Tibetan
རྣམས་སྔ་ཕྱིར་མིང་ལ་སོས་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། དྲན་པའི་གྲོགས་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་མིག་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་དང་ཉི་མ་ཤར་བར་གྱུར་ཀྱང་མིག་ཉམས་པར་གྱུར་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུས་གཟུགས་འཛིན་ པར་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་གསལ་བར་གྱུར་ན་དྲན་པའི་གྲོགས་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་མིག་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དྲན་པ་མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བས་གཞག་པའི་སྒྲའི་རྣམ་པས་དྲན་པ་སྐྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་སྒྲའི་རྣམ་པ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་དང་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མཐོང་བར་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ལས་ལྷག་པར་གྱུར་པ་མིང་གིས་ཤེས་པ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟན་འོ་ན་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་སྣང་བ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། མིང་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་མཐོང་བའི་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་བློའི་རྒྱུ་ནི་གཞན་ཡིན་ན། །དེ་ལ་དྲན་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོན་ཏེ་དྲན་པར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་ལས་གཞན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དོན་དབང་པོའི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དེ་ལ་དྲན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བར་འཛིན་པ་དེ་ལ་དྲན་པ་ནི་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་མེད་པ་ཡང་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་བརྡར་བྱས་གྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །བརྡ་ནི་དྲན་པར་འདོད་པ་དང༌། །ཐ་དད་བརྡར་བཏགས་མེད་འཛིན་ན། །དེ་ལ་དྲན་པའི་དོན་ཅན་གང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་དྲན་པའི་གྲོགས་ཅན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་ན་མིང་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ་མེད་ན་གཟུགས་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་འཇོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ན་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པའི་ཉེ་བར་འཇོག་པ་མེད་ཀྱང་གཟུགས་མཐོང་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཡིས་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཉེ་བར་འཇོག་པས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འོན་ཏེ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཡོད་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་ངེས་ཏེ། དེ་དང་འདིའི་ཞེས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་འཇོག་པ་མེད་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།
Chinese
之所以不让它们先后依附于名称，是因为这个缘故。仅仅获得忆念的帮助，眼睛也不会依附于非境，即使忆念和太阳都升起了，但对于眼睛已经损坏的人来说，也不会产生对色法的执取。如果色法变得清晰，即使没有忆念的帮助，眼睛也会依附，即使没有忆念，也会产生清晰的自性。如果说，通过所见而安立的声音的形象会产生忆念，那不是的。如果声音的形象是清晰自性的行境，那么一开始就会改变，因为那与所见没有差别。如果说，从清晰的形象之外，通过名称所知的会显现，如果是那样，那么从清晰的形象之外，执取其他形象的识就会变成其他的识，因为名称等识没有见的作用。如果根识的因是其他的，那么忆念在那里就变得没有意义。如果说，从忆念的形象之外，清晰形象的事物是根识的因，因此它本身就变成了境，如果是那样，那么对于清晰的形象来说，忆念就变得没有意义，因为执取清晰的那个忆念没有作用，即使没有忆念，也能了知清晰的形象。如果用符号来完成，符号就是想要忆念的，如果执取没有差别的符号，那么忆念的意义是什么？如果具有忆念帮助的根依附于色法等，如果没有忆念名称等，色法就不会显现，因为没有像“这是什么”这样的安立，如果不会改变，即使没有像“这是这个”这样的作意安立，也能见到色法。因为从声音的安立所产生的识没有殊胜之处，所以安立有什么必要呢？如果说，如果存在安立，那么就一定依附于色法等，因为会依附于用“那个和这个”来成就乐和苦，那不是的，即使没有安立，也会依附。
English
The reason why they are not allowed to depend on names one after the other is for this reason. Just by obtaining the help of mindfulness, the eye does not attach to a non-object, even if mindfulness and the sun have risen, a person whose eyes have deteriorated will not give rise to grasping at form. If form becomes clear, even without the help of mindfulness, the eye will attach, even without mindfulness, it will give rise to a clear nature. If it is said that the image of sound established by seeing will generate mindfulness, that is not the case. If the image of sound is the object of a clear nature, then it will change from the beginning, because it is no different from what is seen. If it is said that what is known by name will appear from beyond the clear image, if that is the case, then the consciousness that grasps another image from beyond the clear image will become another consciousness, because the consciousness of names etc. has no function of seeing. If the cause of root consciousness is other, then mindfulness becomes meaningless there. If it is said that the object of clear image is the cause of root consciousness other than the image of mindfulness, therefore it itself becomes the object, if that is the case, then for the clear image, mindfulness becomes meaningless, because the mindfulness that grasps the clear one has no function, even without mindfulness, one can understand the clear image. If a symbol is used to accomplish, the symbol is what one wants to remember, if one grasps a symbol without difference, then what is the meaning of mindfulness? If the root with the help of mindfulness attaches to form etc., if there is no mindfulness of names etc., form will not appear, because there is no establishment like "what is this", if it does not change, even without the establishment of thinking "this is this", one can see form. Because the consciousness arising from the establishment of sound has no excellence, what is the need for establishment? If it is said that if there is establishment, then it will definitely depend on form etc., because it will depend on achieving happiness and suffering by "that and this", that is not the case, even without establishment, it will depend.
