Chinese
认为领受就是体验。如果快乐等等和蓝色等等完全明显没有差别，即使是那样，也仍然有知觉。例如，就像对于色等等显现是确定的一样。对此答复说：事物和事物知觉体验时，以很好地理解的差别，无分别的那些如何，之后各自回忆起来？对于这个，事物和事物理解，以很好地理解的差别来体验，也就是自己的知觉没有理解的事物知觉，事物和事物知觉那些，之后各自各自如何回忆起来？因此，事物和知觉那些，也会没有分别地回忆起来。显现如果不是从色上分别地显现，那个时候就只有没有分别。因为显现有时也会显现为散乱的，而色是散乱的，因为被猫头鹰等等看到。色和显现是分别的。同样，事物散乱和知觉散乱理解不是。因此，那些不是分别的，因为显现会变成不同的。事物和事物的意，体验依次产生，但是显现多种多样，争论的过失难以去除。对于这个，就像同时产生知觉的方面，事物和事物的知觉显现会变成二者一样，那样事物和意体验依次产生也是，显现多种多样争论的过失难以去除，这样体验事物，先前和之后，事物的知觉会变成体验。如果事物和事物的知觉那些有不同的显现，那是不真实的。这样，蓝色等等的，形相一个和体验一个，显现为蓝色体验体验，不是分别理解的。对于这个进行争论，这个没有过失，是同时的知觉的过失吗？或者如果是逐渐知觉的方面？如果说是知觉同时产生的方面，那是不真实的，因为同时事物和知觉不会显现为分别的。就像刚才说的那样。
English
It is considered that experiencing is experiencing. If happiness and so on, and blue and so on, are completely clear and there is no difference, even if it is so, there is still perception. For example, just as it is certain that appearance appears to form and so on. In response to this, it is said: When things and things are perceived and experienced, how can those who do not distinguish between them be distinguished by the difference of understanding well? How can they be remembered separately later? For this, things and things are understood, experienced by the difference of understanding well, that is, the perception of things that one's own perception does not understand, things and things are perceived, how can those be remembered separately later? Therefore, things and perceptions will also be remembered without distinction. If the appearance does not appear separately from the form, then there is only no distinction at that time. Because the appearance sometimes appears as scattered, and the form is scattered, because it is seen by owls and so on. Form and appearance are different. Similarly, the understanding of scattered things and scattered perceptions is not. Therefore, those are not different, because the appearance will become different. Things and the minds of things, the experience arises in sequence, but the appearance is diverse, and the fault of arguing is difficult to remove. For this, just as in the aspect of simultaneous perception, the appearance of things and the perception of things will become two, so also the experience of things and mind arises in sequence, the fault of arguing that the appearance is diverse is difficult to remove, thus experiencing things, earlier and later, the perception of things will become experience. If things and the perceptions of things have different appearances, that is not true. Thus, the form of blue and so on is one and the experience is one, appearing as blue experience experience, is not understood separately. Arguing about this, is this without fault, is it the fault of simultaneous perception? Or if it is the aspect of gradual perception? If it is said to be the aspect of simultaneous perception, that is not true, because simultaneous things and perceptions will not appear as separate. Just as it was said just now.
Tibetan
འོན་ཏེ་རིམ་གྱིས་ཤེས་པ་སྐྱེའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཙམ་ཞིག་ཕྱིས་དྲན་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱོན་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་དོན་ནི། འདི་ཡིན་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཅིག་པར་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་ཀྱི། སྔོན་པོར་སྣང་བའི་རིགས་ལ་གཞན་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་མ་རྟོགས་པར་ཡོང་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་མྱོང་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཤེས་པར་འགྱུར་གྱི་སྔོན་པོར་སྣང་བ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་མྱོང་བ་གཞན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞར་ལ་འོངས་པ་བསྟན་ནས་སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རྗེས་མྱོང་བར། །འགྱུར་བ་དེ་ལའང་དྲན་པ་མཐོང༌། །གང་གིས་དེ་ནི་ མྱོང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་དེ་ཡིན་ནའང༌། །ཤེས་རིག་ཕྲེང་བ་འདི་ཡི་ནི། །རྗེས་འཇུག་ཅན་འདི་གང་གིས་བསྐྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས། འོན་ཏེ་ཤེས་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་གཞན་དེ་ལ་ཡང་དྲན་པ་མཐོང་ངམ། ཤེས་པ་གཞན་དྲན་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་དེའི་འཛིན་པར་བྱེད་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པའམ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་གཞན་པོ་དེ་གང་གིས་མྱོང་བ་ཡིན། འོན་ཏེ་ཤེས་པ་གཞན་པོ་དེ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་དྲན་པ་དགོས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་དང་དེ་རིགས་པ་འདི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཅན་རྒྱུ་གང་གིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན། དེ་ཉིད་བློ་སྔ་མས་སྐྱེད་ན། །ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འཕོ་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། འོན་ཏེ་བློ་སྔ་མ་ནི་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གཞན་ལ་ཤེས་པ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བློ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་ཀྱང་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་གྱུར་པ། །ཉེ་བ་སྐྱེད་བྱེད་བློ་དེ་དག །ཤེས་པ་ཕྱི་མ་མ་བཟུང་བར། །ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་
Chinese
然而逐渐产生知识。即使那样，仅仅是知识也不能在后来回忆时被认识到，因为是以与相连之形式来体验知识的缘故。因此，如果说这个过失没有，那是不对的。此处的意义是：这是指以蓝色等单一形式体验的自性来知晓，并且在体验相同时，也以蓝色等形式来知晓。对于显现为蓝色的种类，不可能不认识其他的蓝色形式。或者，如果体验到蓝色等单一形式，就会知晓快乐等的自性，但在体验显现为蓝色的和快乐等的自性时，没有见到体验者执持其他的体验。为了顺便显示到来的，并为了显示恰当的意义，因此说： 知识被其他所随顺体验， 在那变化中也见到忆念。 以何者那是 被体验的？ 如果那是被其他所体验， 知识智慧之相续的， 随行者此由何所生？ 又，如果知识被其他的知识所体验，那么，知识是被其他的知识所认知，这件事是如何知晓的？或者，如果知识的执持者显现在知识中，那么，在那其他的知识中也见到忆念吗？因为在其他的知识没有忆念的情况下，自己无法知晓那个知识的执持者，或者无法被他人述说。因此，那个其他的知识是被谁体验的呢？或者，如果那个其他的知识是被其他的知识所体验，那么，也需要忆念的缘故。如果那样，那么知识和那个道理，这个随行者是由什么原因产生的呢？ 如果那由先前的智慧所生， 对于其他的境则不转移。 意思是说：如果先前的智慧是后者的原因，那么，对于色等其他的境，知识就不会转移，智慧会变成仅仅是认识。或者，如果说因为事物也变得接近而执持，那是不真实的，就像这样： 获得所取之相的， 生起亲近的那些智慧， 在未执持后来的知识时， 如何执持其他的呢？
English
However, knowledge arises gradually. Even so, mere knowledge is not recognized in later recollection, because knowledge is experienced in conjunction with its aspects. Therefore, if it is said that this fault does not exist, it is not correct. The meaning here is: This refers to knowing by the nature of experiencing a single form such as blue, and also knowing in the form of blue, etc., when experiencing the same. For the kind that appears as blue, it is impossible not to recognize other forms of blue. Or, if one experiences a single form such as blue, one will know the nature of happiness, etc., but when experiencing what appears as blue and the nature of happiness, etc., it is not seen that the experiencer holds other experiences. In order to incidentally show what is coming, and in order to show the appropriate meaning, it is said: Knowledge is subsequently experienced by another, In that change, memory is also seen. By what is that Experienced? If that is experienced by another, Of this continuum of knowledge and wisdom, By what is this follower generated? Furthermore, if knowledge is experienced by other knowledge, then how is it known that knowledge is cognized by other knowledge? Or, if the holder of knowledge appears in knowledge, then is memory also seen in that other knowledge? Because without memory in the other knowledge, one cannot know the holder of that knowledge oneself, or it cannot be spoken by others. Therefore, by whom is that other knowledge experienced? Or, if that other knowledge is experienced by other knowledge, then memory is also needed. If so, then what cause generates this knowledge and that reasoning, this follower? If that is generated by the previous mind, It will not transfer to another object. The meaning is: If the previous mind is the cause of the latter, then knowledge will not transfer to other objects such as form, and wisdom will become merely cognition. Or, if it is said that it holds because the object also becomes close, that is not true, like this: Those minds that generate closeness, having obtained the characteristic of being grasped, Without holding the subsequent knowledge, how will it hold the other?
