Tibetan
་ཕྱིར། མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་འདོད་པ། དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཅིས་ཤེས། །དོན་གྱི་ནུས་པ་མཐོང་ཕྱིར་ན། །དོན་མེད་ཅན་གཞན་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་འདི་མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སྣང་བ་ཅན་དཔེས་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་དོན་དང་ལྡན་བར་ཚད་མ་གང་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་དང་སར་པ་ན་མཐོང་བའི་མདུན་ན་གནས་པའི་ཡུལ་སྣང་བ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།། འོན་ཏེ་དོན་གྱི་ནུས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གིས་མཐོང་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་སད་པ་ན་མཐོང་བའི་དོན་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔར་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་དང་རང་གིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤེས་པ་དང༌། ཕྱིས་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་དོན་གྱི་ནུས་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་དང་མིང་དང་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་དག་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་བརྡར་བཏགས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སད་པའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་དྲན་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་དེ་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་མ་གྲུབ་འཇིག་རྟེན་པས་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལོག་པར་སྣང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ལ་མེད་པ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཐུག་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མིང་ལ་སོགས་པ་སྨྲ་བ་པོ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མིང་ལ་སོགས་པ་དོན་དང་འབྲེལ་པ་སྒྲས་བརྗོད་པ་དེ་བས་ན་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། འབྲེལ་མེད་ཅན་ནའང་འཇུག་པ་མེད། །གལ་ཏེ་དོན་དང་འབྲེལ་ལྡན་ན། །འདས་པ་མ་འོངས་བརྗོད་བྱ་མིན། །དོན་དང་ལྷན་ཅིག་དེ་འགགས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་མིང་ལ་སོགས་པ་ལ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་བརྗོད་བྱར་མི་འགྱུར་ཏེ། མིང་ལ་སོགས་པ་དོན་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་འགགས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མིང་ལ་སོགས་པ་གང་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འཇུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མིང་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་ཀྱང་མི་
Chinese
因此，对于眼等识的希求，如何能确知其为真实存在？若因见到事物的作用，则将获得无意义之物。如是说，对于眼等识，以不错乱的显现为特征，以譬喻方式近似表达的那个识，以何种量得以确知其具有意义？因为梦境和眩晕中所见之境，与面前所显现的境并无差别。 然而，通过事物的作用，即随行和违逆来观察。例如，清醒时所见的境之显现，是先前他人所见，自己也通过推测而知晓，并且之后也将获得，因此可以认为是事物的作用。若如是说，那么梦境的知识以及名称和理由的其他知识将变得毫无意义，因为它们没有外在的随行和违逆。此外，对于梦境的知识，认为其无意义的标志并不存在。对于梦境的知识，在清醒时，世间不成立，因此没有产生知识的记忆。若如是说，如果梦境对于世间人来说不成立，那么被世间人所认知的事物并非对于世间人不成立，因为这将导致显现为颠倒。然而，对于世间不存在的事物，以世间人的方式来认知。若如是说，那么对于世间人不存在的自性将变得无穷无尽。因此，名称等与说话者相关联是不合理的。然而，名称等与事物相关联，通过声音表达，因此将能够理解事物。若如是说，答曰： 无关联亦无作用，若与事物有关联，过去未来非所说，与事物同时彼已灭。 如是说，如果名称等具有关联，即使如此，过去和未来也不会成为所说之境，因为名称等与事物本身同时灭亡和未生。然而，如果名称等与任何事物都没有关联，即使如此，由于与事物等没有关联，因此不可能清晰地发挥作用，因为名称等没有作用，事物也无法...
English
Therefore, how can one ascertain that the desired consciousness of the eye, etc., is truly real? If it is because one sees the function of things, then one will obtain something meaningless. As it is said, by what valid cognition is it understood that the consciousness of the eye, etc., which is characterized by an unperverted appearance, and which is closely expressed by way of example, is meaningful? Because there is no difference between the appearance of objects seen in dreams and vertigo and the objects that appear before one. However, it is seen through the function of things, that is, following and opposing. For example, the appearance of objects seen when awake is known by others who have seen it before, and also by oneself through inference, and will also be obtained later, so it can be considered the function of things. If so, then the knowledge of dreams and other knowledge of names and reasons will become meaningless, because they have no external following and opposing. Furthermore, there is no sign that the knowledge of dreams is understood to be meaningless. There is no memory of the arising of knowledge that the knowledge of dreams is not established in the world when awake. If so, if dreams are not established for worldly people, then what is perceived by worldly people is not not established for worldly people, because this would lead to appearing as inverted. However, one knows what does not exist in the world as the way of worldly people. If so, then the nature that does not exist for worldly people will become endless. Therefore, it is unreasonable for names, etc., to be related to the speaker. However, names, etc., are related to things and expressed through sound, so it will be possible to understand things. If so, reply: Without relation, there is no function, if related to things, past and future are not spoken, with things, they are simultaneously destroyed. As it is said, if names, etc., have a relation, even so, the past and future will not become objects of speech, because names, etc., are destroyed and unborn simultaneously with the things themselves. However, if names, etc., are not related to anything, even so, because they are not related to things, etc., it will not be possible to function clearly, because names, etc., have no function, and things cannot...
