Tibetan
་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློ་ཐ་དད་པའོ་སྙམ་པ་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་བློ་གཅིག་ལ་རིམ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །འོན་ཏེ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཐ་དད་ལ། ཞེན་པར་གྱུར་པ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཐུགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་གཟུགས་མཐོང་བ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་དེ་ལ་ཡང་ཅི་དུས་མཚུངས་པར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གཟུགས་ཀྱི་བློ་མྱོང་བ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དུས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པས་ཡིན་ཞེས་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་བརྟག་གྲང་ན། དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་འདི་སྨྲས་པ། དེ་ནི་དུས་མཚུངས་ཅན་ཤེས་པ། །གཞན་གྱིས་མྱོང་མེད་བཤད་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེས་ནི་སྟེ། རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་འདིས་གཟུགས་ཀྱི་བློ་དང་དུས་མཚུངས་པ་གང་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་གཞན་དེས་གཟུགས་ཀྱི་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་བཤད་པ་སྟེ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དུས་མཚུངས་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་ཡང་རྟོག་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སོ་ན་འདུག་གོ །གཟུགས་ཀྱི་བློའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྟོག་པའི་ཕྲེང་བ་རིང་པོར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་བློ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། འདས་པ་ དེ་ནི་དྲན་འགྱུར་ན། །དེ་མ་བཟུང་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཐ་དད་མེད་ཅན་རང་བློ་དང༌། །གཞན་བློ་ཡོངས་གཅོད་མཚུངས་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་དུས་སུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་པ་ནི་འདས་པའི་གཟུགས་དྲན་པར་འགྱུར་གྱི། མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་དུས་ན་གཟུགས་ཀྱི་བློ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འདས་པའི་གཟུགས་མཐོང་བ་ལ་ཤེས་པ་གཞན་འཇུག་པ་དེ་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་དེས་སྔར་གྱི་གཟུགས་མ་མཐོང་བ་ཇི་ལྟར་དྲན་པས་འཛིན་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཀྱི་བློ་འཛིན་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་མཐོང་བར་སྐྱེའོ་སྙམ་དུ་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་བློ་དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད
Chinese
因为是其自性之故。认为心识是不同的想法也是没有不同的，因为这样，一个心识有什么次第呢？如果说显现的执着是不同的，而执着所成的则没有不同，那么，显现的执着不也是执着自己的自性吗？因为体验是由他人来体验的缘故，那本身就会变得没有意义。那么，所见之色不是由他人体验的吗？如果从那个方面来思考，是否同时产生的其他心识体验了色的心识呢？或者是因为时间不同而体验呢？如果这样从两个方面来观察，那么，对于第一个方面，这样说： 那是同时的觉识， 说是他人不体验的。 也就是说，通过“不会同时见到两个念头”这句话，说明了与色的心识同时存在的其他心识也体验了色的心识，这是很清楚的。即使同时存在的觉识被他人体验，也会导致两个念头同时产生。对于以色的心识为对境的觉识来说，也会因为被其他念头体验而导致念头的链条变得很长。如果说之后产生的其他觉识会体验色的心识，那么，回答说： 过去 那会变成回忆， 没有抓住它怎么会发生？ 无差别自心与， 他心完全断绝变得相同。 也就是说，在之后获得的时间里会产生，这意味着过去之色会变成回忆，而不是现量，因为它的对境是近的。如果说在其他觉识的时间里有色的心识，那么，因为没有脱离显现为色的状态，那本身就会导致两个念头。如果说其他觉识进入到见到过去之色的状态，那就是回忆本身，那么，如果回忆没有见到之前的色，回忆又怎么会抓住它呢？因此，会变成没有抓住色的心识的能力。如果认为因为现量之义不可能是其他的，所以会产生见到色的状态，那么，那样的话，就会完全断绝其他人的心识。
English
Because it is its own nature. The idea that consciousnesses are different is also not different, because of this, what is the order of one consciousness? If it is said that manifest clinging is different, but what is clung to is not different, then, is not manifest clinging also clinging to its own nature? Because experience is to be experienced by others, that itself will become meaningless. Then, is not the seen form experienced by others? If one thinks from that aspect, does another consciousness that arises simultaneously experience the consciousness of form? Or is it experienced because the time is different? If one examines it from these two aspects, then, regarding the first aspect, it is said: That is a simultaneous consciousness, It is said that it is not experienced by others. That is to say, through the statement "two thoughts will not be seen simultaneously," it is explained that the other consciousness that exists simultaneously with the consciousness of form also experiences the consciousness of form, which is clear. Even if the simultaneous consciousness is experienced by others, it will lead to two thoughts arising simultaneously. For the consciousness that has the consciousness of form as its object, the chain of thoughts will become long because it is experienced by other thoughts. If it is said that other consciousnesses that arise later will experience the consciousness of form, then, the answer is: The past That will become a memory, How will it happen without grasping it? The undifferentiated self-mind and, The other's mind are completely cut off and become the same. That is to say, it will arise in the time that is obtained later, which means that the past form will become a memory, not a direct perception, because its object is near. If it is said that there is a consciousness of form in the time of another consciousness, then, because it is not separated from the state of appearing as form, that itself will lead to two thoughts. If it is said that another consciousness enters the state of seeing the past form, that is memory itself, then, if the memory has not seen the previous form, how will the memory grasp it? Therefore, it will become without the ability to grasp the consciousness of form. If one thinks that because the meaning of direct perception cannot be other, the state of seeing form will arise, then, in that case, it will completely cut off the minds of other people.
