Tibetan
་སྒྲ་རྣམས་ལ་དམིགས་པའི་བློ་ལྡོག་པའི་རྟེན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། །རྟོག་པའི་བློ་རྣམས་དོན་དང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་དོན་མེད་པ་ལ་ཞེན་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་མེད་པ་ལ་ཞེན་པའི་བློ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་ཁ་དོག་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། ཁ་དག་གི་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པ་ཚད་མ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་ནི་ཚད་མར་འགྱུར་བར་མི་འོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དབང་པོའི་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བྱེད་པ་ནི་ཡུལ་ཉེ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ཡུལ་ཉེ་བ་ཅན་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་འཇུག་པར་རིགས་སོ། །དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་རང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པའི་ནུས་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་དེ་འམ་གཞན་ཡང་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་ཉེ་བར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་རྣམས་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་དང་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས། སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པར་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དོན་བྱེད་པ་དེས་ཀྱང་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔར་ཤེས་པ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པས་འཛིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དྲན་པ་ཉིད་དེ། མི་རྟག་པར་རང་བཞིན་ལ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པར་སྦྱོར་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ།། དོན་དེ་བྱེད་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་ཐ་མི་དད་པར་བཏགས་ནས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །མི་བསླུ་བས་ཀྱང་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ན། དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་ད་ལྟར། །དེས་ན་མངོན་སུམ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཁྱད་པར་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་ངོ་ཤེས་མ་ཡིན་ཡང༌། །མཐོང་བ་མཚུངས་པས་དེ་འཛིན་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་
Chinese
如果说，以声音等为对境的智慧如何成为遣除的所依呢？回答说：分别的智慧与意义无关，然而只是执着于无意义。那是由于习气的力量，执着于无意义的智慧，认为有或没有。因此，为了与颜色总相结合，了知颜色的无常并非其他的量，因为没有成为其他的所量。再三忆念的知识也不是量，因为忆念不应成为量。然而，如果说，由于跟随根的作用，并且不欺骗，所以认识是量，那是不对的，因为根的作用是境近的缘故。如果根是境近的，那么，如何说“这就是那个”而进入呢？那是不对的，仅仅认识“这就是那个”并不进入，如果执着于“是获得果的因”，那时才应进入。事物本身的功用并非成立那个，而是具有依赖于自身因的能量的事物，生起能够成办那个或其他功用的近取因。事物并非是同一个功用，并且不是现量的对境，因为忆念先前体验过的具有功用的事物。那个的功用也是了知“这就是那个”的对境，但不是自身特征的事物。如果先前了知的由认识来执持，即使那样也是忆念，将无常与自性也结合于具有功用，那是比量。仅仅从做那个功用上假立不异，从而安立为同一个。即使不欺骗也不能成立是同一个，即使是多个，现在也能成办功用。因此，现量不是总相的对境，比量也不是差别的对境。如果说，见到差别的比量并不了知差别，这里回答说：因为每个刹那都是不同的，所以不是认识差别，然而因为所见相同而执持那个，所以是差别。
English
If you ask, how does the wisdom that focuses on sounds and so on become the basis for dispelling? The answer is: Discriminatory minds are not related to meaning, but they only cling to what is meaningless. That is because of the power of habit, the mind that clings to what is meaningless thinks of existence and non-existence. Therefore, in order to combine with the general color, realizing the impermanence of color is not another valid cognition, because there is no other object to be measured. The knowledge of remembering again and again is also not a valid cognition, because memory should not become a valid cognition. However, if you say that recognition is valid cognition because it follows the function of the senses and is not deceptive, that is not correct, because the function of the senses is close to the object. If the senses are close to the object, then how can one say "this is that" and enter? That is not correct, one does not enter merely by recognizing "this is that", but if one grasps that "it is the cause of obtaining the result", then it is appropriate to enter at that time. The function of the thing itself does not establish that, but the things that have the power to depend on their own cause, give rise to the proximate cause that can accomplish that or another function. Things are not the same function, and they are not the object of direct perception, because one remembers the things that have been experienced before as having function. The function of that is also the object of knowing "this is that", but it is not the thing of its own characteristic. If what was previously known is held by recognition, even then it is memory, combining impermanence and self-nature with having function is inference. Merely from doing that function, it is nominally non-different, and thus it is established as the same. Even if it is not deceptive, it cannot be established as the same, even if it is many, it can still accomplish the function now. Therefore, direct perception is not the object of the general, and inference is not the object of the particular. If you say that the inference that sees the difference does not understand the difference, here it is answered: Because each moment is different, it is not recognition of the difference, but because what is seen is the same, it holds that, so it is the difference.
