Tibetan
ནམ། ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ལུས་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ང་ནི་སྔོན་པོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ནི་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ངའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ནི་ལུས་ལ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ངའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་གཟུང་བའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང༌། འཛིན་པ་དང་འགལ་བ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ གལ་ཏེ་ངའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ལུས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་རིག་པ་ལས་སྐྱེས་ན་ནི། དེ་བཞིན་དུ་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་ལས་ངའི་རྩིག་པའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བར་གྱུར་པ་ཞིག་ན། རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་རིག་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་ཤེས་པས་གཞན་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ངའོ་སྙམ་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ལུས་ཁོ་ན་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་རིག་པར་མཚུངས་ཀྱང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ལུས་ཁོ་ན་ལ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ལུས་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་ནི་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་སྟེ། བདག་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དེ་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ངའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ནི་ལུས་ཉིད་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་རྟག་ཏུ་སྣང་གི །མ་འཁྲུལ་པའི་རྟོགས་པས་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཞེས་ནི་མི་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གཞན་ཡང་ལུས་ལ་སོགས་པ་མ་གཏོགས་པའི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གཟུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་མིག་ལ་སོགས་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་རྒྱུ་ནི་བརྟན་པ་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། བརྟན་པ་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ལུས་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི། རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདག་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ངའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ནི་བདག་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་མདུན་ན་གནས་པའི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ཕན་ཚུན་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་ཤེས་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རང་རིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་སོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པའི་བློ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་རི
Chinese
那，按照你的观点，身体的色等不是自证。我因为没有见到认为是蓝色的分别念，难道不应该是所取吗？那不是的，因为认为是我的分别念，在身体上显现为白色等的所取和能取。认为是我的意识，不是所取的因，也不是与能取相违背的。然而， 如果认为是我的意识，从身体等的色等上由自证产生，那么同样，在墙壁等上也会由自证产生“我的墙壁”这样的分别念。墙壁等上不会那样。因此，墙壁等上没有自证。对此回答说：即使知识是能取他者，但在墙壁等上不会认为是“我”，然而只在身体上认为是“我”。同样，即使在自证上相同，但在墙壁等上不会执著为我，然而只在身体上是。如果认为在身体上认为是“我”是随意的安立，因为我不是有身体的，那不是的，因为我不会完全断灭。认为是“我”的意识，总是显现为身体具有知识等。对于不错误的证悟所知的事物，不应说是随意的安立。此外，不是除了身体等之外的能取，然而认为是所取的自性，即眼等。如果因为快乐等不是认知蓝色等，所以是自证。执著为我的因是稳固和相关的，稳固和相关只是身体，在墙壁等上不会执著为我。此外，认为是“我”的意识，只是缘我的其他意识，认为是“这是”而趣入面前所住之物的意识也是其他。那怎么会互相成为所取和能取的对境呢？因此，以自己的自性来体验，所以安立为自证。那么，如果不存在不认识色等的智慧，那么也应是自
English
Now, according to your view, the form of the body, etc., is not self-cognizance. Since I have not seen the conceptualization that thinks of blue, shouldn't it be the object to be grasped? That is not so, because the conceptualization that thinks of "I" appears on the body as the object to be grasped and the grasper of white, etc. The consciousness that thinks of "I" is not the cause of the object to be grasped, nor is it contradictory to the grasper. However, If the consciousness that thinks of "I" arises from self-cognizance on the form, etc., of the body, etc., then similarly, on walls, etc., the conceptualization that thinks of "my wall" would arise from self-cognizance. That would not happen on walls, etc. Therefore, there is no self-cognizance on walls, etc. To this it is said: Even if knowledge is to grasp others, it is not that one thinks of "I" on walls, etc., but only on the body does one think of "I." Similarly, even if it is the same in self-cognizance, one does not grasp as self on walls, etc., but only on the body. If thinking of "I" on the body is an arbitrary establishment, because I am not embodied, that is not so, because I will not be completely annihilated. The consciousness that thinks of "I" always appears as the body possessing knowledge, etc. One should not say that what is known by unerring realization is an arbitrary establishment. Furthermore, it is not the grasper other than the body, etc., but it is considered to be the nature of the object to be grasped, i.e., the eye, etc. If it is self-cognizance because happiness, etc., are not the cognition of blue, etc. The cause of grasping as self is stability and connection, and stability and connection are only the body, and one does not grasp as self on walls, etc. Furthermore, the consciousness that thinks of "I" is only another consciousness that focuses on the self, and the consciousness that enters into the object that is present in front, thinking "this is," is also another. How can they become the object of what is to be grasped and the grasper to each other? Therefore, it is established as self-cognizance because it is experienced by its own nature. So, if there is no wisdom that does not recognize form, etc., then it should also be sel
Tibetan
