Tibetan
ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་སོ་ཞེས་ལེའུ་གཉིས་ཀར་བསྟན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཁྱབ་པ་ནུས་པར་མ་གྱུར་མོད་ཀྱི། མ་ཁྱབ་པའི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཁྱབ་ན་རྟག་པ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས། མ་རྟོགས་པས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྟག་པ་ ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ཉིད་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དུས་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་དུ་ཡང་མི་ཤེས་པས་ཇི་ལྟར་རྟག་པ་ཡིན། དངོས་པོ་མི་རྟག་པའི་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡོད་པར་གནས་ཀྱི་བྱེད་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་དེ་སྐད་ཅིག་མའི་དེ་མ་ཐག་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ནུས་པར་བརྗོད་ན་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་དངོས་པ་གཞན་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ནི་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ལྟོས་ནས་སྔ་མ་ཉིད་དེ། དེ་ནས་སྔ་མར་གྱུར་པ་ཙམ་གྱིས་ནུས་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སོ་སོར་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་དངོས་པོ་གཞན་སྐྱེ་བས་ཐལ་ཆེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་མའི་འབྲས་བུ་ནི་དངོས་པོ་སྔ་མ་མེད་ན་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་དོགས་པ་ཅི་ལྟར་ཡོད་དེ། དེའི་ཚེ་ཉིད་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ལ། གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་ནམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུན་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འཇོག་པ་དེ་བས་ཐལ་ཆེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་མ་གཏོགས་པའི་རྒྱུན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུན་ནི་མེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ནི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་དང་འབྲེལ་པའི་རྒྱུན་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡོད་པས་དེ་དག་ལ་ཡང་རྒྱུན་དང་འབྲས་བུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་ཐ་དད་པ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡོད་པས་གཞན་ལ་ནི་མེད་དེ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུན་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ན་ཡང་བྱེད་པ་མེད་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔར་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུན་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འཇོག་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་རྒྱུན་གཞན་དུ་ཐལ་བར་
Chinese
在两章中都指出了“太过分了”。然而，即使普遍存在没有能力，如果说是不普遍存在，那是不对的。如果不普遍存在于所有地方，怎么知道有常恒呢？如果说是不理解，那么，常恒的事物本身就不会改变。既然不了解事物普遍存在于所有地方，同样也不了解它与所有时间相关联，怎么会是常恒呢？不常恒的事物又怎么能以刹那来发挥作用呢？像这样，仅仅存在一刹那，就没有存在的作为。如果说，那个刹那之后的另一个事物是有能力的，那么即使之后有另一个事物，也不会成为它的结果，不是吗？既然所有事物的刹那都依赖于后来的所有事物而成为先前的，那么仅仅因为成为先前的就具有能力，那么一切都会变成原因和结果的事物。如果说，有各自确定的事物，那么产生其他事物就不会太过分，那么，如果先前的刹那事物不存在，怎么会有后来产生的疑虑呢？因为在那时它就已经存在了，而在其他时候则永远不存在。如果说，在相续中安立原因和结果，就不会太过分，那么，不是的，因为除了刹那之外没有相续。如果说，相续不存在，那么那时原因和结果的事物就会是同一个，而刹那们因为没有能力就会变成不存在。如果说，与刹那相关的相续具有原因和结果的事物，所以它们也有相续和结果，那么，不是的，因为不同的相续有原因和结果，而其他的则没有，因为没有关联。相续也包含在刹那之中，所以会成为一切的结果。如果相续也是常恒的，那么就不会成为结果，因为没有差别。如果是刹那，也没有作为，因为不是产生者，所以存在之前所说的过失。此外，如果将相续安立为结果本身，那么刹那本身就会变成其他的相续，太过分了。
English
It is pointed out in both chapters that "it is too excessive." However, even if pervasiveness is not capable, if it is said to be non-pervasive, that is not correct. If it is not pervasive in all places, how can one know that there is permanence? If it is said that it is not understood, then the very nature of permanence will not change. Since one does not understand that things are pervasive in all places, similarly, one does not understand that it is related to all times, how can it be permanent? How can impermanent things function with just a moment? Like this, just existing for a moment, there is no act of existing. If it is said that another thing immediately after that moment is capable, then even if there is another thing after that, it will not become its result, will it? Since the moments of all things depend on all later things to become earlier, then if it is capable just because it becomes earlier, then everything will become the cause and effect of things. If it is said that if there are separately determined things, then the production of other things will not be too excessive, then how can there be doubt about the later arising if the previous momentary thing does not exist? Because it exists at that time itself, and it never exists at other times. If it is said that establishing cause and effect in continuity is not too excessive, then no, because there is no continuity except for moments. If it is said that continuity does not exist, then at that time the cause and effect of things will be the same, and the moments will become non-existent because they have no ability. If it is said that the continuity related to the moments has the cause and effect of things, so they also have continuity and results, then no, because different continuities have causes and effects, while others do not, because there is no connection. Continuity is also included in the moments, so it will become the result of everything. If continuity is also permanent, then it will not become a result, because there is no difference. If it is a moment, there is also no action, because it is not a producer, so there is the fault mentioned before. Furthermore, if continuity is established as the result itself, then the moment itself will become another continuity, which is too excessive.
