Tibetan
། འདིར་ལན་སྨྲས་པ། །ཁྱད་པར་གཅིག་ལ་མཐོང་བ་ནི། །གཞན་འགའ་ཞིག་ལ་མཐོང་མི་འགྱུར། །དེ་ལས་སྤྱི་གཞན་ཐ་དད་པ། །ཡོད་མིན་བློ་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཡུལ་ཅན་ཉིད། །ཐམས་ཅད་དབང་སྐྱེས་བློ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡུལ་དང༌། དུས་གཞན་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བའམ། དུས་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་སླར་ཡང་ཡུལ་གཞན་དུ་མ་མཐོང་བ་སྟེ། མདུན་ན་གནས་པ་དང་ཕྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དུས་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་དུས་སུ་འདུས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གསལ་བར་སྣང་བའོ། །དེས་ན་དང་པོ་མཐོང་བས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་འདས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པའི་ཤེས་པས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པའི་ཤེས་པའི་རིགས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཡུལ་ངེས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་འཇུག་གི །འདས་པའི་དུས་དང་མ་འོངས་པའི་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མིག་གི་ཤེས་པ་ཡང་དུས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཡུལ་དང་དུས་ཐམས་ཅད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དང་པོ་མཐོང་བས་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་ནི་མི་འཇུག་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པས་སྔ་ཕྱི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་མིག་གི་ཤེས་པས་སྔ་ཕྱི་དངོས་པོ་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན། འོ་ན་མིག་ཉིད་རྟིང་མ་འོངས་པ་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན། ཉེ་བ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མིག་གི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འོངས་པ་ནི་དྲན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་བར་སྲད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་མིག་གིས་བསྐྱེད་པའི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའོ། །འོན་ཏེ་རིགས་ནི་དབང་པོས་ཕན་བཏགས་པའི་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། གསལ་བ་ལ་བརྟེན་པར་དེ་ཡོད་ན། དེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། ཐ་དད་པ་དེ་ལས་ཇི་ལྟར་བྱེ་བྲག་ལས་བརྗོད་པའི་སྤྱི་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། གཞན་སྤྱོད་པ་པས་ཁས་བླངས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བློ་ལ་ཐ་དད་པར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་མཐོང་བའི་ཚེ་ཐ་དད་པའམ་གཞན་པའི་སྤྱི་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པར་མ་གྱུར་པ་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་རིགས་ཏེ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གཞལ་བྱ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སྒྲ་འགོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང༌། སྨད་པར་གྱུར་པའི་ལུས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་སྒྲས་བཅད་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་རྟོགས་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་སྒྲ་རྣམས་ནི། །འཇུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བརྡ་མི་འཇུག་པ་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཅིག་ལས་གཅིག་ལོག་པར་གྱུར་པའི་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ལ་སྤྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། སྒྲ་རྣམས་ཁྱད་པར་དག་ལ་འཇུག་པ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། བརྡ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྡ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ལ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་དོན་དུ་སྐྱེ་བོ་དག་གིས་འདོད་དེ། དགོས་པ་མེད་པར་བརྡར་བྱེད་པ་ནི་ངལ་བའི་རྩེད་མོར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་སྒྲའི་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་དང་དུས་ངེས་པར་གྱུར་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ བརྡས་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བརྡ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་སྒྲའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་སྒྲའི་ཡུལ་སྤྱི་ཡིན་གྱི། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང༌། ཡིད་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་སྒྲ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྦྱར་བའི་སྒྲས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པར་མངོན་དུ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། ཡུལ་གང་ཞིག་ལ་སྒྲ་རྣམས་ནི། །སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ལ་དེ་རྣམས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྒྲ་དང་ལྷན་ཅིག་སྦྱོར་བ་སྟེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་ལ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རིགས་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྟོག་པ་དང་བཅ
Chinese
於此答曰： 於一特徵所見者， 於其他若干不見也， 彼與一般其他異， 有耶？無異心故無。 是故特徵有境性， 一切皆是根生識。 如是者，具有境與時他性之特徵者，何以故，亦不見於一時所見，或於異時所見之特徵，復不見於異境也，以前而住者與後將生者之現量，不識與時他性相關之特徵故，於我時所集之特徵性中，顯然顯現也。是故初見者不經驗將生之時性，現今所生之現量，亦非經驗已逝之自性也。憶念之識，非是決定先前與後者，即是此耶？非也，以憶念識之理非現量故，於彼無有根之作用故。如是，與境決定相關者，乃入於現今所生之藍色等，非是已逝之時與未來之見也。眼識亦非入於已成異時之事物也。若不如是，則以現量將能知一切境與時故，初見者亦將能知一切相也。若根不入於已逝與未來者，如是，然則不以依於彼之識，而能執取先後耶？ 若如是，眼識以先後事物為境，如是，則眼自身無有作用於後未來也。生起非近之自性顯現，非是眼之作用，以無有如是顯現故。未來非是憶念，當說為以將生者推測也。是故以無眼所生之顯現故，無有極度隨行也。然則類乃根所助益之識之識，若依於澄明，彼若存在，彼即是隨行者耶？此不真實，何以故？云何由異性而說出差別之
English