ག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བློ་ལ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཐ་དད་པའི་ཕྱིས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དེའི་དངོས་ཅན་གྱི་བློ་ཡིས་ནི། །ཤེས་པ་འགགས་པ་ཇི་ལྟར་མྱོང༌། །དེས་རང་ངོ་བོ་མྱོང་མེད་ཕྱིར། །ཉམས་མྱོང་མ་ལུས་ འཆད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་བློས་བློ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་ནམ། རྣམ་པ་མེད་པར་དོན་གྱིས་གོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས། ཤེས་པས་ཤེས་པ་འཛིན་པ་ན། ཤེས་པ་སྔ་མ་འགགས་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་སྟེ། བློ་གཞན་གྱི་དུས་ན་མེད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་ཕྱི་མ་དེ་བདག་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། སྔར་གྱི་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ལུས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང༌། དོན་དུ་སྣང་བ་དང་ལྡན་པ། ཤེས་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མངོན་ཕྱོགས་དང༌། །བློ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ། །རྟག་ཏུ་བདག་ལ་ནང་མངོན་ཕྱོགས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། དོན་སྣང་བ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་སྣང་བ་ཅན་ཏེ། ཤེས་པ་ཐ་དད་པས་རིག་པ་ཕྱི་རོལ་པ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོར་ཤེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བློ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་པའི་སྣང་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བློ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ་རིག་པ་གང་ཡིན་པའི་བློ་དེ་ནི། རྟག་ཏུ་ནང་དུ་བལྟས་པས་རྟག་ཏུ་ནང་ཉིད་ཡིན་པས་བདག་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱས་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བློ་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རང་གི་ཡིན་པས་བློ་ནང་དུ་བལྟས་ཏེ་སྣང་བ་ཡིན་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཕྱི་རོལ་པ་ཡིན་པས་ནང་དུ་བལྟས་ཏེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དྲན་པས་གང་གི་ཚེ་བདག་གི་བློ་འཛིན་ན་དེའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་དུ་སྣང་བ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བློ་དྲན་བཞིན་པ་དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་དྲན་པ་ལས་ཐ་དད་པས་ཕྱི་རོལ་དུ་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། འོན་ནི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པའི་གཟུང་བའི་བློ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཉིད་དེ། བདག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་བློ་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནང་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་བློ་ནི་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། གང་ཞིག་གང་གི་ཡུལ་དུ་སྣང༌། །དེ་དེས་མྱོང་བ་མིན་ཐོབ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་
Chinese
如果有人问，难道不是因为对于色等之心的、具有彼之相状的、不同的后识的缘故吗？回答说：以彼之实事之心，如何体验知识的止息？以彼未体验自性之故，所有体验都将消失。也就是说，后来的心识以心识先前的自性或者无有相状而以意义理解等自性，当知识执持知识时，先前的知识止息是刹那，因为承认在其他心识之时不存在，如何能体验呢？不是的。后来的心识不会体验自己的自性，因为无法认知先前知识的自性，所有体验都将消失。另外，具有显现为义，知，即外境显现方向，以及执持心识之心，恒常向内显现于我。也就是说，具有显现为义的知识趋向于境，是显现向于外境者，因为以不同的知识无法认知不是外境的事物。同样，执持心识之心也变成向于外境的显现者，因为对于体验之心，执持之心所认知的心识，恒常向内观察，所以恒常是内在的，显现为已经证悟自我。因此，一切有情的心识都是认知。然而，因为是自己的，所以心识向内观察而显现，而色等是外境，所以不是向内观察而显现，如果有人这样问。如果是这样，当忆念执持我的心识之时，那时不会变成显现为外境者。或者，正在忆念的心识，以时间的差别而与忆念不同，所以显现为外境吗？然而，不同知识的所取之心，以自己的自性不同而显现为不同，不是比我体验的更清晰的心识。正因为如此，内在体验的心识仅仅是自证的自性。另外，任何显现为任何的境，彼不会以彼体验而获得。
English
If someone asks, isn't it because of the different subsequent cognitions that have the aspect of that for the minds of form, etc.? Answer: With that mind of reality, how is the cessation of knowledge experienced? Because it does not experience its own nature, all experiences will disappear. That is to say, the subsequent mind understands the nature of the previous mind, or the nature of understanding without aspects, etc., with meaning. When knowledge holds knowledge, the cessation of the previous knowledge is momentary, because it is admitted that it does not exist at the time of other minds, how can it be experienced? No. The subsequent mind will not experience its own nature, because it cannot recognize the nature of the previous knowledge, all experiences will disappear. Furthermore, possessing the appearance of meaning, knowing, that is, the direction of external appearance, and the mind that holds the mind, constantly appears inwardly to me. That is to say, the knowledge possessing the appearance of meaning tends towards the object, and is the one that appears to be directed towards the external object, because with different knowledge, it is impossible to recognize things that are not external objects. Similarly, the mind that holds the mind also becomes the one that appears to be directed towards the external object, because for the mind of experience, the mind recognized by the holding mind, constantly looks inward, so it is always internal, and appears to have realized the self. Therefore, the minds of all sentient beings are cognitions. However, because it is one's own, the mind looks inward and appears, while form, etc., are external objects, so they do not look inward and appear, if someone asks this. If so, when remembrance holds my mind, then it will not become the one that appears as an external object. Or, is the mind that is being remembered different from remembrance due to the difference of time, so it appears as an external object? However, the object of different knowledge appears as different because its own nature is different, it is not a clearer mind than what I have experienced. Precisely for this reason, the mind that has become an internal experience is only the nature of self-awareness. Furthermore, whatever appears as any object, it will not be obtained by experiencing it.