Tibetan
དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་ སུ་འཐད་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་དོན་དམ་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མ་རེག་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། །ཇི་བཞིན་མངོན་ཞེན་མེད་པ་ཡིས། །གཉིས་པ་འཁྲུལ་པ་དག་ཏུ་བཞེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། འདིའི་དོན་རྩ་བ་དང་ལོ་མ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་འདི་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་བཞིན་པའི་མངོན་ཞེན་མེད་པའོ། །དེས་གཉིས་པ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་དེ། སྔར་མཐོང་པས་བསྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་རེག་པ་མེད་ཀྱང་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་ན་ནི། །འཁྲུལ་པ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་ན་ནི་དེ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་ན་ནི་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་དེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་ན་དངོས་པོ་གཞན་ཐོབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཚད་མ་ནི་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་བསླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ན། མི་བསླུ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གཞན་རྟོགས་ན་གཞན་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་བསླུ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། །བསམ་པ་ལ་ནི་སླུ་མེད་ཕྱིར། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཡིན། །རྟོགས་པའང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང༌། །ཕྱོགས་འདིའི་ལན་ཡང་བཏབ་ཟིན་ཏོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། མངོན་སུམ་ཡང་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དུ་མངོན་བར་ཞེན་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ་མི་བསླུ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡང་གལ་ཏེ་བསམ་པ་སྟེ་མངོན་པར་འདོད་པ་ལ་སླུ་བ་མེད་པ་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེད་པ་མི་གསལ་བར་སྣང་བའོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་སྙད་འདོགས་པས་དངོས་པོ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ཀྱང་མི་བསླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་རྟགས་ ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོར་སེམས་ཤེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དངོས་པོ་མེད་དེ་དངོས་པོ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་གི་སྣང་བ་ཕྱི་རོལ་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མཐོང་བ་ལ་ངེས་པས་འཇུག་པར་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་མངོན་སུམ་ཡང་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་བྱེད་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཐོབ་བར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་སྣང་སྟེ། ཉེ་བ་ཙམ་ཞིག་མངོན་སུམ་པ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་འཇུག་བྱེད་མ་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ། ཉེ་བ་ཙམ་གྱི་དངོས་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་དུ་བྱས་བ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པ་མི་འཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཁོ་ན་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་ནས་མ་འོངས་པའི་དོན་ལ་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་ཞེན་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་ལེན། འོན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དོན་མེད་པ་ལ་མངོན་བར་ཞེན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་རེག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་ནི་དངོས་པོ་ལ་རེག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གི་མངོན་སུམ་དོན་ལ་རེག་པའི་ཆ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཕྲད་པར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་སྟེ་གང་གིས་དེའི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡོད་དམ་མངོན་སུམ་རང་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དངོས་པོ་འཛིན་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་འཛིན་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་མངོན་པར་ཞེ་ན་ ནས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བས་ན་ཚད་མ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རྟོགས་བ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་རིགས་ཏེ། མངོ
Chinese
为了证悟那个，衡量的事物成为两种是合理的。那么，现量和比量两种，因为以真实义作为对境，如何成为不同呢？如果使自性显现，因为会变成现量本身。如果比量没有触及那个自性，怎么会是它的对境呢？这里说到：如实不显现执著，第二者被认为是错乱。这句的意思是，就像根和叶等有各种差别一样，因为没有这种显现执著，所以是没有如实的显现执著。因此，以其他的自性来证悟的第二者被称为错乱，因为是从先前见过的习气力产生的，虽然没有触及事物，却显现执著为事物。如果以其他的状态来证悟，错乱就不是正量。这句是说，如果以其他的状态来证悟，那么它就不会成为正量，因为是错乱的缘故。或者，如果以其他的状态来证悟，那么怎么会证悟那个事物呢？如果证悟了其他的自性，怎么会获得其他的事物呢？如果是错乱本身，那么正量就不是错乱。然而，即使是错乱本身，因为不欺骗，所以是正量。怎么是不欺骗呢？如果证悟了其他的，就不会获得其他的，因此不是不欺骗。这里说到：因为意乐没有欺骗，即使是错乱也是正量，证悟也显现为其他的形象，这个问题的回答也已经说过了。这句是说，现量又是怎么知道显现执著为如实义的呢？因为对于想要显现的意义是不欺骗的缘故。从相产生的错乱，如果意乐，也就是想要显现的，没有欺骗，那么它就会成为正量，比量是从习气力产生的，不明显地显现。如果不是执著事物，即使是那样，通过施设名称，也像执著事物一样地证悟，因为与它的随顺也不欺骗，所以是正量。然而，施设名称对于从相产生的知识，怎么会认为是事物呢？比量和
English
