Tibetan
། །དཔེར་ན་སྒྲོན་མ་དག་བཞིན་དུ། །གསལ་བྱ་གསལ་བྱད་ཁྱད་པར་གྱི། །མར་མེ་བུམ་པ་དེ་རྟེན་ཅན། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་གྲགས་ པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དཔེར་ན་སྒྲོན་མ་གཉི་ག་ཡང་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། འདྲ་བ་ཡིན་ཡང་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བློའི་ཡང་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྒྲོན་མ་ངང་བུམ་པ་དག་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཏེ་གསལ་བ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། བུམ་པ་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། གསལ་བར་བྱེད་པ་སྒྲོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དང་དོན་དག་ཀྱང་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་གདགས་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ནི་རང་རིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཞར་ལ་འོངས་པ་དེ་ཙམ་དུ་རན་ནོ། །གཞན་ཡང། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཙམ་གྱིས་ནི། །མཐོང་བ་ཞེས་བྱར་ངེས་པ་མེད། །དེའི་ཕྱིར་གང་ལས་འདི་དེའི་འམ། །ཡང་ན་ཤེས་པ་གཞན་གྱིར་སྣང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡུལ་དང་དབང་པོ་དེ་ཙམ་གྱི་བློ་མེད་པར་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡང་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བའོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་མཐོང་བརྩེ་ཞེས་པ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན། ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འདི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལ་ཡང་བརྩད་པ་མཚུངས་སོ། །འོན་ཏེ་གང་དུ་མིག་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་འདི་ཉིད་མཐོང་བའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མིག་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན། དེ་བས་ན་མིག་གི་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་གཞན་མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གང་ཞིག་མཐོང་བ་ལས་འདི་མཐོང་བའོ་ཞེས་ངེས་པའི་ཕྱིར། མིག་ལ་སོགས་པ་དེ་འམ། ཤེས་པ་གཞན་གྱི་མཐོང་བ་ནི་རང་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་མཐོང་བ་ཞེས་པ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ལས་ཀྱང་བདག་རིག་གྲུབ། །ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་ན་ནི། །ཡི་གེ་མང་སྡོད་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཡི་གེ་རིང་སོགས་འཛིན་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་དང་དེའི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་འབའ་ཞིག་ལས་ཤེས་པའི་རང་རིག་བ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་ལས་ཀྱང་བདག་ཉིད་ རིག་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དྲན་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བཙམ་གྲུབ་ཀྱི། རང་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིག་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དོན་གྱི་ཤེས་པ་དྲན་པར་རིགས་སོ
Chinese
譬如灯一样，所照和能照有差别，酥油灯和瓶子是相互依存的，这是名言中的说法。譬如两个灯都是光明的自性，虽然相同，但不是所照之物和能照之物。同样，心也是如此。譬如酥油灯和瓶子是相互依存的，即依赖于光明，瓶子是所照之物，灯是能照之物，这是名言中的说法。同样，了知和事物也可以安立能照和所照的名言，但究竟而言，唯是自证。顺便提及的就到此为止。另外，仅仅依靠境和根，并不能确定为“见”。因此，从何处确定这是它的，或者显现为其他的了知？意思是说，仅仅依靠境和根，没有心识，就不能确定产生“见”。如果仅仅依靠境和根就能确定为“见”，那么一切事物都应该被确定为“见”。如果说，只有见本身才能称为见，而不是一切，那么这个“见”是什么？如果说是被了知作为对境，那么这个“见”又是什么呢？对这个问题也同样可以追问。如果说，眼睛直接朝向的就是见，那么如何知道眼睛直接朝向呢？因此，眼睛的见也需要依靠其他的了知，这样一来，就需要无止境地依赖眼睛等等。因此，为了确定从何处见而确定这是见，眼睛等等或者其他了知的见就是自证，否则，“见”就无法确定。从忆念也能成立自证。如果由其他的了知来体验，因为文字太多无法停留，所以无法执持长字母等。意思是说，不仅仅是从境的了知和那个了知的差别中成立了知的自证，而且从忆念也能成立自证。如果说，忆念只是成立了体验，而不是自证，其他的了知也可以忆念事物的了知
English
For example, like lamps, there is a difference between what is illuminated and what illuminates. A butter lamp and a vase are interdependent, which is a common saying. For example, both lamps have the nature of light. Although they are the same, they are not the object to be illuminated and the object that illuminates. Similarly, the mind is also like that. For example, a butter lamp and a vase are interdependent, that is, they depend on light. The vase is the object to be illuminated, and the lamp is the object that illuminates. This is a common saying. Similarly, knowledge and things can also be established as the terms of what illuminates and what is illuminated, but ultimately, it is only self-awareness. That's all for what was mentioned in passing. Furthermore, merely relying on objects and senses does not necessarily determine "seeing." Therefore, from where is it determined that this is its, or does it appear as another knowledge? The meaning is that merely relying on objects and senses, without consciousness, cannot determine the arising of "seeing." If merely relying on objects and senses could determine "seeing," then all things should be determined as "seeing." If it is said that only seeing itself can be called seeing, and not everything, then what is this "seeing"? If it is said that it is making knowledge the object, then what is this "seeing"? The same question can be asked about this. If it is said that what the eye directly faces is seeing, then how is it known that the eye is directly facing? Therefore, the seeing of the eye also needs to rely on other knowledge, and in this way, there will be an endless dependence on the eyes and so on. Therefore, in order to determine from where one sees and to determine that this is seeing, the seeing of the eyes and so on, or other knowledge, is self-awareness, otherwise, "seeing" cannot be determined. Self-awareness can also be established from memory. If it is experienced by other knowledge, because there are too many letters and there is no pause, it will not be possible to grasp long vowels and so on. The meaning is that not only from the knowledge of the object and the difference of that knowledge is the self-awareness of knowledge established, but also from memory, self-awareness can be established. If it is said that memory only establishes experience, and not self-awareness, other knowledge can also remember the knowledge of things.
