Tibetan
ད་ལྟར་ བྱུང་བའི་ཤེས་པས་ཀྱང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཙམ་ཁོ་ན་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། མངོན་སུམ་ཅིག་ཤོས་གཅིག་པའི་ཕྱིར། གཉི་ག་འང་གཅིག་གིས་གྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་ཅིག་ཤོས་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པ་ཡིན་ན་ནི། མངོན་སུམ་པའམ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དག་ཚད་མ་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཅིག་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་དང་ལྐོག་ཏུ་བྱུང་བ་གཉིས་ཀྱིས་ཚད་མ་གཞན་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ངོ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པར་སྔར་གཟུང་བ་ཙམ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ཡང་བདེན་པ་སྟེ། དེས་ན་ཚད་མའོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། གཞན་དང་མཚམས་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །ཞེན་པའང་མཁས་པ་དག་གིས་དྲན། །དེ་རྟགས་ལ་ལྟོས་ཕྱིར་དྲན་མིན། །ཞེ་ན་མ་ཡིན་འཁྲུལ་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་སྔར་མཐོང་བ་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་གཞན་དང་མཚམས་སྦྱོར་བར་གྱུར་པའི་ཞེན་པ་མཁས་པས་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་པ་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པས་ལྷག་པ་ཅི་ཡང་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མེ་དེའི་རྟགས་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་རྟགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེ་དང་དོན་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ན་ངོ་ཤེས་པ་སྟེ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བསྟན་ཏོ། །རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲན་པ་འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་མ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དྲན་པར་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དྲན་པ་ཡིན་ན། ད་ལྟར་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་ཏེ། ས་ཕྱོགས་གང་ན་དུ་བ་ཡོད་པའི་ས་ཕྱོགས་དེ་ན་ཡོད་པའི་མེ་ནི་སྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤུགས་ཀྱིས་སྔ་ན་མེད་པའི་ཡུལ་དང་དུས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་ འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཡུལ་གཉིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་མངོན་དུ་
Chinese
由于现在产生的知识也仅仅执着于现在产生的，认识到是一体的那种是错误的，因此根本没有量。如果说，因为先前和后来的事物是一体的，所以不是颠倒，那么，回答说：由于显现和另一者是一体的缘故，二者也就会由一者成立。如果显现和另一者的自性是一体的话，那么显现者或者隐蔽者，由于由量显现或者比量一者成立的缘故，显现和隐蔽二者，量就没有必要了。如果说，在认识的觉悟中，即使仅仅执着于先前所取，也是真实的，因此是量，那么，回答说：与其他的界限是结合，执着也被智者们忆念。如果说，那是依赖于相的缘故，不是忆念，那么，不是的，因为是错误的缘故。意思是说，凡是与先前所见结合的，才是认识，不是以明晰的自性来执着。那时，体验的知识，与其他的界限结合的执着，是被智者忆念的。显现者和隐蔽者自性是一体的，由于没有什么可以推测的，因此仅仅是忆念。如果说，依赖于火的相，烟等相是什么的缘故，不是忆念，那么，那不是的，在您的宗派中，没有叫做相的东西，因为没有三种方式的缘故，因为例子和意义是一体的缘故。在佛教的方面，仅仅是比量才是认识，被显示为具有共相的境。从相产生的忆念，由于不会变成具有错误的，因此，所有没有现量觉悟的知识，都被称为忆念。那么，如果比量是忆念，如何觉悟现在存在的事物呢？从方位的法力，因为凡是有烟的方位，那个方位存在的火是产生者。通过力量，先前没有的境和时间会被包含。 如果那样，所有的比量就仅仅是忆念了。那些，由于是二个境的缘故，是二个量，显现和比量的自性的意义显现。
English
Because the knowledge that arises now only clings to what arises now. The realization that they are the same is mistaken, so there is no valid cognition at all. If it is said that because the previous and subsequent things are the same, it is not inverted, then it is said: Because the manifest and the other are the same, both will be established by one. If the nature of the manifest and the other is the same, then the manifest or the hidden, because they are established by one valid cognition, either manifest or inferential, the two, manifest and hidden, will make valid cognition unnecessary. If it is said that in the realization of recognition, even if only what was previously grasped is clung to, it is true, therefore it is valid cognition, then it is said: The boundary with others is the connection, and attachment is also remembered by the wise. If it is said that it is not remembrance because it depends on the sign, then it is not, because it is mistaken. It means that whatever is connected with what was previously seen is recognition, not clinging to the nature of clarity. At that time, the attachment of the experienced knowledge, which has become connected with the boundary of others, is remembered by the wise. The nature of the manifest and the hidden is the same, and since there is nothing more to infer, it is only remembrance. If it is said that it is not remembrance because it depends on the sign of fire, such as smoke, then that is not the case. In your system, there is no such thing as a sign, because there are no three modes, because the example and the meaning are the same. In the Buddhist aspect, only inference is recognition, which is shown to have a common object. The remembrance that arises from the sign does not become mistaken, therefore, all knowledge that does not have direct realization is called remembrance. So, if inference is remembrance, how does one realize what exists now? From the power of the dharma of the direction, because the fire that exists in the direction where there is smoke is the producer. Through power, the previously non-existent object and time will be included. If that is the case, all inferences are only remembrance. Those, because they are two objects, are two valid cognitions, the meaning of the nature of manifest and inferential appears.
