Tibetan
་ནོ། །གཞན་ཡང་སྔ་ཕྱིའི་ཤེས་པ་དག་ཕན་ཚུན་འདྲེ་བ་མེད་ན། དྲན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་གཅིག་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ནི་བདག་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་གལ་ཏེ་བདག་གཅིག་པུ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་རིག་པར་བྱེད། དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་དངོས་པོ་ཤེས་པར་བྱེད་དོ། །འོན་ཏེ་བདག་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཆད་མའོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བདག་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་གང་སུ་ཡང་རུང་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཡོད་ཀྱང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་རྟག་པ་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ཉིད་དམ། གཞན་གྱི་སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་དེའི་བདག་ཉིད་དམ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རྟག་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཤེས་པའམ་ཤེས་བྱའི་འབྲས་བུ་ཉིད་མི་ཤེས་སོ། །ཤེས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་ཅིང་དེ་ཉིད་གཟུང་བའོ། །དེས་ན་སྔ་ཕྱིར་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པར་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ལས་སྔ་མ་ཉིད་དུ་དཔོག་པའམ། རྒྱུ་དཔག་པས་དེ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པ་མ་གཏོགས་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔ་མ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། འོན་ཏེ་རྒྱུ་སྔ་མ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤེས་ནས་ཡང་དཔོག་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་ཇི་ལྟར་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མེད་ཀྱང་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། ། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ནི་རང་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དེས་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་གོ་བར་འགྱུར། གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུའི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུའི་ཤེས་པ་མེད་པས། དེས་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རིག་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྒྱུའི་ཤེས་པ་རྟོགས་ན་ནི་འོ་ན་ནི་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད། འོན་ཏེ་སྔ་
Chinese
不。此外，如果前后之识互不混淆，那么如何通过记忆体验的追随来证明同一性呢？如果认为认识瓶子等同一性的是我，那么，即使假定我只有一个，又如何认识到同一性呢？这是通过现量等量来认识事物的。如果认为所有关于我的知识都是断灭的，那么，即使假定我有，任何知识不都是量吗？如果是那样，那么见到两个月亮也会变成真实存在了。因此，即使有我，现量和比量本身才是量。但它们也不能认识常，比如，我自身，或者他人前后自性的我自身，或者他人之识，都不能认识常。因此，识或所识之果本身是不可知的。识认识自性，并把握它。因此，前后现量不是同时起作用的。没有它，又如何能理解因果之事物呢？如果认为比量是从果推断出因，或者通过推断因来认识到从因生果，那么，不是已经说过，除了现量认识外，比量不会产生吗？如果先前的现量不是量，比量又如何是量呢？如果通过比量认识到先前的因，然后再进行推断，那么就会导致无穷无尽。此外，因为没有外境，所以不能说它具有实现目的的能力。外境如何不存在，这一点应该加以说明。如果认为即使没有外境，因为知识本身有相互的因果关系，所以应该说能力之相在胜义谛中存在。 那是不对的。因为现量仅仅是自证，它如何能理解为果呢？当有果之识时，就没有因之识，它又如何能认识因果之事物呢？如果通过比量来理解因之识，那么，因为它不存在，又如何进行比量呢？如果先
English
No. Furthermore, if the prior and subsequent consciousnesses do not intermingle, how can oneness be established by following the experience of memory? If it is claimed that the self is what cognizes the oneness of a pot and so forth, then even if we grant that the self is one, how does it cognize oneness? It is through valid cognitions such as direct perception that things are known. If it is claimed that all cognitions involving the self are momentary, then even if we grant that the self exists, isn't any cognition whatsoever a valid cognition? If that were the case, then seeing two moons would also become existent. Therefore, even if the self exists, direct perception and inference themselves are valid cognitions. However, they do not cognize permanence, for example, the self itself, or the self of the prior and subsequent nature of another, or the cognition of another, does not cognize permanence. Therefore, neither the cognition nor the fruit of what is to be known is known. Cognition cognizes the essence and grasps it. Therefore, prior and subsequent direct perceptions do not occur simultaneously. Without that, how can the entities of cause and effect be understood? If it is claimed that inference infers the cause from the effect as prior, or that by inferring the cause, it is known that the effect arises from it, then hasn't it already been said that inference does not arise without direct perception? If the prior direct perception is not a valid cognition, how can inference be a valid cognition? If the prior cause is known through inference and then inferred again, then it would lead to infinite regress. Furthermore, because there is no external object, it cannot be said to possess the power to perform a function. How the external object does not exist should be explained. If it is claimed that even without an external object, because cognition itself has mutual cause and effect, the characteristic of power should be said to exist ultimately, that is not the case. Since direct perception is merely self-awareness, how can it understand itself as the effect? When there is the cognition of the effect, there is no cognition of the cause. How can it cognize the entities of cause and effect? If the cognition of the cause is understood through inference, then, since it does not exist, how does it infer it? If prior
Tibetan