Tibetan
ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ཡིས་སྤྱི་ནི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཐལ་བར་མི་འདོད་ན། །དེ་མིན་སྤྱི་ནི་ཡན་གར་བ། །འཛིན་མེད་ཕྱིར་རོ་འཛིན་ན་ཡང༌། །དེ་སྤྱི་མིན་ན་གསལ་བ་མིན། །དེས་ན་རྟག་ཏུ་དམིགས་འགྱུར་རོ། །རྟག་ཉིད་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོན་ཏེ་སྒྲའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྤྱི་ཙམ་འཛིན་ པར་འགྱུར་གྱི་སྒྲའི་ཡུལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་སྤྱི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གང་འདི་ཐལ་བར་བརྗོད་པ་དབང་པོ་རྣམས་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་དེར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་སྒྲས་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ན་དེའི་ཚེ་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་གྱི་སྤྱི་ཙམ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་ཡན་གར་བ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་གསལ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་ཡན་གར་བ་ཉིད་སྒྲའི་ཤེས་པ་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་ཡན་གར་བ་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་སྤྱི་ཡན་གར་བ་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་དེ་སྤྱི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་འདས་པའི་གསལ་བ་འབྲེལ་པས་འདས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གསལ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཁོ་ནར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། འདས་པ་གསལ་པའི་རང་བཞིན་དུ་མེད་པས་ན་ཇི་ལྟར་གསལ་བ་ཞིག་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱི་འདས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས། ཡང་ན་སྤྱི་ཡན་གར་བ་འཛིན་ན་གསལ་བ་དེ་དག་གི་སྤྱིར་མི་འགྱུར་ཞིང་གསལ་བའི་གསལ་བྱར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་རྒྱུད་པར་གཟུང་བ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་ཤེས་པས་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་རྟོགས་པ་མེད་པར་སྤྱི་ཤེས་ན་ནི་གསལ་བས་གསལ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྟེ་གསལ་བས་གསལ་བྱར་བྱ་བ་དང་བྲལ་བས། སྤྱི་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། གསལ་བས་སྟོང་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་རིགས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་པའི་སྤྱི་རྟག་ཏུ་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྙེགས་སོ། །གསལ་བ་ལས། །མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གསལ་ན་ནི། །རང་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་མཐུ། །ཡོད་ན་གང་དེ་ནུས་ལྡན་ཉིད། །འོན་ཏེ་རེས་འགའ་ནུས་མེད་ན། །དེ་ནི་ཀུན་དུ་ནུས་མེད
Chinese
是为了知晓的缘故。因为声音执持总相的缘故。如果不想成为过失，否则总相就是随意的。因为没有执持的缘故，即使执持，如果那不是总相，就不明显。因此，总是成为所缘。因为是常的缘故而说。然而，声音的力量仅仅执持总相，而不是声音的境自己的体性，因此，为了执持总相。如果说这是过失，诸根就成了无意义，这不会发生。像这样，如果声音说自己的体性，那时就会有这个过失，但如果仅仅是总相作为所说，那就不是了。那不是，因为不执持随意的总相，而是连同明显一起的总相，在从声音产生的知识中显现的缘故。然而，如果随意的总相本身是声音的知识的境，因此执持过去等等的随意的总相，如果这样说。这里说到，如果执持随意的总相，那时就没有过去等等的安立，因为总相不是过去等等的自性。然而，如果总相过去的显现相关联而称为过去，如果这样说。那样的话，因为仅仅与显现一起执持的缘故。过去不是显现的自性，所以如何通过显现消失的方式知道总相是过去本身？或者，如果执持随意的总相，就不会成为那些显现的总相，也不会成为显现的所显，因为不依赖于显现而作为自续存在而被执持，所以不可能与它相关联，并且因为是自己知识所证悟的因，所以不是像灯火等等那样使之显现。如果不知道显现而知道总相，那么显现就不是所显。因此，因为显现远离了作为所显的作用，总相总是成为所缘，就像在空旷的地方看到种类一样。如果问：以什么方式总是显现的总相总是被看到？因此，说了因为是常的缘故，趋向于总是成为所缘。从显现来说：如果显现本身是现量，具有在自己身上产生知识的力量，那么那个就是有能力的。然而，如果有时没有能力，那么它就总是没有能力。
English
It is for the sake of knowing. Because sound holds the general characteristic. If you don't want it to be a fault, otherwise the general characteristic is arbitrary. Because there is no holding, even if holding, if that is not the general characteristic, it is not clear. Therefore, it always becomes the object of focus. It is said because it is constant. However, the power of sound only holds the general characteristic, but it is not the nature of the object of sound itself, therefore, in order to hold the general characteristic. If it is said that this is a fault, the senses become meaningless, which will not happen. Like this, if the sound speaks of its own nature, then there will be this fault, but if only the general characteristic is the object to be spoken of, then it is not. That is not, because it does not hold the arbitrary general characteristic, but the general characteristic together with clarity, because it appears in the knowledge arising from sound. However, if the arbitrary general characteristic itself is the object of sound knowledge, therefore it holds the arbitrary general characteristic of the past etc., if you say so. Here it is said, if holding the arbitrary general characteristic, then there is no establishment of the past etc., because the general characteristic is not the nature of the past etc. However, if the clarity of the past general characteristic is related and called past, if you say so. In that case, because it is only held together with clarity. The past is not the nature of clarity, so how is it known that the general characteristic is the past itself through the way of clarity disappearing? Or, if holding the arbitrary general characteristic, it will not become the general characteristic of those clarities, nor will it become the object of clarity, because it is held as self-sustaining without relying on clarity, so it is impossible to be related to it, and because it is the cause of being realized by one's own knowledge, it is not like lamps etc. that make it clear. If the general characteristic is known without knowing the clarity, then the clarity is not the object to be clarified. Therefore, because clarity is separated from the function of being the object to be clarified, the general characteristic always becomes the object of focus, just like seeing a kind in an empty place. If you ask: In what way is the general characteristic that always appears always seen? Therefore, it is said because it is constant, tending to always become the object of focus. From clarity: If clarity itself is directly perceived, having the power to generate knowledge in itself, then that is capable. However, if sometimes it is not capable, then it is always incapable.