Tibetan
སྟེ། གལ་ཏེ་བློ་རང་རིག་པར་གྱུར་ན། ཇི་ལྟར་ཉེ་བའི་དོན་འཛི་པ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བར་འགྱུར་གྱི། གལ་ཏེ་ན་བློ་བློ་གཞན་གྱིས་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་བློ་དེ་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ནང་ན་ཡོད་པ་ནི་ཉེ་བས་སྐྱེད་པ་མི་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་ནང་གི་ཤེས་པས་དོན་གཞན་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉེ་བར་གྱུར་པ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བློ་མེད་པར་ཉེ་བ་ཙམ་གྱི་དོན་འཛིན་པར་མི་རུང་ངོ༌། །འོ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉེ་བ་ན་བློ་སྔ་མ་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། བདག་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་པའི། །རང་བཞིན་ལ་ངེས་ནང་ཡན་ལག །དེ་དག་ལ་ཕྱི་ཡན་ལག་གཞན། །གང་གིས་གགས་ནི་བྱེད་ པར་འགྱུར། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཉེ་བས་ཀྱང༌། །དེ་ལ་གགས་བྱེད་ནུས་པ་མེད། །གཞན་དུ་དོན་ནི་ཉེ་བས་ན། འགས་ཀྱང་བློ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉེ་བར་གྱུར་ཀྱང་བློ་སྔ་མ་དེ་ལ་གགས་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་དོན་ཉེ་བར་གྱུར་པས་བློ་ལ་གགས་བྱེད་པར་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དྲན་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་གགས་བྱེད་པ་མེད་ན་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྨྲས་པ། དོན་ཉེ་བ་ཅན་གནས་སྐབས་འགའ། །མེད་མིན་དེ་ཡི་ཕྱིར་བློ་ཡི། །དྲན་པའང་རྩ་ནས་བཏོན་པ་ན། །རྒྱུན་འཆད་དེ་ལྟར་འདོད་པ་མཛེས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དོན་ཉེ་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དོན་ཉེ་བ་ཅན་ཏེ་དེའི་གནས་སྐབས་ནི་དུས་སོ། །ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་དེ་མེད་པ་སྟེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དྲན་པའང་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྩ་ནས་བཏོན་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་བ་འདི་ནི་ཕ་རོལ་པོའི་གཞུང་ཤིན་ཏུ་མཛེས་སོ། །གཞན་ཡང༌། འདས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་རྟོག་རྣམས། །གང་ལ་དོན་ཉེ་བར་མེད་པ། །འཕོ་བའི་རྒྱུ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། །དོན་ལ་དཔྱོད་པ་རྒྱུན་འཆད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ཡུལ་གྱིས་ཆོད་པའི་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་རྣམས་དོན་ཉེ་བའི་གགས་བྱེད་པ་མེད་པའི་རྟོག་པ་དེ་རྣམས་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བའི་རྒྱུ་མེད་པས་དོན་ལ་དཔྱོད་པ་རྒྱུན་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དྲན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་ཡང་ཡུལ་དུས་ག
Chinese
即，如果心成为自证，那么当执持亲近之事物时，如何会转移到其他境上呢？如果心被其他心所执持，那么此心将获得被执持的体性。内在之物，由于不执持亲近所生之物，内在之识如何能执持其他事物呢？因为没有亲近和产生之心，仅仅亲近是不可能执持事物的。 那么，外境亲近时，为了使先前之心稳固，难道不会转移到其他境上吗？对此，此处说道： “于我生起识之性， 决定内支分， 于彼等外支分， 以何能阻隔？ 外境事物虽亲近， 亦无能阻隔于彼。 否则事物以亲近， 亦不经历心。” 意思是，即使外境变得亲近，也无法阻碍先前之心。否则，事物变得亲近而阻碍心，也没有任何人经历过。因此，也不会成为忆念。 如果不存在阻碍，心就会经历吗？对此，说道： “事物亲近者，某些状态， 非无，因此心之， 忆念亦从根拔除时， 相续断绝，如是希求美。” 意思是，事物亲近者，即具有事物亲近性者，其状态即是时间。对于某些知识来说，这是不存在的，因为所有的经历都与对境相关。因此，由于没有经历，忆念也会中断，即对于从根源上拔除经历之因的事物，称之为忆念，这种观点非常美妙。此外： “对于已逝等分别念， 于何事物无亲近， 无有转移之因故， 于事物之思辨将断绝。” 意思是，对于过去、未来以及被处所隔断的事物所产生的分别念，由于没有事物亲近的阻碍，这些分别念由于没有转移到其他境上的原因，对于事物的思辨将会断绝。因此，也不会成为忆念。然而，对于过去等等的分别念，即使在境、时
English
That is, if the mind becomes self-cognizant, then how will it transfer to other objects when it holds onto things that are close? If the mind is held by another mind, then that mind will obtain the nature of being held. Inner things, because they do not hold onto what is produced by closeness, how can inner consciousness hold onto other things? Because without a mind that is close and produces, it is impossible to hold onto things merely by being close. Then, when external objects are close, in order to stabilize the previous mind, will it not transfer to other objects? To this, it is said here: "The nature of arising consciousness in me, Determined inner branches, To those outer branches, By what can it be obstructed? External things, though close, Also cannot obstruct it. Otherwise, things by closeness, Also do not experience the mind." It means that even if external objects become close, they cannot obstruct the previous mind. Otherwise, things become close and obstruct the mind, but no one has experienced it. Therefore, it will not become recollection either. If there is no obstruction, will the mind experience it? To this, it is said: "The state of things being close, some states, Not non-existent, therefore of the mind, Recollection also when uprooted from the root, The continuum is cut off, such desire is beautiful." It means that the thing that is close, that is, the one that has the nature of being close to things, its state is time. For some knowledge, this does not exist, because all experiences are related to the object. Therefore, since there is no experience, recollection will also be interrupted, that is, for things that uproot the cause of experience from the root, it is called recollection, this view is very beautiful. Furthermore: "For past and other conceptualizations, To what things are not close, Because there is no cause for transfer, The speculation on things will be cut off." It means that for the conceptualizations that arise for past, future, and things separated by place, because there is no obstruction of things being close, these conceptualizations, because there is no reason to transfer to other objects, the speculation on things will be cut off. Therefore, it will not become recollection either. However, for the conceptualizations of the past, etc., even in object, time