Tibetan
པ་དྲུག་ཏུ་འདོད། །དེའི་ཕྱིར་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན། །ཡོད་མེད་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པའི། །སྒྲ་དོན་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། །ཞེས་བསྟན་པ་དེ་ལ་ཡོད་པ་སྟེ། །འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ལ། མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་གཉི་གའི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་སྣང་དུ་མི་རུང་བའི་མི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་དངོས་པོ་མེད་པར་གྱུར་ན་དབྱེ་བ་འདི་དག་མི་རུང་ངོ༌། །ཡང་ན་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ་གཅིག་ནི་དགག་པ་སྒྲུབ་པོ་ཞེས་གང་བསྟན་པ་དེ་ལ། དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་དབྱེ་བར་བྱ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། །ཡོད་མེད་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་ཕྱིར། །སྤྱི་དེ་ཡང་ རྣམ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྤྱི་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་མེད་དེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉིག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་དེ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེའི་རྒྱུ་ཡང་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡོད་པར་མངོན་པར་ཞེ་ན་པའི་རྟོག་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་ལ། མེད་པར་ཞེན་པ་ནི་མི་དམིགས་པས་ཡིན་ནོ། །གཉིག་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཐ་དད་པ་ཅན་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་ནས་མེད་པ་ཡིན་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་ཡོད་པ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དང་ཐ་དད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་གའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་གཉིས་ཏེ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ནི་མི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན། །དེའི་ཕྱིར་གཞུང་དང་ཇི་ལྟར་འགལ་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཕྱིར། །ཡོད་ཤེས་དངོས་པོའི་རྟེན་ཅན་ནི། །མིན་ཏེ་ལན་བཏབ་ཟིན་ཕྱིར་དང༌། །འདས་སོགས་གཞན་དུའང་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོ་ན་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཡོད་ན་འབྱུང་སྟེ་ཡོད་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་ཏེ་ཡོད་པ་ཡིན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། རྟོག་པ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡོད་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཚོགས་འབྲས་མེད་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བས་ལན་བཏབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡོང་པ་ཡིན་ན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ཡང་སྟེ་ཡོད་པ་མ་གཏོགས་པར་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་འམ་གསལ་བ་ལ་ཤེས་པ་འཇུག་ན་དེའི་ཚེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་ ཡུལ་ཅན་དུ་སྒྲ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བ་ཡིན་ན་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མེད་པའམ་མེད་པ་རྟོགས་པས་མཐོང་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སྤྱིའི་ཡོད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྨྲས་པ། །དངོས་ཆོས་ཉིད་ཉམས་འགྱུར་ཞེ་ན། །དངོས་པོར་འཛིན་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན། །དེ་ཤེས་ཡིན་ཕྱིར་དགོངས་པ་འདིས། །སྐྱོན་འདི་མེད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། །སྤྱིའི་ཤེས་པ་དེ་དངོས་པོ་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། སྤྱི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པས་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྤྱི་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ།། དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྣང་ན་ཇི་ལྟར་གཞལ་བྱར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ན་ནི་སྤྱིའི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག །ཅེས་བྱ་བ་ལ། སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའི་གཞལ་བྱ་མེད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དངོས་པོར་གྱུར་པ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་གྲུབ་ཕྱིར་དང༌། །ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་དཔྱད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དོན་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་རྗེས་སུ་ཚོལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་གཉེར་བ་དག་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། ཡོད་བ་དཔྱད་པར་ནུས་པ་ནི་དོན་དང་ལྡན་པའི་ཚད་མའོ། །དེ་བས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་དོན་བྱེད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གི་གཞལ་བྱ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པུ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད
Chinese
认为是六。因此变成六。又或者，依赖于有和无二者的，声义法则是三种。所说的那里有，是果和自性的因的境，无是不现见的境，具有二者自性的是不应显现的不现见的境。如果总的物体不存在，这些差别是不行的。又或者，两个是物体成立，一个是遮遣成立，所说的那里，如果物体本身相同，如何区分物体和无物体呢？这里说，依赖于有无二者，总的也是三种。名为。总的没有本体的差别，因为没有物体的缘故。因为依赖于有和无和一个。总的知晓的本体具有三种。因此，它的因也是果和自性和不现见等是不同的，像这样显现有的话，那么执著的分别念是由自性的因产生，执著没有的话是由不现见产生。执著二者的相的分别念是由果的因产生，具有不同成立方式的是有和无不同，果的因是，相对于果来说是没有，相对于本体来说是有，因为是因和不同的所成立的缘故。或者即使没有物体，也是具有有和无和二者的近取，因此依赖于不同，随后的推测的境是不同的，有本身也是二，即不同和无不同，是果和自性的因的境。无是不现见的境。依赖于二者的法是不显现的不现见的境。因此和经文如何相违呢？如果因为和有相关联的缘故。有识是物体的所依，不是的，因为已经回答完毕的缘故，以及因为在过去等其他也见到缘故。名为。那么如果识是依赖于有的话，物体有的话就会产生，因为和有相关联的缘故，像现量一样，如果这样说，是依赖于有的识
English
