Tibetan
་སྐྱེས་ཅན་གང་ད། །ཉེས་པ་ལས་སྐྱེས་ཅན་དངོས་ཀྱིས། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཅན། །མཐོང་སོགས་ཆོས་མཐུན་ཅན་ཉིད་ལ། །ལྟོས་མེད་རབ་རིབ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་འཁྲུལ་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ནང་གིས་བསླད་པ་མ་རིག་པ་དང་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པ་འདི་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། གང་ལ་ནང་གིས་བསླད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ ལས་སྐྱེས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་གྱི་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་སྟེ། སོགས་པའི་སྒྲས་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དངོས་ཀྱིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་དང་ཆོས་མཐུན་པར་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ནང་གི་རབ་རིབ་ལས་ཡིན་ནོ། །རབ་རིབ་ལས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དངོས་བོའི་ལྟོབས་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་རབ་རིབ་ཀྱི་ཤེས་པ་དཔེར་འཇོག་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་རྒྱུ་ཙམ་ལས་སྣང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནང་གི་རྒྱུ་ཡང་བག་ཆགས་ཁོ་ནས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་གྱི། རབ་རིབ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་དེ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་བརྒྱུད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་རིག་པར་སྨྲ་བའི་ཚད་མ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་བློ་ནི་ཡོངས་གཅོད་པ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་བདག་ཉིད་ཕྱིར་བདག་རིག་སྟེ།། དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་རིག་པར་སྨྲ་བདེ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་བློ་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་བདག་རིག་པ་སྟེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དེ་བདག་རིག་པ་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཤེས་བའི་རྣམ་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞལ་བར་བྱ་བ་དང་འཇལ་བར་བྱེད་པར་གནས་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ནམ། རྣམ་པར་རིག་པར་སྨྲ་བ་འདི་ལ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡོད་པ
Chinese
何者为生起者？由过患所生之真实者，具有颠倒显现之相。对于见等随顺法性者，如无待之眼翳等。此乃所谓也。并非由随顺法性之见而生起错乱，然由内里染污之无明与眼翳等所生者，于何者有，则彼即有。于何者有由内里染污所生之错乱，则彼乃由识等过患所生，以自性而言，乃非真实而显现者，于何者有不待随顺法性之见，则彼乃错乱。等等之语，乃摄持相似之事物。譬如，具有眼翳者等之识，并非依赖于见发丝等及随顺法性而显现，然乃由内里之眼翳所致。由眼翳所生之发丝等之识，岂非由事物之力量本身所生耶？如何以眼翳之识为例证耶？非也，以欲求仅由内里之因显现之故也。内里之因亦仅由习气而遍及一切境，眼翳则非也。彼习气亦为他识所先导者，且彼亦为他识所先导，以无有穷尽故，将成为非有之识之习气之传递。为欲显示唯识宗之量，故说：彼中识乃遣除者，是执持之相所许也，彼即自性故为自证，是故彼乃成立者。如是说者，于唯识宗而言，何者为显现蓝色等之识而遣除者耶？若问，乃以执持之相为彼之自性之故，以遣除之自性故，乃为自证，即为体验也。是故，彼执持之相，乃为彼自证之成立之量也。于外境而言，识之相乃为量，以外境乃为所量之故。所量与能量非安住耶？于此唯识宗而言，识即是空无实义，于外境则有
English
What is the arising entity? It is the real entity arising from faults, having the appearance of being inverted. For those who conform to the Dharma, such as seeing, it is like independent cataracts, etc. This is what it means. It is not that delusion arises from seeing what conforms to the Dharma, but rather, whatever arises from inner defilements such as ignorance and cataracts, that exists. Whoever has delusion arising from inner defilements, that is born from the faults of consciousness, etc., and in terms of its nature, it appears as not being true, and whoever does not rely on seeing what conforms to the Dharma, that is delusion. The word "etc." includes similar things. For example, the consciousness of someone with cataracts, etc., does not depend on seeing hairs, etc., and appearing in accordance with the Dharma, but rather it is due to inner cataracts. Is the consciousness of hairs, etc., arising from cataracts not born from the power of the thing itself? How is the consciousness of cataracts taken as an example? It is not, because it is desired to appear only from an inner cause. The inner cause is also only habit that pervades all objects, but cataracts are not. That habit is also preceded by another consciousness, and that is also preceded by another consciousness, so because there is no end, it will become a transmission of habits of non-existent consciousness. In order to show the validity of the Vijnanavada school, it is said: In that, the mind is the eliminator, it is the aspect of grasping that is accepted, it is self-aware because it is its nature, therefore it is the establisher. As it is said, in terms of the Vijnanavada, what is the mind that eliminates the appearance of blue, etc.? If asked, it is because the aspect of grasping is its nature, because of the nature of eliminating, it is self-aware, that is, it is experience. Therefore, that aspect of grasping is the valid means of establishing that self-awareness. In terms of external objects, the aspect of consciousness is the valid means, because the external object is the object to be measured. Are the object to be measured and the measurer not abiding? In this Vijnanavada, consciousness itself is empty of meaning, but it exists in external objects.