Tibetan
བྱེད་པ་སྟེ། དེ་དང་ཅིག་ཤོས་འཛིན་པ་མ་གཏོགས་པའི་རྟོག་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་པའོ། །རིགས་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་བ་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་གཉི་ག་ལས་ལྡོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཐོང་བར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་དེ་ནི་མེད་ན་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོག་པ་བྲལ་བར་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྣང་བའི་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བརྗོད་པ་དང་ལྡོག་པ་དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ལ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་ཅེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར། །ཀུན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མིང་རྟེན་ཅན། །སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། མངོན་སུམ་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་རང་རིག་པས་ཤེས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པར་མིང་སྐྱེད་ཅིང་མིང་གིས་ཀྱང་རྟོག་པ་སྐྱེད་པ་དེའི་རྣམ་རྟོག་མིང་རྟེན་ཅན་ནི། སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རིག་པའི་ཕྱིར་དང༌། མིག་ལ་སོགས་པས་ཕྱི་རོལ་པ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འགལ་བའི་ཆོས་བསྟེན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཅིག་ཤོས་རིག་པ་དག་ཐ་དད་པར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྟག་ཏུ་རྟོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའོ་ཞེས་གཏོད་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་གཅིག་པོ་ཉིད་དེ། དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྟོག་པ་ཅིས་ཐ་དད་ཅེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། །ཀུན་ལས་སེམས་པ་བསྡུས་ནས་ནི། །ནང་གི་བདག་ཉིད་གཡོ་མེད་པས། །གནས་ནའང་མིག་གིས་གཟུགས་དག་ནི། །མཐོང་བའི་བློ་དེ་དབང་སྐྱེས་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དུས་རྟག་ཏུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་བསྡུས་ནས་སེམས་མི་གཡོ་བ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་ སྦྱིན་གྱི་མིག་ལ་ཇི་ལྟར་གཟུགས་སྣང་བར་འགྱུར། བསྡུས་ནས་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཚེ་ཡང་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཅན་གྱི་གཏོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེ
Chinese
是能作，因为除了执著于此与彼之外，没有其他的分别念。安住于此。其中，现量是离分别且无错乱的。加上种类等是分别念，颠倒执著是错乱，因此，从二者中脱离不是现量吗？其中，不颠倒是如实见而了知，如何得知是离分别的呢？因为以现量为因的随念，若无现量则不生起。然而，现量本身成立为离分别念并非如此，因为一切显现的觉识都是言说和相违的，因此，具有分别念的现量如何能显示自身是离分别的呢？此处说：现量离分别，现量自成立，一切分别念，名言为所依，各自自证知。意思是说，现量是依靠自证而知是离分别的，能生起分别念的是名言，名言也能生起分别念，因此，以名言为所依的分别念，是依靠各自的自证而能证知的，因为自证能知分别念，并且眼等能显现外境。因此，依靠相违的法，智者们能知分别念与其他的觉识是各别的。然而，因为恒常有分别念，所以说“是蓝色”的这种指认是唯一的，那么，现量和分别念如何区分呢？此处说：从一切收摄心，内在自性无动摇，安住然眼见诸色，见之智乃根所生。意思是说，如果现量是具有分别念的，并且恒常缘于蓝色等，那么，从一切境收摄心的相续，具有心不摇动的天授的眼睛，如何能显现色法呢？因为收摄之后，在没有分别念的时候也能显现，所以，具有离分别念显现的觉识的体性，就能被现量所领会。即使如此，具有离分别念的指认的
English
It is the agent, because there is no other conceptualization except grasping this and that. It abides in this. Among them, direct perception is free from conceptualization and is not mistaken. Adding categories etc. is conceptualization, and grasping in a reversed manner is mistaken, therefore, is it not the case that liberation from both is direct perception? Among them, not being mistaken is seeing and understanding as it is, how can one know that it is free from conceptualization? Because subsequent recollection, which has direct perception as its cause, does not arise without direct perception. However, it is not the case that direct perception itself is established as being free from conceptualization, because all appearing awarenesses are speech and contradictory, therefore, how can direct perception with conceptualization show itself to be free from conceptualization? Here it is said: Direct perception is free from conceptualization, direct perception itself establishes it, all conceptualizations, names are the basis, each individually knows it. The meaning is that direct perception is known as being free from conceptualization through self-awareness, what can generate conceptualization is names, and names can also generate conceptualization, therefore, conceptualizations that rely on names, are knowable by each individual's self-awareness, because self-awareness can know conceptualization, and eyes etc. can manifest external objects. Therefore, by relying on contradictory dharmas, the wise ones can know that conceptualization and other awarenesses are separate. However, because there is always conceptualization, so this designation of saying "it is blue" is the only one, then, how are direct perception and conceptualization distinguished? Here it is said: From all, the mind is gathered, the inner nature is unwavering, even if abiding, the eye sees all forms, the mind that sees is born from the senses. The meaning is that, if direct perception is with conceptualization, and constantly focuses on blue etc., then, how can the eye of Devadatta, who has gathered the continuum of mind from all objects and has an unwavering mind, manifest form? Because after gathering, it can also appear when there is no conceptualization, therefore, the nature of awareness that has the appearance of being free from conceptualization, can be comprehended by direct perception. Even if that is the case, the designation of having freedom from conceptualization