Tibetan
ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་གི་ཚེ་ མེ་མཐོང་བ་དེ་ནི་འགགས་པ་ཡིན་ལ་ཕྱིས་གཞན་དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དུ་བ་ལས་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་གཞན་དང་གཞན་དུ་ཐ་དད་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པར་ཡོད་ཀྱང་གཅིག་པར་རྟོགས་པ་ནི་སྤྱི་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་པས་ན་བསྟན་པའི་དངོས་པོ་གང་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་སྤྱི་ཉིད་ངོ་ཤེས་པའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ངོ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འགྱུར་བ་མ་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པ་ངོ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྔར་མཐོང་བ་དང་མཚུངས་པར་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པ་ནི་སྤྱི་ཡིན་གྱི། ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དཔེ་ཡིན་པ། །དེ་ལྟར་སྤྱི་འཛིན་མ་ཡིན་ན། །དཔེ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་གྲུབ་འདི་ལ། །ཚད་མ་ཡིས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་གང་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་དཔེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་འཛིན་པ་མེད་དེ། དཔེ་དང་དཔེས་ཐ་དད་པ་ལ་གནས་པ་ནི་སྤྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་དཔེ་ནི་སྔར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མེ་འདི་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་ཅི་ཞིག་བྱ། གལ་ཏེ་བརྗེད་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་ན། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་དཔེ་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོན་ཏེ་དེ་ནི་འཛིན་པ་ཉིད་དེ་འོན་ཀྱང་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་དཔེར་འགྱུར། གལ་ཏེ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་སྟེ། །ཚད་མས་གྲུབ་ན་དོན་གཞན་ལ། །དེ་ཉིད་དུ་འདོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག །དེ་གྲུབ་ཕྱིར་ན་ཚད་ཉིད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོན་ཏེ་དུས་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ནི་དེའི་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་དེ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ན་ཡོད་པར་ངེས་པར་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནམ། ཐ་མི་དད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་དེའི་ཚེ་གཞན་ལ་སྟེ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དངོས་པོ་ལ་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྔ་མའི་ཤེས་པས་ནི་སྔ་མ་ཙམ་འཛིན་ལ།
Chinese
并非有境。名为此者，于何时，见火已灭，其后非彼他物，而是由此烟知是彼者，此时是认识差别，而非量，因为刹那刹那间，各各相异而生之故。虽有各异，然觉为一者，乃以总相为境。因此，所诠之事物，以无有转变之故，于无有差别者，乃是认识差别之总相耶？答曰：如是，然亦非认识差别之有境，设若未见转变，如是亦唯有各异。若尔，云何能认识各异耶？谓执取与先前所见相同，现今生起之自性，乃是总相，以是差别之有境之故。非是比量。设若彼即是譬喻，如是则非执总相，以譬喻即是故，于此已成，以量复何为？名为此者，设若所证悟者，彼即是譬喻之故，则无有执总相，因为譬喻与所譬喻安住于各异之故耶？如是，若尔，则譬喻是先前现量已成之故，于此火以比量之量复何为？设若以忘失故无过失，彼即是故则非譬喻。名为此者，然而是执取，然以忘失之故，此过失是无有耶？若尔，云何以忘失之故，不成譬喻耶？以由譬喻之门，能立生起之故。彼之差别未成，云何成譬喻？设若所见之事物，以量已成于他义，于彼即是增益颠倒，以彼已成故则非是量。名为此者，然于他时所见之事物，是彼事物已成者，于现今生起之时，定有以见差别之比量之量耶？如是，若尔，则先前与后来之自性，是各异耶？抑或非各异耶？设若是各异，彼时于他者，于现今生起之事物，增益彼即是，唯成颠倒，如此先前之识乃唯执取先前。
English
It is not an object-possessor. That is to say, when the fire is seen to be extinguished, and later, from the smoke, it is known that it is not something else, but the same, at that time, it is recognizing the difference, but it is not a valid cognition, because it arises differently in each moment. Although there are differences, realizing it as one is to make the general characteristic the object. Therefore, because the object of teaching does not change, is the general characteristic of difference recognized in that which has no difference? It is said in response to this: Even so, it is not recognizing the object-possessor of difference, because even if the change is not seen, there is still difference. If so, how can difference be recognized? It is said that grasping the nature that arises now as the same as what was seen before is the general characteristic, because it is the object-possessor of difference. It is not inference. If that itself is an example, then there is no grasping of the general characteristic. Because it is an example, what is the use of a valid cognition in this accomplished case? That is to say, if what is realized is itself an example, then there is no grasping of the general characteristic, because the example and what is exemplified abide in difference. If so, then what is the use of a valid cognition of inference for this fire, since the example is already established by direct perception? If there is no fault because of forgetting, then it is not an example because it is the same. That is to say, although it is grasping, is there no fault because of forgetting? If so, how does it not become an example because of forgetting? Because the proof arises through the door of the example. How can its difference, which is not established, become an example? If the seen object is established by a valid cognition in another meaning, then superimposing that as the same is only a reversal. Because that is established, it is not a valid cognition. That is to say, is the object seen at another time, which is established as its object, definitely present at the time it arises now from the valid cognition of inference that sees the difference? If so, then are the natures of the former and the latter different or not different? If they are different, then superimposing that as the same on the object that arises now becomes only a reversal, because the former consciousness only grasps the former.