Tibetan
ང་བཞིན་ཕྱིར། །དོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ལྟར་འདོད་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དེ། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་རྣམས་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ཡིན་ན། སྤྱི་ཡང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། དེ་ལྟར་ཏེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དོན་ཉིད་དང་གསལ་བ་ཉིད་དུ་སྤྱི་ཡང་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱོན་འདི་མེད་དེ། འདི་ལྟར་སྤྱིའི་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་མྱོང་ཞིང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་སྤྱི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སྤྱི་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དོན་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་ཉིད་དོ། །འཇལ་བས་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་དཔྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དོན་ལ་དཔྱོད་པས་སྤྱི་ཉིད་དང་མི་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཉིད་སྤྱིའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་བཞིན་དེའི་རྣམ་པ་ཡང་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྤྱིར་འགྱུར། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་རིག་པ་ལ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་ཇི་ལྟར་ཕྲད་ཅིང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྤྱི་མེད་པར་ས་བོན་མེད་ན། ཇི་ལྟར་སྤྱི་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཀུན་ལ་མཚུངས་པའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དེ་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྲ་བོ་དང་ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བ་ལང་གི་རྣམ་པ་མཚུངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་དང་རྟོགས་པའི་རྣམ་པའི་དོན་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལ་ནུས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཕྱི་རོལ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ལོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རམ། བརྒྱུད་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་དེ་ཡང་ལོག་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། དེས་ན་མི་བསླུ་ བ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་པ་ལ་སྤྱིར་ཇི་ལྟར་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་སྤྱི་སྟེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་གདོན་མི་ཟ་བར་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་གང་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྣམ་པ་ཙམ་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྤྱི་འཛིན་པར་བྱེད་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་པའི་རྣམ་པས་སམ། སྤྱི་ལས་གསལ་བ་རྣམས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ། །འོན་ཏེ་དང་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྤྱི་ཉིད་རྟོགས་ཤིང༌། སྤྱི་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་ནས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ན་ནི། སྤྱིས་ཀྱང་གསལ་བ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་གསལ་བ་ཉིད་སྤྱིར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མཚོན་ནས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི། སྤྱི་འདི་ལྟ་བུ་དག་སྣང་བ་བརྒྱུད་པ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རིགས་ལས་རིགས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན། དེ་ཡང་རིགས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཕྱིར། ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐར་གསལ་བ་དག་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་སྤྱི་ཡིན་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྨྲས་པ། བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དངོས་མིན། །དབང་ཚོགས་འབྲས་བཅས་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་སྤྱིའི་ཤེས་པས་རྟོགས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སྒྲ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེས་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་ལུས་པ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བའི་ཕྱིར། དབང་པོའི་ཚོགས་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་དོན་དུ་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་འདོད་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་དབང་པོ་མེད་པར་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བས། ད་ནི་དབང་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་དབང་པོས་ནི་བདེ་བླག་ཏུ་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་དབང་པོ་ཡོད་པའི་དགའ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་མིག་ དང་བྲལ་བ་ཅན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྒྲ་ལས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ངེས་ན་སྒྲ་ཉིད་ལས་བདེ་བ་རྟོགས་ན་ཡོངས་སུ་དགའ་བའི་ཕྱིར་དབང་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ། གཞན་ཡང་དབང་པོ་མེད་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ། མཐོང་བ་མེད་ན་ཡང་ཡོད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་སྒྲ་ཉིད་ལས་གསལ་བར་མཐོང་བ་སྐྱེ་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ལོང་བས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཁོ་ནར་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་བའི་སྐབས་ཅི་ཞིག་ཡོད། འོན་ཏེ་ལས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་འབྲས་བུ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་སྟེ། དངོས་པོ་རྣམས་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ན་འ
Chinese
若谓如我，则成徒劳，答曰：如是许故无过失，总即事物自性之共相。若谓如发梳等，以了知之自性为事物，则总亦应成事物之自性与明了之自性耶？答曰：此处说，如是，总亦许为以了知之自性为事物性及明了性。是故此过失非有，如是，总之了知乃是全然明了之体验，亦是自之体性。若谓若总为了知之自性故，是自之体性与明了性，云何总现为不明了耶？答曰：事物乃以外境之自性为总性，以衡量而思择彼自性，是其义也。以思择事物故，乃总性与不明了性。若谓若了知即现为总之相状，则如了知般，彼相状亦以各别故，云何成总？了知之相状于觉知，亦云何与外境相合？且无外境之总，若无种子，云何成总耶？答曰：以于一切相同之体性故，以依于彼相违故。谓如是也，谓于杂色与黑色等一切，牛之相状，相同之体性，现为显现。是故由见与觉之相状，作一义故，外道师等说为功能。彼外道师等，亦由异品相违所依而生故，或经由外境之威力而生觉故，彼觉亦缘于相违之事物，故说为不欺。云何于相状而作总之觉耶？以何故，色等之无差别即是总，非为比量之境耶？如是，定然自之体性是比量之境，若不如是，则比量应成非量。云何若比量唯以相状为境，则彼时以不了知自之体性故，不应趣入，且比量执持总耶？
