Tibetan
་གཅིག་པུ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན། འོ་ན་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་གཅིག་ཀྱང་རྐྱེན་ཐ་དད་པས་ཚད་མ་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནམ། མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྐྱེན་ཡིན་ལ་ཚུལ་གསུམ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཟེར་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་གང་གི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་གཉིས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་ མ་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་གཉིས་ལས་ཀྱང་ཚད་མ་གཉིས་ཉིད་དེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་དུ་མར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའོ། །སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནི་དྲིལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མང་པོར་འགྱུར་རོ། །གཞལ་བྱ་ཐ་དད་པ་ལས་ཚད་མ་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ལ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དུ་མའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མ་མཐའ་ཡས་པར་ཐལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ན་ཚད་མ་གཅིག་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཐ་དད་ཀྱང་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི། །ཡུལ་དང་བཅས་པ་ནི་ངེས་པར་ཚད་མ་སྟེ། གཞལ་བྱ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡུལ་གཉིས་ཁོ་ན་ལ་ཚད་མ་གཉིས་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་ན་ཚད་མ་མཐའ་ཡས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་དག །རྟོགས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་པས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་ཅིང་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པས་གཞལ་བྱ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མངོན་དུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་མི་གསལ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱ་གཅིག་ཉིད་དེ། འགའ་ཞིག་གིས་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ
Chinese
如果仅仅将现量和比量作为对境，那么因为行境相同，就会变成只有一个量。即使对境相同，难道不是因为条件不同而成为不同的量吗？如果说眼睛等是现量的条件，而三相是比量的原因，那么“因为所量是二”的说法就不合理了。论师也说过，因为有二种自性，所以是二个量。从因缘二者来说，也只有二个量。眼睛等识因为条件的差别而变成多种，比如眼识的原因是眼睛等，鼻识的原因是气味等，因此会变成多个量。对于因为所量不同而变成不同量的情况，又因为具有青色等多种对境，难道没有成为无边量的过失吗？不是的，因为一切都是自己的自性，所以在作为对境时，只有一个量。如果这样，即使原因条件不同，也因为都是从根 उत्पन्न（梵文：utpanna，梵文罗马拟音：utpanna，汉语字面意思：产生）的，难道不会变成一切都是现量吗？不是的，因为从根 उत्पन्न（梵文：utpanna，梵文罗马拟音：utpanna，汉语字面意思：产生）本身不是自性。比如，从根 उत्पन्न（梵文：utpanna，梵文罗马拟音：utpanna，汉语字面意思：产生）的，看到二个月亮也不是现量。与对境一起必定是量，因为对于所量不会错乱。因此，只有二个对境才是二个量，否则就会变成无边量。那么，如何变成只有二个所量呢？这里说到：为了了悟它的自性和本体，所以认为是二个所量。因为显现自己的本体，所以青色等虽然是无边的，但却是自己的自性，因为自己的本体能够标识和认知。如果因为了悟不同，所量就不同，那么实际上就不会有自己的自性了，因为没有显现的执着就是不明显的了悟，所以不是自己的自性。同样，这如何是唯一的所量呢？因为有些显现自己的本体，所以是自己的自性。
English
If only direct perception and inference are taken as objects, then because the scope of activity is the same, it would become only one valid cognition. Even if the object is the same, isn't it that different conditions cause different valid cognitions? If it is said that the eye and so on are the conditions for direct perception, and the three characteristics are the cause for inference, then the statement "because the object to be measured is two" becomes unreasonable. The teacher also said that because there are two characteristics, therefore there are two valid cognitions. From the two causes and conditions, there are only two valid cognitions. The consciousness of the eye and so on changes into many forms due to the difference of conditions. For example, the cause of eye consciousness is the eye and so on, and the cause of nose consciousness is smell and so on, so it will become many valid cognitions. Regarding the situation where different objects to be measured become different valid cognitions, and because they have many objects such as blue, isn't there a fault of becoming infinite valid cognitions? No, because everything is its own nature, so when it is taken as an object, there is only one valid cognition. If so, even if the causes and conditions are different, since they are all उत्पन्न (Sanskrit: utpanna, IAST: utpanna, literal meaning: produced) from the senses, wouldn't everything become direct perception? No, because being उत्पन्न (Sanskrit: utpanna, IAST: utpanna, literal meaning: produced) from the senses itself is not the nature. For example, seeing two moons उत्पन्न (Sanskrit: utpanna, IAST: utpanna, literal meaning: produced) from the senses is also not a direct valid cognition. Being with the object is definitely a valid cognition, because there is no confusion about the object to be measured. Therefore, only two objects are two valid cognitions, otherwise it will become infinite valid cognitions. So, how does it become only two objects to be measured? Here it is said: To understand its own nature and essence, it is considered two objects to be measured. Because it manifests its own essence, although blue and so on are infinite, they are its own nature, because its own essence can identify and recognize. If the understanding is different, and the object to be measured is different, then in reality there will be no own nature, because the absence of manifest grasping is an unclear understanding, so it is not its own nature. Similarly, how is this the only object to be measured? Because some manifest their own essence, so it is their own nature.