Here, the answer is given: What is seen in one characteristic, Will not be seen in some others. From that, the general other is different, Is it existent? It is not, because there is no different mind. Therefore, the characteristic itself has an object, All are mind born from the senses. As such, the characteristic possessing an object and other times, for what reason is it that the characteristic seen at one time, or seen at another time, is not seen again in another object? Because the present, which dwells before, and the future, which will arise, do not recognize the characteristic related to other times, it appears clearly in the characteristic of being assembled in my time. Therefore, the first seer does not experience the nature of the time that will arise, and the present arising of the present does not experience the nature of the past. Is it not that the consciousness of memory determines that the former and the latter are the same as this? It is not, because the reasoning of the consciousness of memory is not present, because there is no function of the senses in it. Thus, what is related to the determination of the object enters into the blue and so on that are presently arising, not the past time and the future sight. The eye consciousness also does not enter into things that have become other times. If it were not so, then all objects and times would be known by the present, and the first seer would also know all aspects. If the senses do not enter into the past and the future, even so, does not the consciousness that relies on them grasp the before and after? If so, if the eye consciousness takes the before and after things as objects, then the eye itself has no function in the future. Causing the appearance of a nature that is not near is not the function of the eye, because there is no such appearance. The future is not remembered, but should be said to be inferred from what will arise. Therefore, because there is no appearance produced by the eye, there is no extreme following. However, is the genus the knowledge of the consciousness that is aided by the senses, and if it exists relying on clarity, is it a follower? This is not true, for what reason? How can one speak of the difference from that otherness?
Chinese
总的来说，没有差别。其他修行者也没有承认，因为在感官的智慧中没有不同的显现。当看到清晰时，不会出现不同或其他的共相，如果不能理解，怎么会成为显现的对象？因此，所有从感官产生的智慧都应以特殊的对象为特征，因为可以看到非共同的衡量标准。因为不能从清晰中区分出不同的共相，所以说“在那上面不附加声音”是合理的。但是，受到贬低的身体的特殊性怎么不是声音的对象呢？因此，因为它是以声音所限定的自身特征为目标的。如果说从感官产生的智慧是伴随着理解的，那么，这里说到：声音对于特殊性来说，没有进入，因为特殊性没有随行，所以不能使用符号。也就是说，对于从一个转变为另一个的显现的自性来说，没有共相。声音也没有进入到特殊性中，因为特殊性没有随行，所以不能使用符号。符号是人们为了在其他地点和时间附加名称而设定的，无意义地使用符号会变成徒劳的玩笑。因为自身的特征不是声音的对象，所以在地点和时间上确定的自身特征不是由符号产生的。因此，因为不能使用符号，所以特殊性不是声音的对象。如果声音的对象是共相，而不是自身的特征，那么，意识会从自身的特征中组合声音，难道不是意识的分别识通过组合的声音来抓住被区分的自身特征吗？不是的，因为：声音在哪个对象上组合，它们就在那里。也就是说，声音的对象是什么，声音就和它一起组合。因为自身的特征不遍及其他地点和时间，所以表达的组合不在特殊性上，所以那个显现的知识不是伴随着理解的。任何持有种姓的人都是伴随着理解的
English
In general, there is no difference. Other practitioners have not admitted it either, because there is no different appearance in the wisdom of the senses. When seeing clearly, there is no appearance of a different or other generality, how can it become an object of manifestation if it cannot be understood? Therefore, all wisdom arising from the senses should be characterized by special objects, because uncommon measures can be seen. Because one cannot distinguish a different generality from clarity, it is reasonable to say, "No sound is attached to it." But how is it that the particularity of a degraded body is not also the object of sound? Therefore, because it is aimed at its own characteristics delimited by sound. If it is said that the wisdom arising from the senses is accompanied by understanding, then it is said here: Sounds do not enter into particularities, because particularities do not follow, so symbols cannot be used. That is to say, for the nature of appearance that changes from one to another, there is no generality. Sounds also do not enter into particularities, because particularities do not follow, so symbols cannot be used. Symbols are set up by people for the purpose of attaching names to other places and times, and using symbols meaninglessly becomes a futile joke. Because one's own characteristics are not the object of sound, one's own characteristics, which are fixed in place and time, are not produced by symbols. Therefore, because symbols cannot be used, particularity is not the object of sound. If the object of sound is generality, not one's own characteristics, then the mind will combine sounds from one's own characteristics, doesn't the discriminating consciousness of the mind grasp the distinguished characteristics by means of the combined sound? No, because: The sounds are combined in whatever object, they are there. That is to say, whatever is the object of the sounds, the sounds are combined with it. Because one's own characteristics do not pervade other places and times, the combination of expression is not in particularity, so that manifest knowledge is not accompanied by understanding. Whoever holds the lineage is accompanied by understanding.