Tibetan
ན་ན་དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྤྱི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དོན་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྤྱི་གང་ཡིན། །གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སྒྲ་འདི་དག་གི་མཐར་ཐུག་གང། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཅི་ཡང་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་གང་ཡིན་པ་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ནོ། །སྤྱི་གང་ཡིན་པ་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ་དབྱིབས་ཕྱིན་པ་ཅན་གང་ཡིན་པའི་སྒྲ་དེ་རྣམས་ནི་སྤྱི་དེའི་ངོ་བོ་གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དངོས་པོ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དོན་དམ་པར་ནི་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ། དཔེར་ན་བློའི་རྣམ་པ་ཕྱི་རོལ་ལ་ལྟོས་ནས་དངོས་པོ་མེད་པར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དངོས་པོ་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་སྒྲའི་གོ་བར་བྱ་བ་སྟོང་བ་གཞན་སེལ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞུང་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་རེ་ཞིག་སྤྱིའི་ཤེས་པ་ཡོད་ལ་དེ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པའི་སྤྱི་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ་འདི་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་སྟེ། དེ་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་རིགས་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ངོ་བོ་མེད་ཅན་སྤྱི་བློ་ལ། །སྤྱི་ཉིད་དུ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དོན་འཁྲུལ་པ་ལ་སྤྱི་ཡིན་པར། །འདོད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་ནི། །ངོ་བོ་ཅན་མིན་བསླད་ཕྱིར་དང༌། །དོན་དངོས་དེ་ཉིད་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྤྱིའི་བློ་ལ་སྣང་བར་གྱུར་པ་ནི་གལ་ཏེ་བློ་ལ་རྣམ་པ་མེད་པར་གྲུབ་ན་སྤྱི་ཡིན་པར་འདོད་དེ། དེའི་ཚེ་བློ་ལས་དེ་ཐ་དད་པར་ངེས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐུན་མོང་བའི་ངོ་བོར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དོན་དེ་འཁྲུལ་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བློའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྤྱི་རུ་རྟོགས་པ་དེ་ བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སྤྱི་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ་སྤྱིའི་བློ་ལ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཤེས་པ་གཞན་དང་ཐ་མི་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེར་རིགས་སྣང་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རིགས་འཁྲུལ་པ་ཅིས་ཤེས་ཤེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ངོ་བོ་མེད་པ་ཅན་དེ་ཡང་བསླད་པའི་ཕྱིར་དང་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཅན་དེ་དོན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་
Chinese
那么，为什么总相不是实物呢？回答说：事物的总相是什么？具有从他物中分离的性质。这些声音的最终归宿是什么？它什么也不是。意思是说，外境事物的总相，是具有从不同种类中分离的自性。总相的最终归宿，也就是具有形状的那些声音，因为它们与总相的自性显现没有丝毫差别，所以说它不是实物。究竟而言，它只是自己的性质的自性，例如，心识的显现依赖于外境而被说成不是实物一样。通过认识的自性，它就是实物。或者，可以根据声音所表达的空性，依赖于排除他物来结合经文。然而，暂且认为存在总相的认识，并且在这种认识中显现事物的形象，那么总相本身就是存在的。如果说，认识的形象没有事物的自性，因为它显现为其他事物，那么就不能说存在与认识不同的总相，因为它没有形象，并且种类是具有形象的。对此，这里回答说：无自性者在总相识中，也因为见到总相本身。在事物错觉上是总相，如果想要这样认为，那也是，因为不是自性者被混淆，并且事物本身不存在的缘故。意思是说，在总相识中显现的事物，如果确定心识没有形象，那么就会认为它是总相。那时，为了必须说它与心识不同，它就会变成总相，因为它见到它的自性是共同的自性。然而，事物是错觉，就像心识的自性被认为是总相一样，即使是错觉也会变成认识。因此，总相就是认识，因为在总相识中也见到总相的形象是无自性的。认识与其他的认识没有差别，因此，在那里显现的种类就是错觉。那么，如何知道种类是错觉呢？因为无自性者也被混淆，并且事物本身不存在的缘故。
English
Then, why is the general characteristic not a real entity? The answer is: What is the general characteristic of things? It has the characteristic of being distinct from others. What is the ultimate end of these sounds? It is nothing at all. That is to say, the general characteristic of external objects is the nature of being distinct from different kinds. The ultimate end of the general characteristic, that is, those sounds that have a shape, because they are not at all different from the manifestation of the nature of the general characteristic, it is said that it is not a real entity. Ultimately, it is only the nature of its own characteristic, for example, just as the appearance of consciousness is said to be not a real entity because it depends on external objects. Through the nature of knowledge, it is a real entity. Or, it can be combined with the scripture based on the emptiness expressed by the sound, relying on the exclusion of other things. However, for the time being, it is considered that there is a general knowledge, and the general characteristic in which the image of things appears in this knowledge is indeed existent. If it is said that the appearance of knowledge does not have the nature of things, because it appears as other things, then it cannot be said that there is a general characteristic different from knowledge, because it has no image, and the kind is with image. In this regard, here it is answered: In the general mind of no self-nature, also because the general itself is seen. It is a general characteristic on the illusion of things, if you want to think so, that is also because the non-self-nature is confused, and the thing itself does not exist. It means that the things that appear in the general consciousness, if it is determined that the mind has no image, then it will be considered as the general characteristic. At that time, in order to have to say that it is different from the mind, it will become a general characteristic, because it sees that its nature is a common nature. However, things are illusions, just as the nature of the mind is considered to be a general characteristic, even if it is an illusion, it will become knowledge. Therefore, the general characteristic is knowledge, because in the general consciousness, it is also seen that the image of the general characteristic is without self-nature. Knowledge is not different from other knowledge, therefore, the kind that appears there is an illusion. Then, how do you know that the kind is an illusion? Because the one without self-nature is also confused, and the thing itself does not exist.