English
If it is said that like me, it becomes futile, the answer is: there is no fault because it is admitted as such, the general is the commonality of the self-nature of things. If it is said that like hair combs, etc., if the self-nature of knowing is a thing, then the general should also become the self-nature of things and the self-nature of clarity? The answer is: here it is said, it is so, the general is also allowed to be the nature of things and the nature of clarity with the self-nature of knowing. Therefore, this fault is not there, like this, the general knowledge is a completely clear experience, and it is also its own nature. If it is said that if the general is the self-nature of knowing, it is its own nature and clarity, how does the general appear unclear? The answer is: things are the general nature with the self-nature of the external environment, and the self-nature is considered by measurement, which is its meaning. Because of considering things, it is the general nature and the unclear nature. If it is said that if knowing appears as the general appearance, then like knowing, the appearance is also different, how does it become general? How does the appearance of knowing coincide with the external environment in perception? And there is no general of the external environment, if there is no seed, how does it become general? The answer is: because of the same nature in everything, because of relying on its contradiction. It is said that, for example, in everything such as variegated and black, the appearance of the cow, the same nature, appears as manifestation. Therefore, because the appearance of seeing and feeling is made into one meaning, the external teachers say it is function. Those external teachers also say that because they are born from the dependence of different kinds of contradictions, or because they are born through the power of the external environment, that feeling also depends on contradictory things, so it is said to be non-deceptive. How does one make a general feeling on the appearance? For what reason is the non-difference of form, etc., the general, not the object of inference? Like this, surely one's own nature is the object of inference, if it is not so, then inference should become non-valid. How is it that if inference only takes appearance as its object, then at that time, because one does not know one's own nature, one should not enter, and does inference hold the general?
Chinese
也并非是涉入外境之义。因此，不应承认以知识的形态，或从共相中显现的事物被理解。然而，首先通过比量了知共相本身，并且为了通过共相来表示而了知显现，如果不是特殊之自性，那么，共相也不能了知显现，因为在那里显现本身不也作为共相显现吗？然而，如果为了通过表示而了知，从而了知共相，那么，像这样的共相，显现的传递是不存在的。此外，从一类事物推断另一类事物时，那也因为推断另一类事物，将会无穷无尽。因此，为了最终确定显现的事物，有人认为色等本身就是共相。对此答复说：所说之故彼非实，根聚果俱故。意思是说，色等事物本身不是共相，如果色等被共相的知识所了知，那么，那时从声音产生的具有共相之相的知识，由于体验了所有色等显现的自性，根的集合将会变得毫无意义。如果为了执持色等而需要眼等集合，那么，了知色等也是从声音等产生而不需要根，那么现在根还有什么用？然而，根可以轻易做到，像这样拥有根的快乐，对于失去眼睛的人来说是不存在的。如果有人这样认为，那么，对于快乐等，不也是从声音中了解的吗？如果确定从声音本身了知快乐，那么为了完全快乐，根还有什么用？此外，从没有根中产生的痛苦，也是因为即使没有看到色等，它们也是存在的。如果又说，即使没有眼睛等，也能从声音本身产生清晰的看见，那么，那时即使是盲人，也能非常清晰地从声音产生的知识中显现色等，那么，还有什么痛苦的境地呢？然而，由于业力的力量，即使根等相续没有结果也会产生，事物并非预先被分别，因为什么呢？
English
It is not the meaning of engaging in external objects. Therefore, one should not acknowledge that things that appear from the general are understood through the form of knowledge. However, first, the general itself is understood through inference, and because it is known by representing the general, the appearance will be understood. If it is not the nature of the particular, then the general cannot understand the appearance either, because doesn't the appearance itself appear as the general there? However, if the general is understood in order to know through representation, then such a general does not have the transmission of appearance. Furthermore, when inferring another kind from one kind, that also becomes endless because of inferring another kind. Therefore, in order to ultimately determine the appearances, some think that form and so on are the general themselves. To that, it is said: Because of what is said, it is not real, because of the collection of senses and fruits. It means that form and so on are not the general themselves. If form and so on are understood by the knowledge of the general, then at that time, the knowledge with the aspect of the general that arises from sound, because it experiences the nature of all appearances such as form and so on, the collection of senses will become meaningless. If the collection of eyes and so on is desired in order to grasp form and so on, then understanding form and so on also arises from sound and so on without senses, then what is the use of senses now? However, the senses can do it easily, like this, the joy of having senses does not exist for those who have lost their eyes. If someone thinks like this, then isn't happiness and so on also understood from sound? If it is certain that happiness is understood from sound itself, then what is the use of senses for complete happiness? Furthermore, the suffering that arises from not having senses is also because even if form and so on are not seen, they exist. If it is said again that even without eyes and so on, clear seeing can arise from sound itself, then at that time, even a blind person can very clearly have form and so on appear in the knowledge arising from sound, then what is the situation of suffering? However, due to the power of karma, even if the continuum of senses and so on does not have results, it will arise, things are not preconceived, because of what?