Tibetan
།རྟོག་པ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་སྔར་གོམས་པའི་སྟོབས་ ཀྱིས་འཇུག་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟའི་རྟོག་པ་ནི་བ་ལང་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་ངེས་པའི་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་གོམས་པས་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་མིང་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ་མེད་པར་ཡང་དང་པོའི་དུས་སུ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དང་པོ་འཇུག་པའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ལ་དྲན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། གསལ་བའི་རྣ་པ་ཅན་གྱི་ཐ་དད་པ་བརྡར་བཏགས་པ་མེད་པ་སྟེ། སྒྲ་ཡིས་མ་སྦྱར་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་དེ་ལ་དྲན་པ་གཞན་ཅིའི་ཕྱིར་བྱེད་དེ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བརྡར་བཏགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བརྡ་དྲན་པར་འདོད་དེ། ཐ་དད་པ་སྒྲ་ཡིས་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་མིང་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ་ལ་དགོས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དང་པོར་འཇུག་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་མཐོང་བ་ལ་སྒྲའི་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། འཇུག་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲའི་དོན་ལ་གོམས་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྟོག་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ནི་སྤྱི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བའི་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། །སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ནི། །ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་བས་མིག་དང་གཟུགས་དག་ལ། །བརྟེན་ནས་མིག་གི་བློ་སྐྱེར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། མངོན་སུམ་གྱིས་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བའི་སྤྱི་ཙམ་ཞིག་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ནི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བ་འདོད་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བ་ལས་ཁྱད་པར་འདོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤིང་ཞེས་བྱ་བའི་སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཤིང་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་ཚར་པ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། སྔ་ཕྱི་དྲན་པ་མ་རྟོགས་པར་སྤྱི་འཛིན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་དྲན་པ་ནི་མཐོང་བ་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པའི་གཟུགས་ཙམ་ལ་མིག་འཇུག་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་སྒྲ་དང་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར། དེ་བས་ན་དྲན་པའི་སྔར་ཕྱིས་མིག་གི་རིག་པས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་ཉེ་བ་ཙམ་ཞིག་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ
Chinese
由于无分别，也可见到凭借先前串习的力量而进入。例如，对马的分别，即使仅是见到牛也会进入。因此，对于将要进入的事物，也并非一定需要有所作为。如果说，凭借串习就能进入所见之境，那么，在最初的时候，即使没有忆念名字等，也不会不进入。因此，如果说为了最初进入的缘故，进入时需要忆念，对此回答说：对于具有清晰显现的、无有假立差别的境，即未与声音结合就能把握的差别，为何还要忆念其他，那是没有意义的。如同为了成就名言而想要忆念符号一样，因为差别并非由声音来区分。对于了知清晰的自性，忆念名字等并非必要。因为最初的进入是从比量而转变的。见到事物时，声音的靠近并非作用，对于进入也不是。即使串习声音的意义毫无意义，分别也会进入。如果说，显现在感官意识中的是共相，而非先前所见的差别，那么，如果仅仅执持共相，就不应依赖差别。因此，《眼与色等》中说：依赖于眼和色等，眼识才会产生。如果仅执持现量中与差别分离的共相，那么想要显现差别就无法实现，但实际上是想要差别的。例如，如果仅执持“树”的共相，仍然会想要知道“是什么样的树，是桦树等”。在没有领悟先后忆念的情况下，执持共相是不存在的，并且忆念所说的声音对于所见之境没有作用。因此，依赖于眼和色，眼识才会产生。例如，如果见到眼睛仅仅进入外境的色，那么如何会成为声音和共相的对境？因此，在忆念的前后，眼识并非执持先前和之后的事物，因为无分别仅仅是显现近取而已。
English
It is seen that even from non-conceptualization, one enters by the power of previous habituation. For example, the conceptualization of a horse enters even from merely seeing a cow. Therefore, there is no definite action for what will be entered. If it is said that one enters what is seen through habituation, then in that case, even without remembering names and so on, one would not fail to enter at the beginning. Therefore, if it is said that there is remembrance when entering for the sake of entering at the beginning, the reply to this is: For the distinct object with a clear appearance, which is without imputed distinctions, that distinct object which is to be grasped by not being combined with sound, why would one remember anything else? That is meaningless. Just as imputation is desired to be remembered as a sign for the purpose of accomplishing terminology, because the distinction is not distinguished by sound. For understanding the nature of clarity itself, remembering names and so on is not necessary. Because the initial entry is transformed from inference. The proximity of sound is not an action for seeing form, nor is it for entering. Even if habituation to the meaning of sound is meaningless, conceptualization will enter. If it is said that what appears to sense consciousness is a generality, and not the distinctness previously seen, then if only the generality is apprehended, one should not rely on the particular. Therefore, it is said in [the verse about] eye and form, etc.: 'Relying on the eye and forms, etc., the eye consciousness will arise.' If one only apprehends the generality that is separated from the particular in direct perception, then the desire to appear as a particular will not be attained, but in reality, one desires the particular. For example, if one only apprehends the generality of 'tree,' one still wants to know 'what kind of tree it is, such as birch, etc.' Without understanding the prior and subsequent remembrance, there is no apprehension of the generality, and the remembrance of the sound that is spoken has no effect on what is seen. Therefore, relying on the eye and form, the eye consciousness will arise. For example, if it is seen that the eye only enters the form that exists externally, how would it become an object of sound and generality? Therefore, before and after remembrance, the eye consciousness does not apprehend the prior and subsequent, because non-conceptualization only manifests what is proximate.