Tibetan
རོ། །དེ་བས་ན་སྤྱི་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་ཀྱང་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ངོ་བོ་མེད་པས་བརྗོད་བྱ་མིན། །རྣམ་འགས་བརྗོད་ཕྱིར་བརྗོད་བྱ་སྟེ། །དངོས་པོ་འདོད་ན་དངོས་པོ་རྣམས། །ཅིས་ཀྱང་བརྗོད་བྱ་མིན་པ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་ཞིག་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ངོ་བོ་མེད་པ་སྟེ། དངོས་པོ་ཡིན་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ལེའུ་དང་པོར་གཏན་ལ་ཕབ་པོ། །དེ་བས་ན་སྤྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་དེ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་སྤྱི་གཞན་ལ་གཞན་ཡིན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་གཞན་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སྤྱི་དེ་དངོས་པོར་འདོད་ཅེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། དངོས་པོ་རྣམས་ཅིས་ཀྱང་སྟེ། རྣམ་པ་གང་གིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བར་མི་རུང་སྟེ། གསལ་བ་ལས་ནི་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་སྤྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། །འདིར་སྨྲས་པ། ཉེར་ལེན་ཐ་དད་པས་ཐ་དད། །ཉེ་བར་བཏགས་ཕྱིར་བརྗོད་བྱ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྤྱི་ནི་སྤྱི་སྒྲ་གཞན་ལས་གཞན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རིགས་ཐ་དད་པར་ཤེས་ཤེ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པས་དེས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་སྤྱི་ཐ་དད་པར་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བོང་བུའི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་ཞེན་པ་སྟེ། དེས་ན་དེ་དག་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་ནི་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ་དོན་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་འདི་ལ་ ཡང་བློ་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་ལེན་པར་མི་བྱེད། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་རིགས་སམ། གསལ་བ་བརྗོད་བྱར་གྱུར་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་བརྗོད་བྱར་མི་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། འདས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་པའི། །དོན་ལ་ཡང་སྤྱིའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །སྒྲ་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་པ་ན།། ཡོད་པ་མེད་ཆོས་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དོན་ལ་སྤྱིའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་འཇུག་པར་འགྱུར་ན། སྒྲ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འདས་པ་ལ
Chinese
如是。因此，总的来说不是外道。然而，如果说总的来说，虽然不能说它与自身和他者不同，但它会变成事物，那不是的。因为什么？无自性故，非所说。以诸相说故，是所说。若欲事物，诸事物。无论如何，非非所说。如是说。凡是不能说它与自身和他者不同的，那是无自性的。如果它是事物，那么必然会存在差异或无差异，这是第一品中确定的。因此，因为总的来说没有事物，所以总的来说不是所说的。那么，如果总的来说，因为他者是他者，是所说的，所以总的来说，因为以某些相来说是不同的，所以总的来说认为是事物吗？对此说，诸事物无论如何，即以任何相来说，都不能不是所说的。从显现来说，它会变成说它与自身和他者相同。那么，如果总的来说不是事物，那么那时怎么也不会变成所说的呢？对此说，近取差别故，有差别。因近取假立故，非所说。如是说。总的来说，总的来说，声音不是与他者不同的。那么，如何知道种类是不同的呢？因为色等近取者互相不同，所以对由此产生的不同之相近取，从而知道总的来说是不同的，但不是究竟的差别。例如，驴子的角等互相执着为不同。因此，它们是不同的。然而，对它来说，那个知识本身是具有不同之相的，但意义不是不同的。对于这个总的来说，为什么不承认也有智慧的不同之相呢？另外，如果种类或显现变成所说的，那么过去和未来不会变成所说的。不是那样的。因为什么？过去和未来的。对于意义，也有总的因缘的。声音等进入时。有法无有之法如何变。如是说。对于过去和未来的意义，具有总的因缘的瓶子等的声音进入时，那些声音以过去
English
Thus. Therefore, generality is not an outsider. However, if it is said that generality, although it cannot be said to be different from itself and others, it will become a thing, that is not the case. Because of what? Because of the absence of self-nature, it is not what is said. Because it is said with various aspects, it is what is said. If you want things, all things. In any case, it is not not what is said. Thus it is said. Whatever cannot be said to be different from itself and others is without self-nature. If it is a thing, then it will inevitably exist with difference or without difference, which is determined in the first chapter. Therefore, because generality has no thing, generality is not what is said. So, if generality, because the other is the other, is what is said, so generality, because it is said to be different in some aspects, is generality considered a thing? To this it is said, all things in any way, that is, in any aspect, cannot but be what is said. From manifestation, it will become saying that it is the same as itself and others. So, if generality is not a thing, then how can it not become what is said at that time? To this it is said, because of the difference in near taking, there is difference. Because of the near taking and false establishment, it is not what is said. Thus it is said. In general, the sound of generality is not said to be different from others. So, how do you know that the kinds are different? Because the near takers such as form are different from each other, so the different aspects produced by this are taken near, and thus it is known that the generality is different, but it is not the ultimate difference. For example, the horns of donkeys, etc., are mutually clung to as different. Therefore, they are different. However, for it, that knowledge itself is of a different aspect, but the meaning is not different. For this generality, why not admit that there is also a different aspect of wisdom? Furthermore, if the kind or manifestation becomes what is said, then the past and the future will not become what is said. It is not like that. Because of what? Of the past and the future. For the meaning, there is also the general cause. When sounds etc. enter. How does the existing Dharma become non-existent? Thus it is said. For the meaning of the past and the future, when the sounds of pots etc. with general causes enter, those sounds in the past