Tibetan
། །གཞན་ནི་མི་གསལ་བར་རྟོགས་པས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་པས་ནི་གཞལ་བྱ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་ནས་གཞག་པའི་ཐ་དད་པ་བརྟགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་གཅིག་གི་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་ སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གཞལ་བྱ་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱི་གོ་སྐབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་མ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་དོན་དམ་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཐ་དད་པས་ཀྱང་ཚད་མ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་གཞལ་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱང་མཐའ་ཡས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་སྤྱི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་ཀྱི། དོན་དམ་པར་གཞལ་བྱ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་དམིགས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡོད་པའོ། །དམིགས་པས་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནམ། དམིགས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བོང་བུའི་རྭ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པར་གྱུར་པ་མེད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། མཐོང་ན་ནི་ཡོད་པར་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་གཞལ་བྱ་ནི་མངོན་སུམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་པ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་ན་འགའ་ཞིག་གི་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་མེད་པར་རོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འགྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མི་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་འདོར་བ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་མི་གཞན་གྱི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་གི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡང་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནམ། གལ་ཏེ་ཡང་འགའ་ཞིག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་ངེས་ཤིང་རང་གིས་ཀྱང་ངེས་ན། དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་པ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་འདོད་ན་ནི། གང་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་མེད་པས་མངོན་སུམ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་པས་མེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འོ་ན་དངོས་པོ་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འོན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་
Chinese
。因为认识到其他不明显，所以是隐蔽的。因为认识不同，所以所量不同不是这样，因为依赖而安立的差别是具有考察之因的缘故，实际上是没有事物的。即使一个事物也具有自相和共相，因为具有现量和比量的自性之所量是其他的缘故。如果对于它没有其他量存在的机会，难道不是吗？对此答道：如果所量是胜义谛，并且因为它是不同的，量也变成不同，那么，那时具有无边所量的量们也变成无边，这样共相就不是胜义谛了。然而，依赖于认识是不同还是无别而成为不同，实际上没有所量吗？对此答道：本体成为对境本身是存在的。成为对境而被知晓是存在的吗？成为对境本身不是存在的吗？难道不是确定驴子的角等成为非对境是不存在的吗？因为见到就安立为存在，所以说对境为存在。因此，胜义谛的所量就是现量本身。那么，如果现量本身是胜义谛存在的，难道对于某些来说，没有非现量不存在吗？现量本身变成现量不是这样，即使依赖于其他人也仅仅变成现量。譬如蓝色等即使依赖于其他人，也不舍弃蓝色等的本体一样。那么，如何认识到对于其他人是隐蔽的，对于某些人是变成现量的事物呢？难道不是以现量的本体也认识到隐蔽的吗？如果又确定某些人见到了，并且自己也确定，那时比量就变成无意义了。然而，如果想要现量本身是隐蔽的，那么，凡是现量，如何变成隐蔽的呢？因为对于它没有对境，所以是隐蔽的吗？没有见到，难道不是没有现量本身吗？如何因为非对境而变成不存在呢？那么，事物有什么量呢？然而，比量本身是隐蔽的
English
It is hidden because it is realized that others are not clear. Because realizations are different, the objects to be measured are not different, because the difference established by dependence is the cause of investigation, so in reality there is no thing. Even if one thing has its own characteristics and general characteristics, because the object to be measured with the nature of direct perception and inference is different. If there is no opportunity for other valid cognitions for it, isn't it? In response to this, if the object to be measured is the ultimate truth, and because it is different, the valid cognition also becomes different, then at that time, the valid cognitions with infinite objects to be measured also become infinite, so the general characteristic is not the ultimate truth. However, it becomes different depending on whether the realization is different or inseparable, but in reality there is no object to be measured? In response to this, the essence of becoming an object is existence. Is it existence to be known as an object? Is it not existence to become an object itself? Isn't it certain that the horns of donkeys, etc., which have become non-objects, do not exist? Because seeing is established as existence, it is said that the object is existence. Therefore, the object to be measured of the ultimate truth is direct perception itself. So, if direct perception itself exists as the ultimate truth, isn't it that there is no non-direct perception for some? Direct perception itself becoming direct perception is not like that, even relying on others, it only becomes direct perception. For example, just as blue, etc., even relying on others, do not abandon the essence of blue, etc. So, how is it realized that what is hidden to others is a thing that has become direct perception to some? Isn't it that the hidden is also realized by the essence of direct perception? If it is also certain that some people have seen it, and you are also certain, then inference becomes meaningless at that time. However, if you want direct perception itself to be hidden, then how can whatever is direct perception become hidden? Is it hidden because there is no object for it? Not seeing, isn't it that there is no direct perception itself? How can it become non-existent because of non-object? Then, what is the valid cognition for things? However, inference itself is hidden