Tibetan
འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དོན་བྱེད་པ་ཡང་རྒྱུ་གཞན་ལས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དང་པོའི་རྒྱུ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡིན། ཤེས་པས་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་རིགས་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཤེས་པ་ལ་ནི་ཤེས་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལས་ཤེས་བྱ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ། གཞན་ཡང་ཤེས་པས་དངོས་པོ་དག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མདུན་ན་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉི་ག་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པའི་སྐྱེད་པ་དེ། འོན་ཀྱང་ཤེས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་སམ། འོན་ཏེ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཡིན་གྲང་ན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་པ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་རང་གི་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པས་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་ན་ཡང་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་སྔར་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་སྔར་འཇུག་པ་ན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་པས་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན། ཅི་སྟེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། འོན་ཏེ་བུམ་པ་མེད་པར་སྣམ་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཤེས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་ཤེས་བྱ་དང་བྲལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཤེས་བྱའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ནི་གཞན་ཉིད་དེ། དེས་འཁྲུལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་སྣམ་བུ་ཡང་བུམ་པ་དང་བྲལ་བར་དམིགས་པས་དེ་ཡང་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྣམ་བུ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་ཡང་ཤེས་པ་འདི་ཉིད་དོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་གཅིག་པར་འགྱུར་ཞིང༌། གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན་སྣམ་བུ་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །གཅིག་གིས་དངོས་པོ་སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་གྱི་ཤེས་པས་སྔ་མ་ཙམ་ཞིག་འཛིན་ལ། ད་ལྟའི་ཤེས་ པས་ཀྱང་ད་ལྟར་བ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ནི་སྔ་ཕྱི་དག་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན
Chinese
将要变化。而且因为不是刹那，由于有其他的因，所以将变成没有边际的。 另外，如果因为是与识不同的果，所以是有因的话，那么那时作用也是由于其他的因而有，所以将变成没有边际的。因此，最初的因是如何存在的呢？识似乎能使一切存在。然而，因为对于识与所知的关系无法理解，所以如何从识中区分所知呢？此外，识不会将事物理解为因和果的事物，因为不会同时执持面前存在的事物的二者。 识的产生，那么，是这个识自己知道呢？还是其他的识知道呢？对此，暂且其他的识知道识是果本身是不可能的，因为识是自己觉知的自性。那个识自己显现而认知为果本身是不可能的，因为显现不会先于果。即使先于果，也会变成那个识自己的果，而且那也不是先前进入的。如果又是先前进入，也将变成没有边际，所以如何是果本身呢？如果说因和果本身是同时的，那么那样的话，瓶子和氆氇也将变成因和果本身了。如果说因为没有瓶子也能看到氆氇，所以对于氆氇来说，果本身是不存在的，那么，识在梦境等等中，因为看到与所知分离，所以也不是所知的果本身。如果说错乱的识是其他的，因此不是错乱，那么，那样的话，氆氇也因为被观察到与瓶子分离，所以也将变成其他的。如果认识到氆氇就是那个氆氇，那么因为识也同样被认识到是这个识，所以一切识都将变成一个。如果认识是量，那么氆氇将变成常恒的。 一个识不会将事物理解为先后的自性，因为先前的识仅仅执持先前的，现在的识也仅仅体验现在的，因此不会认知为那些本身。记忆是涉及先后之事的，但那不是量。
English
It will change. Moreover, since it is not momentary, due to the existence of other causes, it will become limitless. Furthermore, if it is a result different from consciousness, so there is a cause, then at that time, the action is also due to the existence of other causes, so it will become limitless. Therefore, how does the initial cause exist? Consciousness seems to make everything exist. However, since the relationship between consciousness and the knowable cannot be understood, how can the knowable be distinguished from consciousness? Moreover, consciousness will not understand things as things of cause and effect, because it will not simultaneously hold the two things that exist in front of it. The arising of consciousness, then, does this consciousness itself know? Or does another consciousness know? Regarding this, for the time being, it is impossible for another consciousness to know that consciousness is the result itself, because consciousness is the nature of its own awareness. It is impossible for that consciousness itself to manifest and recognize as the result itself, because manifestation does not precede the result. Even if it precedes the result, it will become the result of that consciousness itself, and that is not what entered earlier. If it enters earlier again, it will become limitless, so how is it the result itself? If it is said that the cause and the result itself are simultaneous, then in that case, the pot and the woolen cloth will also become the cause and the result itself. If it is said that because the woolen cloth can be seen without the pot, so for the woolen cloth, the result itself does not exist, then, consciousness also, in dreams and so on, because it is seen separated from the knowable, so it is not the result itself of the knowable. If it is said that the mistaken consciousness is other, therefore it is not mistaken, then, in that case, the woolen cloth also, because it is observed to be separated from the pot, so it will also become other. If it is recognized that the woolen cloth is that woolen cloth, then because consciousness is also similarly recognized as this consciousness, all consciousnesses will become one. If recognition is valid cognition, then the woolen cloth will become permanent. A single consciousness will not understand things as the nature of before and after, because the previous consciousness only holds the previous, and the present consciousness only experiences the present, therefore it will not recognize as those themselves. Memory involves things before and after, but that is not valid cognition.