It is considered six. Therefore, it becomes six. Or, the sound and meaning phenomena that depend on both existence and non-existence are of three types. What is taught there is that existence is the object of the cause of effect and nature, non-existence is the object of non-perception, and that which has the nature of both is the object of non-perception that should not appear. If the general object does not exist, these distinctions are not possible. Or, two are established as objects, and one is established as negation, where it is said that if the object itself is the same, how can one distinguish between object and non-object? Here it is said: Because it depends on both existence and non-existence, the general is also of three types. Called. There is no distinction of essence in the general, because there is no object. Because it depends on existence, non-existence, and one. The essence of general knowledge has three types. Therefore, its causes are also different, such as effect, nature, and non-perception. In this way, if it appears to exist, then the conceptualization of attachment is generated by the cause of nature, and attachment to non-existence is due to non-perception. The conceptualization of the aspect of grasping both is generated by the cause of the effect. That which has different means of establishment is that existence and non-existence are different, the cause of the effect is that it is non-existent relative to the effect, and existent relative to the essence, because it is the cause and the different object to be established. Or, even if there is no object, it is still the proximate cause of existence, non-existence, and both, therefore, depending on the difference, the object of subsequent inference is different, and existence itself is also two, namely difference and non-difference, which is the object of the cause of effect and nature. Non-existence is the object of non-perception. The dharma that depends on both is the non-appearing object of non-perception. Therefore, how does it contradict the scriptures? If it is because it is related to existence. Consciousness of existence is the support of objects, it is not, because it has already been answered, and because it is also seen in the past and other places. Called. So if consciousness depends on existence, then if the object exists, it will arise, because it is related to existence, like direct perception, if it is said like this, it is consciousness that depends on existence.
Chinese
因为是存在的，所以不是产生的。因为具有存在的对境，所以是执着存在的自性。而分别念的共同对境不是执着存在的，因为会导致诸根无果。这是因为已经用“……”作了回答的缘故。如果说是由于产生而成为存在，所以才被称为具有存在的对境，那么这不合道理。因为在其他地方，也能见到不存在的过去等等。如果识入于共同或显现，那么那时就不会把过去等等称为对境，因为如果存在是自性显现，那么对于过去等等本身就不合理。如果像这样通过认识不存在或没有而见到，那么那时共同存在的法性就会丧失。对此说道：如果事物自性丧失，以执着事物为先导，因为这是识，所以以此意，没有此过失。共同的识是以见到事物为先导的，所以它没有任何对境，因为共同是隐蔽的，所以不是对境。像这样，共同不是现量，如果它不是自性显现，那么如何成为可量？如果那样，那么因为共同的识没有任何对境，所以会变成非量。那不是的。在“可量是自性唯一”中，没有称为共同的可量，因为是不存在的。唯独自性成为事物的可量。为什么是那样呢？因为在那之上，成办义利已成立，并且因为要考察存在与否。意思是说，具有能成办义利的事物之境，存在和不存在，具有寻求意义的分别念，是为了要知道能成办义利，所以才寻求量。如果不是那样，那么寻求量就会变得没有意义。因此，能成办义利的事物是存在的，能够考察存在的是具有意义的量。因此，因为唯独自性才能成办义利，所以才要考察它是否存在。因此，现量和比量所量的对境唯独是自性。如果自性
English
Because it exists, it is not produced. Because it has the object of existence, it is grasping the self-nature of existence. However, the common object of conceptual thought is not grasping existence, because it would lead to the senses being fruitless. This is because it has already been answered with "...". If it is said that because it arises it becomes existent, so it is called having the object of existence, then this is not reasonable. Because in other places, one can also see the non-existent past, etc. If consciousness enters into the common or the manifest, then at that time the past, etc., will not be called objects, because if existence is self-manifest, then it is not reasonable for the past, etc., themselves. If, in this way, one sees by recognizing non-existence or absence, then at that time the dharma-nature of common existence will be lost. To this it is said: If the self-nature of things is lost, with grasping things as the antecedent, because this is consciousness, therefore with this intention, there is no fault. The common consciousness is preceded by seeing things, so it has no object, because the common is hidden, so it is not an object. In this way, the common is not direct perception, and if it is not self-manifest, then how can it become measurable? If that is the case, then because the common consciousness has no object, it will become non-valid. That is not the case. In "the measurable is the unique self-nature," there is no measurable called common, because it is non-existent. Only the self-nature becomes the measurable of things. Why is that so? Because on that, the accomplishment of benefit has been established, and because one must examine existence and non-existence. It means that having the object of things that can accomplish benefit, existence and non-existence, having conceptual thought that seeks meaning, is in order to know that which can accomplish benefit, so one seeks after measurement. If it is not so, then seeking measurement will become meaningless. Therefore, the thing that accomplishes benefit is existent, and that which can examine existence is a valid measurement with meaning. Therefore, because only self-nature can accomplish benefit, so one must examine whether it exists. Therefore, the object measured by direct perception and inference is only self-nature. If self-nature