Tibetan
ལ་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེས་ན་དབང་སྐྱེས་འདོད་པ་ལས། །འཇུག་འགྱུར་ཕྱི་རོལ་མཐོང་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་གང་ཞིག་ལ་སྒྲ་ངེས་པར་འགོད་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་རྟོག་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་གཞན་ལ་སྒྲ་འགོད་པ་དང་དོན་གཞན་ལ་རྟོག་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་སྒྲའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དོན་སྣང་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་དབང་པོའི་ཤེས་པ་འདོད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་པ་སྟེ་སྒྲ་བཞིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྒྲ་བཞིན་ནོ། །སྒྲ་དང་སྒྲ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་རོལ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སྒྲ་འགོད་པ་དེའི་ཕྱི་རོལ་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པས་སྒྲའི་ཤེས་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པ་ཅན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མངོན་སུམ་ནི་ཉེ་བ་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། སྒྲ་ཡིས་གཞག་པ་ནི་འདོད་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་སྒྲ་ཡིས་གཞག་པ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་མངོན་སུམ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཅོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་གསལ་བ་ནི་སྒྲའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་རྟག་པ་ཡིན་ལ་སྒྲ་དེ་ནུབ་པར་གྱུར་ན་གསལ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲའི་ངོ་བོ་ཉིད་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ངོ་ བོ་ཉིད་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཞེས་མཐོང་ན་ནི། །དེ་ཡིས་བློ་ཞེས་ཇི་ལྟར་མཐོང༌། །དེ་ཡི་ཉམས་མྱོང་ཡོད་ན་ཡང༌། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོག་མེད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྒྲའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནུབ་པར་གྱུར་ཀྱང་གསལ་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་པོ་གཞན་དུ་སོན་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ་གཟུགས་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དག་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲས་བས། གཟུག
Chinese
则将生起分别念。因此，由根所生的（知识），从欲求出发，将导致无法见到外境。名为：对于隐蔽的意义，凡是确定安立语词的对境，对于该对境，将生起具有能说与所说的分别念。如果这样，在其他对境上安立语词，以及在其他意义上生起分别念，那么就不是具有语词差别的意义显现了。由于具有语词对境的心识是随顺欲求而行的，因此，如果现量是具有分别的，那么根识将以欲求的力量而行，如同语词一样。对于外境也不依赖，如同语词一样。因为语词和从语词所生的知识不是见到外境的缘故。如果说，在具有意义的自性上安立语词，那是依赖于外境的，如果这样，那么如同以欲求如何使语词的知识生起一样，由根所生的分别念也因为是随顺欲求而行的缘故，将变成无有对境。如果说，不是随顺欲求而行的，但是，根识是依赖于外境的，并且是具有对境的，如果这样，那么如果现量是随顺外境而行的，那么现量仅仅是执取近取，因此将变成无有分别的自性，语词的安立是依赖于欲求的缘故，不是由根所生的。那么，如果现量是超越语词安立的，那么，这将变成现量断绝了明亮自性的自性，像这样，明亮是语词的自性，是常恒的，如果语词消失，那么将无法见到明亮。如果语词的自性不是现量，那么它的自性是什么呢？这里说道：如果见到色是色，那么如何以它见到心识？即使有它的体验，那么它如何变成无分别呢？名为：即使语词的自性消失，仍然是明亮的事物，因为对于转生到其他有情的具有心识的有情来说，色是明亮显现的缘故，这些都已经讲述完毕了。此外，所有知识都说是具有分别的，色
English
Then conceptual thoughts will arise. Therefore, the (knowledge) born from the senses, starting from desire, will lead to not seeing the external world. It is called: For the hidden meaning, whatever object on which words are definitely established, for that object, conceptual thoughts with the ability to speak and be spoken will arise. If so, establishing words on other objects and generating conceptual thoughts on other meanings, then it is not the appearance of meaning with word differences. Because the mind with word objects follows desire, therefore, if direct perception is with conceptualization, then sense consciousness will act with the power of desire, just like words. It does not depend on external objects either, just like words. Because words and the knowledge born from words do not see external objects. If it is said that establishing words on the nature of having meaning depends on the external world, then, just as desire causes the knowledge of words to arise, the conceptual thoughts born from the senses will also become without objects because they follow desire. If it is said that it does not follow desire, but sense consciousness depends on external objects and has objects, then, if direct perception follows external objects, then direct perception only grasps the immediate, so it will become a nature without conceptualization, and the establishment of words depends on desire, so it is not born from the senses. Then, if direct perception transcends the establishment of words, then it will become direct perception cutting off the nature of bright self-nature, like this, brightness is the self-nature of words, it is constant, if words disappear, then brightness will not be seen. If the self-nature of words is not direct perception, then what is its self-nature? Here it is said: If seeing form is form, then how to see mind with it? Even if there is its experience, then how does it become non-conceptual? It is called: Even if the self-nature of words disappears, it is still a bright thing, because for sentient beings who are reborn into other sentient beings with mind, form appears bright, these have already been explained. In addition, all knowledge is said to be with conceptualization, form
Tibetan