Tibetan
་པ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་གང་ལ་ཡོད་པའི་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་རང་གི་བློ་འཛིན་པ་ཅན་ཏེ། རང་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་བློ་དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་བློའི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས། རྒྱུད་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ལས་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་རང་རིག་པས་མངོན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ལ། གཞན་རིག་པ་ནི་མངོན་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རང་དང་གཞན་རིག་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་རིག་པས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་འདས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་སྟེ། མངོན་དུ་སྣང་བར་གྱུར་པ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདས་པའི་ཤེས་པ་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ནི་དྲན་པས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལྟར་དྲན་པས་གཞག་པའི་རྣམ་པར་རིག་པས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་གི་བློ་དང་གཞན་གྱི་བློ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་གི་ནི་བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་པས་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་བློ་ཡང་གཞན་དང་ འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འདས་པ་ཡིན་ན་དཔེ་མེད་ཅིང༌། །རྟགས་མེད་པར་ནི་དོན་རིག་པ། །དེ་དག་གིས་གྲུབ་དེ་ལ་ནི། །མངོན་སུམ་མ་ཡིན་རྟགས་ཅན་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་བློ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རང་གི་བློའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཅི་སྟེ་ཡང་འདས་པའི་དོན་རིག་པ་ནི་དཔེས་ཤེས་པ་ཡིན་ན། འདས་པ་རིག་པ་ལ་དཔེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟགས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་མཐོང་བ་ཚད་མ་གང་གིས་སྒྲུབ་ཅིང༌། བདག་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་གང་གིས་སྒྲུབ་པར་འགྱུར། དོན་རིག་པ་དེ་ལ་ནི་རང་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཞིང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་རིག་པའི་དོན་ཡིན་ན་འདས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་མེད་པར་ཡང་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མེད་པར་རང་གི་བློ་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། བློ་ཙམ་ཞིག་ཡོངས་སུ
Chinese
存在于与该[事物]无别的自己的相续之中的智慧证悟，是具有执持自己的智慧者，不会变成执持自己，即自身之智慧的智慧。因此，它将如此宣说：因为显现之义是所有众生共有的。因为不是自己智慧的成立者。显现为过去体性的隐蔽事物，被说成与完全断绝其他相续之识无有差别。如果自证是显现，而他证不是显现，那么，自和他证将变成各异，因为自证所显现的不是过去，因为显现出来的是现在产生的。如果不是这样，那么，过去的、超出感官的知识，就只能通过忆念来了解，就像这样，通过忆念所安立的行相识，才会有施设过去的名称。因此，自己的智慧和别人的智慧是相同的。那么，隐蔽的自己的智慧是通过与自身相关联而了解的，而不是通过比量，而别人的智慧也是与他人相关联的知识，那么，正因为如此，怎么会没有差别呢？对此说道：如果已逝则无譬喻，无有征相则识义，由彼等成立于彼，非为现量亦非具相。意思是说，不是显现自己的智慧，而是显现先前的比量成为自己智慧的成立者，如果过去的义理知识是通过譬喻来了解的，那么，了解过去的就没有譬喻，因为超出了显现的缘故。正因为没有譬喻，所以也没有征相，那么，通过什么量来成立它被见到，又通过什么来成立与自身相关联呢？对于那个义理知识来说，显现不是作为与自身相关联者而存在，对于比量来说也不是，如果它是显现的知识之义，那么就不会是过去了。因为没有显现，也就没有执持征相和有征相的关联，因此对于自己的智慧也没有比量。仅仅是智慧完全
English
The wisdom realization that exists in one's own continuum, which is no different from that [thing], is one who holds one's own wisdom, and will not become the wisdom that holds oneself, that is, one's own wisdom. Therefore, it will declare thus: because the meaning of manifestation is common to all beings. Because it is not the establisher of one's own wisdom. The hidden thing that appears as the nature of the past is said to be no different from completely cutting off the consciousness of other continuums. If self-awareness is manifest, and other-awareness is not manifest, then self-awareness and other-awareness will become different, because what is manifested by self-awareness is not the past, because what is manifested is what is happening now. If it is not so, then the past knowledge that is beyond the senses can only be understood through recollection, just like this, through the aspect consciousness established by recollection, there will be the imposition of the name of the past. Therefore, one's own wisdom and the wisdom of others are the same. Then, the hidden self-wisdom is known through association with oneself, but not through inference, and the wisdom of others is also knowledge associated with others, then, precisely because of this, how can there be no difference? To this it is said: If it is past, there is no analogy, if there is no sign, then there is knowledge of meaning, by those established in that, it is not manifest nor has characteristics. It means that it is not manifesting one's own wisdom, but the inference that preceded the manifestation becomes the establisher of one's own wisdom, if the knowledge of the past meaning is understood through analogy, then there is no analogy for understanding the past, because it is beyond manifestation. Precisely because there is no analogy, there is also no sign, then, by what valid cognition is it established that it is seen, and by what is it established that it is associated with oneself? For that knowledge of meaning, manifestation does not exist as one associated with oneself, nor is it for inference, if it is the meaning of manifest knowledge, then it will not be past. Because there is no manifestation, there is also no holding of the association of sign and sign-bearer, therefore there is also no inference for one's own wisdom. Only wisdom is completely