མ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤེས་ཤིང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རང་རིག་པས་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། སྔ་མ་ཉིད་ནི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཇི་སྲིད་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་སྲིད་དུ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཉིད་དེ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་འཇུག་པར་བྱེད་དེ་དེ་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ཡང་དོན་དམ་པར་རང་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བས་རང་རིག་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མྱོང་བ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་མི་རིག་པར་དེའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའམ་ཤེས་བྱ་ལ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ལ་རྒྱུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། མེད་པ་ལ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གཏན་མེད་པས་དེ་ལ་རྒྱུ་མེད་ལ། འབྲས་བུ་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་སྟེ། ཕྱིས་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་ནི་སྔ་ན་མེད་ལ། ཕྱི་ནས་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རི་བོང་གི་རྭ་མེད་ལ་སྔ་ན་མེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། འོན་ཏེ་ཕྱིས་མཐོང་བས་སྔ་ན་མེད་པར་ཤེས་ན་ནི་དེ་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པའོ། །ཇི་སྲིད་སྔ་ན་མེད་པ་དེ་སྲིད་ཕྱིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྲིད་མ་སྐྱེས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྔ་ན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་གནས། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་སྟོང་པ་ཉིད་སྔ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་སྟོང་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བས་ན་དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྔ་ན་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པས་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྔ་ན་མེད་པ་ནི་འབྲས་བུས་སྟོང་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུས་སྟོང་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་ལས་ཐ་དད་པ་ཐམས་ཅད་སྔ་ན་མེད་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་ འབྲེལ་པ་ལས་དངོས་པོའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ནི་མ་ལུས་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ། །སྔ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཉིད་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །འོན་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དེ། ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུའི་བྱ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མེད་པ་ཡུལ་མེད་པ་ཅན་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཅེ་ན། འོ་ན་གལ་ཏེ་ཡོད་པ
Chinese
如果说，通过随后的推断来了解，并且自己的自性是通过自证来了解的。那是不真实的。因为先前的本身不是认识的自性，因为有现量妨害它的缘故。就像这样，只要体验到认识，那就只是当下发生的。因为没有体验到先前和随后的缘故。对于它，仅仅通过忆念也能进入，但那不是量。忆念实际上也只是自证本身，因此，对于自证来说，只有体验自性。因为它如何能在不认识他者的情况下成立它的果，所以对于认识或所知来说，没有做事情的作用。此外，对于有果的情况来说，原因是不合理的，对于没有果的情况来说，也是不合理的。就像这样，如果果是不存在的原因，那么兔子角也会有原因。但是，因为完全不存在，所以它没有原因，而果是先前不存在的，但后来不存在则不是。如果说，果是先前不存在的，但后来如何存在呢？因为兔子角不存在，所以先前不存在是不存在的。但是，如果通过后来见到而知道先前不存在，那么这就是互相依赖。只要先前不存在，那么就不是后来的果，只要没有产生，那么如何存在于先前不存在中呢？如果说，原因中的果空性就是先前不存在的。那么，果空性在没有原因的情况下也是存在的吗？因此，对于它来说，也会有原因，就像这样，与先前不存在相关联的就是果本身，而先前不存在则是空无果的其它事物。空无果，即所有与果不同的事物，都会变成先前不存在的自性。与它 相关联而变成事物之果的，就会变成无余的果本身。如果说，因为没有随行和违逆，所以一切都不是原因。那么，这已经回答过了。所谓先前不存在，不是通过现量等来体验的，而是体验事物本身。但是，事物存在本身就是果本身，因为对于存在的果来说，有原因的作用，那么对于不存在的无境者来说，如何作用呢？那么，如果存在
English
If it is said that one understands through subsequent inference, and one's own nature is understood through self-awareness. That is not true. Because the prior itself is not the nature of knowing, because there is direct perception that obstructs it. Just like this, as long as one experiences knowing, then it is only what is happening in the present. Because there is no experience of the prior and the subsequent. For it, even just through recollection one can enter, but that is not a valid cognition. Recollection is actually just self-awareness itself, therefore, for self-awareness, there is only the experience of self-nature. Because how can it establish its result without knowing the other, so for knowing or the knowable, there is no function of doing something. Furthermore, for the case of having a result, the cause is not reasonable, and for the case of not having a result, it is also not reasonable. Just like this, if the result is a non-existent cause, then the horns of a rabbit would also have a cause. But, because it is completely non-existent, it has no cause, and the result is non-existent before, but not non-existent after. If it is said, how can the result be non-existent before, but exist later? Because the horns of a rabbit do not exist, so non-existence before is non-existent. But, if one knows non-existence before by seeing it later, then that is mutual dependence. As long as there is non-existence before, then it is not the later result, as long as it has not arisen, then how can it exist in non-existence before? If it is said that the emptiness of the result in the cause is non-existence before. Then, is the emptiness of the result also existent in the absence of a cause? Therefore, for it, there would also be a cause, just like this, what is related to non-existence before is the result itself, and non-existence before is another thing that is empty of the result. Empty of the result, that is, all things different from the result, will become the nature of non-existence before. With it related to it and becoming the result of a thing, it will become the result itself without remainder. If it is said that because there is no following and opposition, everything is not a cause. Then, this has already been answered. What is called non-existence before is not experienced through direct perception and so on, but it experiences the thing itself. But, the existence of the thing itself is the result itself, because for the existing result, there is the function of a cause, then how does it function for the non-existent objectless one? Then, if there is