Tibetan
་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཤེས་པ་གཞན་གྱི་མྱོང་ན་ནི། །ཐུང་ངུ་དང་ཆ་གསུམ་པ་དང་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་ཟླ་བ་གཅིག་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་པར་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡི་གེ་འམ་མ་མོ་རྣམས་མང་པོ་མི་སྡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཐུང་ངུ་གཉིས་སྡོམ་པ་ནི་མ་མོ་གཉིས་པའི་དུས་སུ་སྡོང་པ་མེད་པའོ། །མི་སྡོད་ན་ཡང་མ་མོ་ལ་སོགས་པ་མི་སྡོད་པ་དག་མི་སྡོད་པའི་མ་མོ་སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐུང་ངུ་དང་སུམ་འགྱུར་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་མོ་རེ་རེ་འཛིན་པ་ན་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཐུང་ངུ་དང་རིང་པོ་གཉིས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རང་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡང་ཇི་ལྟར་རིང་པོ་ལ་སོགས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིང་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་གཅིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་རིང་པོ་འཛིན་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡི་གེ་རྣམས་སྡོད་པའི་ཕྱིར། ཡི་གེ་སྡོད་པ་རྣམས་འཛིན་པ་ལས་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། སྡོང་པ་ཡིན་ན་རིམ་ལྡན་མིན། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་སྣང་བའི་ཕྱིར། །ཡི་གེ་རིམ་མིན་རིང་པོར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡི་གེ་རྣམས་སྡོད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཡི་གེ་དེ་དག་བློ་གཅིག་ལ་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་ཡིན་ནམ། རིམ་གྱིས་བརྟགས་ན། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བློ་གཅིག་ལ་ཅིག་ཅར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཡི་གེ་རིང་པོར་འགྱུར་ཏེ། དུས་རིམ་པ་དང་ལྡན་པར་སྣང་བ་ཉིད་ལ་རིང་པོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་དང་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྐྱོན་འདིར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་ནས་ཡི་གེ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། །རིམ་ལྡན་ཡི་གེའི་ཆ་ཕན་ཚུན། །འདྲེ་བ་མེད་ཅན་ཇི་ལྟར་ན། །རིམ་མིན་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། རིམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཡི་གེའི་ཆ་སྔ་ཕྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ཕན་ཚུན་འདྲེ་བ་མེད་པ་སྟེ་མི་སྡོད་པས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བློ་གཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་ དེ། འདི་ལྟར་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བློ་དང་ཡུལ་ཐ་དད་ན་བློ་ཡང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ན། ཇི་ལྟར་རིམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་འདི་དག་ཉིད་རིང་པོ་ལ་སོགས་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རིང་པོ་དང་ཡུལ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དེ་འཛིན་པའི་བློ་གཅིག་པུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་ཐ་མའི་བར་གནས་ན། །ཕྱི་མའི་སྒྲ་ནི་འཕེལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་རིང་པོ་
Chinese
如果这样说，那是不对的。为什么呢？如果体验到其他的知识，那么短、三分之一、半个月、一个月等等就不会被完整地执持，因为字母或母音不会停留很久。例如，两个短音加起来，在第二个母音的时候就没有停留了。即使不停留，也不能像先前所说的那样，不停留的母音等等与先前不停留的母音一起执持。因此，短、三倍、月亮等等都不是被执持的。在执持每一个母音的时候，就不是执持长等等，例如说短和长一样。然而，如果是自证识，那又是如何执持长等等的呢？对于体验到具有长相的心的状态，就安立为执持长。然而，因为字母停留，从执持停留的字母中执持长等等吗？这里说到：如果停留则无次第，因为心识是同时显现的缘故，字母无次第则变为长。如果字母停留，那么这些字母是在一个心识中同时显现呢？还是按次第观察呢？如果同时显现，那么因为在一个心识中同时显现，怎么会字母变长呢？因为对于显现为具有时间次第的本身，才安立为长，而且也不是具有次第的。如果认为不要变成这个过失，而按次第执持字母，这里说到：具有次第的字母部分互相，没有混合者如何，产生非次第。具有次第的字母部分，具有先后自性的，互相没有混合，即因为不停留而没有结合的那些，如何产生一个心识呢？
English
If you say that, it is not so. Why? If other knowledge is experienced, then short, one-third, half a month, one month, etc., will not be completely grasped, because the letters or vowels do not stay for long. For example, when two short sounds are added together, there is no staying when the second vowel occurs. Even if they do not stay, it is not possible to hold the non-staying vowels, etc., together with the previous non-staying vowel, as previously stated. Therefore, short, triple, moon, etc., are not grasped. When grasping each vowel, it is not grasping long, etc., just as saying short and long. However, if it is self-awareness, how does it grasp long, etc.? For experiencing a mind with the aspect of long, it is established as grasping long. However, because the letters stay, do you grasp long, etc., from grasping the staying letters? Here it is said: If staying, then there is no order, because the mind appears simultaneously. Letters without order become long. If the letters stay, then do those letters appear simultaneously in one mind? Or are they examined in sequence? If they appear simultaneously, then because they appear simultaneously in one mind, how do the letters become long? Because it is only for that which appears to have a temporal sequence that is established as long, and it is not sequential. If you think, 'Let this not become a fault,' and grasp the letters in sequence, here it is said: How can the parts of sequential letters, mutually without mixing, generate non-sequence? The parts of sequential letters, having the nature of before and after, mutually without mixing, that is, those without combination because they do not stay, how can they generate one mind?