ས་སོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པས་གཟུགས་མཐོང་བ་ཡིན་ཡང༌། གཟུགས་དེའི་བློ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་མཐོང་ངོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་གཟུགས་ངེས་པའི་དུས་དེ་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་གཟུགས་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཟུགས་ཀྱི་བློ་དེའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་དེ། བློ་མྱོང་བ་མེད་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཤེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མེད་པར་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འགྲོ་བ་བཟང་མོ་མཐོང་བའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་གྱི། བདེ་བའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་རྟོག་པ་མེད་ན་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། འོ་ན་གལ་ཏེ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་ནི། བློའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ངེས་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་འདིས་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བས་གསལ་བ་ལ་རང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་བློའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ། བློ་ཡོད་པའོ་སྙམ་དུ་ཕྱིས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་མ་ཡིན་ན། །རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། གཟུགས་ཀྱི་བློའི་མྱོང་བ་ནི་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནམ། བློ་གཞན་གྱིས་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བརྟག་གྲང་ན། དེ་ལ་གཟུགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བློས་ཡིན་གྱི་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཁས་ལེན་ན་ནི་མཐོང་བའི་རྟོགས་པ་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྟོག་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་ ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཟུགས་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། གཟུགས་རིམ་གྱིས་མཐོང་བར་འདོད་ན་ནི། གལ་ཏེ་མཐོང་བ་གཅིག་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རིམ་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་རིམ་པ་ཡང་བློ་ལས་ཐ་མི་དད་པས་རིམ་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རིམ་པ་ཡང་རིམ་པར་བློ་ཡིས་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་རིམ་པ་ཡང་རིམ་པ་གང་གིས་མཐོང་བ་དེ་ཡང་བློ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རིམ་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལ་ཡང་རིམ་པ་མཐོང་བ་གཞན་བསྟན་དགོས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་བློ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་རང་གི་ངོ
Chinese
雖然以「這是土地」的想法而見到色，但如何能見到那是色的心呢？因為在確定色的時候，認為「見到色了」的想法並不存在。如果說色本身就是識，而不是顯現為色的識，那麼色的心一定有體驗，如果沒有體驗心，就會無法了知已經體驗的自性，因為如果沒有顯現體驗色的作用，就不會了知體驗的意義。再者，當見到美麗的女子時，會體驗到快樂等等，但並不會生起「這是快樂」的想法。心的體驗本身就是沒有想法。如果說沒有想法就沒有心的體驗，那麼，如果一切的覺知都帶有想法，心的體驗又如何能不確定呢？因此，這樣說帶有想法，就表示了光明沒有親身的體驗。如果說色的心的體驗本身就帶有想法，因為後來才確定有心，那麼，回答說：如果不是它自己體驗，就不會同時見到兩個想法。也就是說，色的心的體驗是由那個心本身，還是由其他的心來體驗呢？如果這樣分析兩種情況，如果承認是由色本身的心來體驗，那麼就會變成同時生起見的認識和色的想法，因為不可能同時見到兩個想法。如果認為僅僅是見到色本身，就能逐漸見到自己的本性和色，那麼，如果見是一個，又如何能逐漸見到呢？這樣，次第和心沒有差別，就會變成沒有次第。如果說次第也是由心逐漸見到，那麼就會變成沒有止境，因為次第也是由見到次第的心所見，而那個心和心沒有差別，所以會變成沒有次第，而且還必須指出見到那個次第的其他次第。
English
Although one sees form with the thought, "This is earth," how can one see that it is the mind of form? Because the thought, "I see form," does not exist at the time of determining form. If you say that form itself is consciousness, but not the consciousness that appears as form, then the mind of form must have experience. If there is no experience of mind, then one will not be able to know the very nature of what has been experienced, because without manifesting the experience of form, one will not understand the meaning of the experience itself. Furthermore, when seeing a beautiful woman, one will experience happiness and so on, but the thought, "This is happiness," does not arise. The experience of mind itself is without thought. If you say that without thought there is no experience of mind, then, if all awareness is with thought, how can the experience of mind be uncertain? Therefore, saying that it is with thought indicates that clarity has no personal experience. If you say that the experience of the mind of form itself is with thought, because it is later determined that there is mind, then, the answer is: If it is not experienced by itself, two thoughts will not be seen simultaneously. That is to say, is the experience of the mind of form by that mind itself, or by another mind? If we analyze these two situations, if we admit that it is experienced by the mind of form itself, then it will become simultaneous arising of the perception of seeing and the thought of form, because it is impossible to see two thoughts simultaneously. If you think that just seeing the form itself, you can gradually see your own nature and form, then, if seeing is one, how can you gradually see it? In this way, the sequence and the mind are not different, it will become no sequence. If you say that the sequence is also gradually seen by the mind, then it will become endless, because the sequence is also seen by the mind that sees the sequence, and that mind is no different from the mind, so it will become no sequence, and it is also necessary to point out other sequences that see that sequence.