Tibetan
་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དེ་ལ་བདག་ཡུལ་ཅན་འཇལ་བ། །དཔེར་ན་ཆགས་སོགས་རིགས་པ་བཞིན། །གཞལ་བྱ་ འཇལ་བྱེད་འབྲས་གཞག་པ། །འདི་ནི་ཀུན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱི་རོལ་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་རང་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བློ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། རང་གི་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞལ་བྱ་དང་འཇལ་བྱེད་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སྔོན་པོ་ངེས་པར་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་གྱི་བདེ་བ་དང་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་རང་རིག་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི་བདག་ཉིད་དུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དཔེར་སྦྱོར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དེ་ལ་འང་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་དག་རང་བདག་མྱོང་བར་རུང༌། །དེ་ལྟར་རུང་ཉིད་དེ་དཔོག་བདག །གཞལ་བྱ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་པ་ཡིན་ན་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན། ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་སྔོན་པོའི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་།དེ་རང་གི་བདག་ཉིད་རིག་པར་རུང་བ་སྟེ། རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་རུང་པ་ཉིད་ནི་དཔོག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང༌། རང་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པའི་ཚད་མར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཁྱེད་ཀྱིས་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་སྨྲས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འགལ་བར་མི་འགྱུར་སྙམ་དུ་སེམས་ན། བདག་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཞེས། །ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། །རུང་རིག་ཅེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་ པར་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བདེ་ལྟར་མཛད་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བདག་རིག་པའི་ཚད་མ་རྟོག་པ་མེད་པའི་རང་རིག་པའོ་ཞེས་ག
Chinese
如果不是这样，那么它如何被确立为量等呢？回答说：对此，以自我为境的衡量，例如贪欲等四种理。所量、能量、果的安立，这应当普遍应用。对于那些主张外境的人来说，如何将自身作为对境的量，贪欲等心是果，如同自身是所量一样，所量、能量和果的安立，这应当普遍应用于蓝色等一切事物，因为蓝色是所量，并且是能够确定蓝色的自性之量。特别是，因为快乐和认识蓝色是自己所知的缘故，一切都是自证。执持蓝色等相不是自性，而快乐等不是自性吗？那么，如何以快乐等为例呢？回答说：对此，也是因为体验是自性，所以它们能够体验自己的自性。如此能够体验的自性就是推测的量，蓝色等的自性是所量，而自证是果。如果快乐等是光明的自性，所以是自性，那么，所谓光明的自性是什么呢？难道不是不隐蔽的自性吗？如果是这样，那么蓝色等也是不隐蔽的自性，所以是体验的自性。而且，因为蓝色之义是体验的自性，所以它能够认识自己的自性，认识的自性就是能够体验的自性，这是推测的量，蓝色等的自性是所量，而自证是果。那么，难道不是论师已经说过贪欲等是自证的量了吗？如果你们认为，我所说的执持相作为能立，这怎么不会相违呢？执持我的相，是完全断除的自性，被称为能够认识。这样做了之后，论师说，认识我的量是无分别的自证。
English
If not, how is it to be established as valid cognition, etc.? Answer: In this regard, measuring with self as the object, like desire, etc., is like the four reasons. The establishment of the object to be measured, the means of measurement, and the result, this should be universally applied. For those who assert external objects, how can the valid cognition that takes itself as the object be like this? The mind of desire, etc., is the result, just as oneself is the object to be measured. The establishment of the object to be measured, the means of measurement, and the result, this should be universally applied to all things such as blue, etc., because blue is the object to be measured, and it is the valid cognition of the nature that can definitely determine blue. In particular, because happiness and knowing blue are known by oneself, everything is self-cognizant. The aspect of holding blue, etc., is not the self-nature, but is happiness, etc., not the self-nature? Then, how to use happiness, etc., as an example? Answer: In this regard, also because the experience is the self-nature, they can experience their own self-nature. Such an able-to-experience self-nature is the inferential valid cognition, the self-nature of blue, etc., is the object to be measured, and self-cognition is the result. If happiness, etc., are the nature of clarity, so they are the self-nature, then what is the so-called nature of clarity? Is it not the non-obscured nature? If so, then blue, etc., are also the non-obscured nature, so it is the nature of experience. Moreover, because the meaning of blue is the nature of experience, it can recognize its own self-nature, the nature of recognition is the nature of being able to experience, this is the inferential valid cognition, the self-nature of blue, etc., is the object to be measured, and self-cognition is the result. Then, didn't the teacher already say that desire, etc., are the valid cognition of self-cognition? If you think, how can what I said, the aspect of holding as the proof, not be contradictory? The aspect of holding me, is the nature of complete severance, is called able to know. After doing so, the teacher said that the valid cognition of knowing me is the non-conceptual self-cognition.