In order to realize that, it is reasonable for the object of measurement to be twofold. So, how do direct perception and inference, as two, become different because they take the ultimate meaning as their object? If it makes the self-nature manifest, it will become direct perception itself. If inference does not touch that self-nature, how can it be its object? Here it is said: Without manifest attachment to what is as it is, the second is considered to be confused. The meaning of this is that, just as there are various differences such as roots and leaves, because there is no such manifest attachment, it is without manifest attachment to what is as it is. Therefore, the second, which realizes through the self-nature of another, is called confused, because it arises from the power of the habitual tendencies generated by previous seeing, and although it does not touch the object, it manifests attachment to the object. If one realizes through the mode of another, confusion is not a valid cognition. This says that if one realizes through the mode of another, then it will not become a valid cognition, because it is confusion. Or, if one realizes through the mode of another, then how will one realize that object? If one realizes the self-nature of another, how will one obtain another object? If it is confusion itself, then valid cognition is not confusion. However, even if it is confusion itself, because it is not deceptive, it is valid cognition. How is it not deceptive? If one realizes another, one will not obtain another, therefore it is not non-deceptive. Here it is said: Because intention is not deceptive, even if it is confusion, it is valid cognition. Realization also appears as another aspect. The answer to this question has already been given. This says, how is it known that direct perception also manifests attachment to the meaning as it is? Because it is not deceptive with respect to the meaning one wants to manifest. The confusion that arises from a sign, if the intention, that is, what one wants to manifest, is not deceptive, then it will become valid cognition. Inference arises from the power of habitual tendencies and appears unclearly. If it is not grasping at an object, even so, through the imputation of names, it realizes as if grasping at an object, and because it is also not deceptive by conforming to it, it is valid cognition. However, how does the imputation of names regard the knowledge arising from a sign as an object? Inference and
Chinese
因为是执著于事物。因为分别念没有事物，因为事物没有确定性。然而，由于无始以来的习气力量，为了使自己的显现显现于外境，所以称为“进入”，因为对于所见之物有确定性，所以可以进入。否则，现量又如何能进入呢？因为对于现量来说，所要获得的自性并不显现，因为只有近处才显现为现量。此外，现量本身不应是进入者，因为它只是使近处的事物显现。仅仅是使之显现的自性并不是进入，因为那样会过度地导致进入无法停止。如果说现量只是执着于当下发生的，从而进入未来的事物，那么，推论也是执着于所要获得的事物，从而其他的分别念本身不是进入者吗？为什么不承认呢？或者因为对于自己的自性没有意义而显着地执着。如果说推论不是进入者，并且因为接触到没有事物，所以不是量，而现量是因为接触到事物，所以是量，那么，现量的哪个部分接触到事物，那个部分就不是量，因为它与进入者分离，因为执着于将要遇到的事物不是现量所为。如果说产生证悟的现量是量，那么，通过什么方式，现量会进入到将要进入的证悟中呢？或者现量本身是进入者，如果是这样，那么产生分别念就不是进入者了。如果是这样，那么分别念本身是进入者吗？分别念不是没有执着事物吗？如何进入事物呢？或者如果说分别念虽然不是执着事物，但由于显着地执着于外境而进入，那么，推论是执着于没有事物，即使是这样，不是也由于显着地执着于外境 而进入吗？因此，量不会退失。或者，跟随所见的证悟应该是进入者，显
English
Because it clings to things. Because conceptual thought has no things, because things have no certainty. However, due to the power of beginningless habitual tendencies, in order to make one's own appearance appear in the external environment, it is called "entering," because there is certainty about what is seen, so it can be entered. Otherwise, how can direct perception enter? Because for direct perception, the nature to be obtained does not appear, because only the near appears as direct perception. Furthermore, direct perception itself should not be the enterer, because it only makes the things near appear. The nature of merely making it appear is not entering, because that would excessively lead to the inability to stop entering. If it is said that direct perception only clings to what is happening in the present, thereby entering future things, then, isn't inference also clinging to the things to be obtained, thereby other conceptual thoughts themselves are not the enterer? Why not admit it? Or because one conspicuously clings to one's own nature without meaning. If it is said that inference is not the enterer, and because it touches nothing, it is not a valid cognition, while direct perception is a valid cognition because it touches things, then, which part of direct perception touches things, that part is not a valid cognition, because it is separate from the enterer, because clinging to the things that will be encountered is not done by direct perception. If it is said that direct perception that generates realization is a valid cognition, then, through what means will direct perception enter into the realization that is about to enter? Or direct perception itself is the enterer, if so, then generating conceptual thought is not the enterer. If so, then is conceptual thought itself the enterer? Doesn't conceptual thought have no clinging to things? How does it enter things? Or if it is said that although conceptual thought does not cling to things, it enters because it conspicuously clings to the external environment, then, inference clings to nothing, even so, isn't it also entering because it conspicuously clings to the external environment? Therefore, valid cognition will not be lost. Or, the realization that follows what is seen should be the enterer, apparent