is so, mind will grasp the objects previously seen. Therefore, "If previously experienced is grasped, mind is not a valid cognition." This means that the objects previously experienced by sense consciousness, the direct perception of mind is not a valid cognition, because grasping the grasped is not a valid cognition, like memory and desire, etc. If seeing consciousness grasps the unseen object, then, "If the unseen is grasped, the blind and so on should also see the meanings." This means that if the unseen object of sense consciousness is grasped by mind, then the deaf and blind and so on should also see sounds and shapes as they are, therefore the deaf and blind would not exist. If it is admitted that the grasped is grasped, then mind is not a valid cognition. Now, in order to show that the grasped is not grasped, it is said, "Because it is momentary, it has passed, what is seen is not there, if it is not momentary, then the characteristic with difference should be able to be described." This means that the object of sense consciousness is momentary, because it has passed, it does not exist when mind sees it. How can the object that has already been grasped be grasped? If it is thought that it is not momentary, then even if it is not momentary, because it grasps what is cut off by seeing, it will not become a valid cognition, therefore the nature with difference should be described, that is, because it grasps the dharma with difference, mind is a valid cognition, like inference. Furthermore,
Tibetan
བ་གྲུབ་ཅན་ལས་ལ་ནི། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་པའི། །དབང་པོ་ཅན་ནམ་གཞན་དག་གི །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཅི་ཕྱིར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་གང་ལ་ཡོད་པའི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ལས་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་སྔ་ན་མེད་པ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དབང་པོ་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའམ། གཞན་ཞིག་འཛིན་པར་འདོད་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་སྔར་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཕྱི་མས་ཡོངས་སུ་གཅོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནམ། ཡང་གཅོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཞིག་ཡིན། འོ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ཡང་མ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་གཅིག་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བས་མཐོང་བ་ ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ཡང་སླར་སྣང་བ་ན་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་དེ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་མཐོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནམ། ད་ནི་གཞན་འཛིན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །འོན་ཏེ་སྔར་མཐོང་བ་འདས་པའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྔར་མཐོང་བ་མ་གཏོགས་པར་དེས་བཟུང་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ན་གཟུང་བ་འཛིན་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན། འོན་ཏེ་སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་དུས་གཞན་དུ་ཡོད་པར་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བའི་དུས་སུ་བ་ཅད་པའི་དོན་ཉིད་འཛི་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་གང་གི་དུས་ཇི་སྲིད་པ་ཅན་གྱིས་དོན་དེ་ཙམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། མཐོང་བ་འགགས་ན་ནི་དོན་ཡོད་ཅེས་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་མེད་དོ། །དངོས་དེ་ལས་སྐྱེས་ཅན་བློ་ནི། །ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གཞན་གྱི་འབྲས་མིན་ཁྱད་པར་ཅན། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་འགལ་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྟག་པ་ཡིན་བ་དེའི་ཚེ། དོན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་དུས་མཚུངས་པ་ཅན་དུས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་རྟག་པ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་འཛིན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དངོས་པོའི་དུས་ན་བློ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གྲོགས་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ་གང་ལ་ཕུལ་དུ་མ་བྱུང་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི། དེ་ལ་ལྟོས་པར་འགལ་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཕན་འདོགས་པ་གཞན་གྱིས་རྟག་པའི་དོན་ལས་རིམ་གྱིས་ཤེ
Chinese
那么对于业已成就者而言，不作丝毫差别的，具有能力者或者其他，为何想要去成办呢？对于这个问题，对于具有证悟之相的，任何具有业已成就之业者，稍微没有先前未有的执著之自性，是想要成办具有能力者，还是执著于其他呢？或者说，先前已经完全断除的自性，仅仅是被后来的量所完全断除吗？如果是这样，那么不是已经完全断除的事物了吗？再次，断除的意义是什么呢？或者说，在您看来，对于尚未见到的事物，见到就是其中一个意义吗？因为显现为自己的自性，所以是见到。 那么，见到的事物再次显现时，也会变成见到吗？事物如何变成被见到的那样，它不也是被见到的吗？现在，执著于其他有什么用呢？或者说，先前见到的已经过去了，如果是这样，那么如何才能有除了先前见到的之外，它所执著的事物呢？因为谁能知道所取是执著，会被其他所改变呢？或者说，知道先前见到的本身存在于其他时间吗？不是的，因为在见到的时间里，断除的意义本身就是执著的缘故。任何知识的时间，只要具有，就会体验到那个意义，如果见到停止，那么就没有成立事物存在的量了。 从彼事物所生之智，一切同时生起必将成，非他之果特殊者，观待于彼相违故。对于这个问题，如果事物是常恒的，那么，从那个意义所生的智慧，所有这些都将同时产生和生起。因此，对于常恒的行境的知识的事物，具有同时性，在不同的时间里，不会执著于常恒，因此，只要事物存在，见到它就会持续发生，所以，执著于其他将变得没有意义。或者说，智慧不是在事物存在的时候产生的，因为它是从其他因产生的，如果是这样，那是不合理的，因为帮助者，不是其他果的特殊性，即对于没有卓越之处的事物，观待它是相违的，因此，帮助者，从常恒的意义中逐渐了知
English
Then, for those who have already accomplished, without making any difference, why would one want to accomplish the capable one or others? Regarding this question, for anyone who has the characteristic of realization, any doer who has accomplished deeds, with a slight absence of previously non-existent clinging to self-nature, is it wanting to accomplish the capable one, or clinging to others? Or, is it that the self-nature that has been completely severed before is only completely severed by the later measure? If so, then isn't it something that has been completely severed? Again, what is the meaning of severing? Or, in your opinion, is seeing one of the meanings for something that has not yet been seen? Because it appears as one's own self-nature, it is seeing. Then, when the seen object appears again, will it also become seen? How does the object become seen, isn't it also seen? Now, what is the use of clinging to others? Or, if what was seen before has passed, if so, how can there be something that it clings to other than what was seen before? Because who can know that what is taken is clinging, will it be changed by others? Or, is it known that what was seen before exists at another time? No, because at the time of seeing, the meaning of severing itself is the reason for clinging. The time of any knowledge, as long as it has, will experience that meaning, if seeing stops, then there is no measure to establish the existence of things. The wisdom born from that thing, all will arise simultaneously, the special one who is not the fruit of others, depending on it is contradictory. Regarding this question, if things are constant, then the wisdom born from that meaning, all of these will arise and arise simultaneously. Therefore, for the object of knowledge of the constant realm, having simultaneity, at different times, it will not cling to the constant, therefore, as long as things exist, seeing it will continue to happen, so clinging to others will become meaningless. Or, wisdom is not produced when things exist, because it is produced from other causes, if so, that is unreasonable, because the helper, is not the specialness of other fruits, that is, for things that have no excellence, depending on it is contradictory, therefore, the helper, gradually knowing from the constant meaning