Tibetan
གི་བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་བས། །མ་མཐོང་བ་དེ་ཇི་ལྟར་ན། །དོན་མཐོང་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ དེ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཅན་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་བས། མ་མཐོང་བ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་གསལ་བར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་ནི་ཟླ་བ་གཅིག་ལ་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི། དོན་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདོད་དང་མི་འདོད་པར། །སྣང་ཅན་རྟོག་ཡིན་དབང་བློ་མིན། །འཆི་ལྟས་ལ་སོགས་དེ་ལ་ཡང༌། །སེམས་ཀྱི་མཚམས་སྦྱོར་མེད་མཐོང་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་ལ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དག་ཏུ་སྣང་བའི་བློ་རྣམས་ཡོད་པ་དེ་རྟོག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དབང་པོའི་བློ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བློ་རྣམས་ནི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི། རྟོག་པའི་བློ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་ཡང་སེམས་པ་དང་ལས་ཀྱིས་འཆི་ལྟས་དང་མིག་སར་ལ་སོགས་པས་དོན་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་དོན་མེད་པར་ཡང་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཡང་ན་འཆི་ལྟས་ལ་སོགས་པ་སྲོག་ཆགས་དེ་ཉིད་ལ་བདེ་བ་དང་མཚམས་མི་སྦྱོར་བ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་མཐོང་བ་སྟེ། སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་གཅིག་ལ་ཡང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །ཉེ་བར་བསྡུ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལའང༌། །རང་ཉིད་མྱོང་བ་འབྲས་བུར་རིགས། །གང་ཕྱིར་འདི་དངོས་ཇི་ལྟ་བ། །དེ་ལྟར་དོན་ནི་རྣམ་པར་ངེས། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ལ་ཡང་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྟེ། རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུར་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པར་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རང་བཞིན་དུ་དོན་ངེས་པའི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་རང་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཚད་མར་འགྱུར་གྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཚད་མར་འདོད་དེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་གང་ གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ
Chinese
以见到其自性之故。未见者如何能？成为能见义。如是说。外境之事物，以欲与不欲等之自性，具有多种自性，见到欲或不欲之单一自性之故。未见者如何能成为外境之显现者？不能成为。譬如，眼花者见一月具有多种自性，但并非能见义。若于欲与不欲，显现者是分别，非根识。死亡之相等等于彼，以无心之联系而见之故。如是说。于何者显现为欲与不欲之识，彼是分别，非根识。根识是如实安立义之境，分别识则非。若谓根所生者，亦有以心与业之死亡之相与眼花等不与义相联系者，以非随行故，亦有无义者之语。又，死亡之相等等不与彼有情之乐相联系，于根识中见之。有情之差别，于一者亦有乐与苦之相状，根所生者生起。为作总结之故。是故于外所量，自之体验是果，理应了知。何以故此物如何，如是义乃决定。如是说。何以故，以义不如实之故，于外所量亦自之体验，即自证乃是果，理应了知。何以故，体验此如何显现为欲与不欲之自性，如是于欲与不欲之自性中，义非决定。是故自证乃是果。若尔，若于外境，自证是果，则成为具有执取相之量，然于外境，义之相状本身被认为是量。导师于何时外境是所量时，于彼时
English
Because it is seen as its own nature. How can the unseen? Become the seer of meaning. Thus it is said. External objects, with the nature of desire and non-desire, etc., have many natures, and because they see the single nature of desire or non-desire. How can the unseen become the manifester of external meaning? It cannot become. For example, a person with blurred vision sees one moon with many natures, but it is not a seer of meaning. If in desire and non-desire, what appears is discrimination, not sense consciousness. Signs of death, etc., are also seen in that, because there is no connection of mind. Thus it is said. Whatever appears as desire and non-desire, that is discrimination, not sense consciousness. Sense consciousness is the state of establishing meaning as it is, but not discrimination. If it is said that what is born from the senses also has signs of death and eye diseases, etc., that are not connected with meaning by mind and karma, because it is not followed, there is also the word of the meaningless. Also, signs of death, etc., are not connected with the happiness of that sentient being, and are seen in sense consciousness. The differences of sentient beings, in one, also have the appearance of happiness and suffering, and what is born from the senses arises. For the sake of summarizing. Therefore, in external measurable objects, one's own experience is the result, one should know. Why is this thing how it is, thus the meaning is determined. Thus it is said. Why, because meaning is not as it is, in external measurable objects also one's own experience, that is, self-awareness, is the result, one should know. Why, how does this experience appear as the nature of desire and non-desire, thus in the nature of desire and non-desire, meaning is not determined. Therefore, self-awareness is the result. If so, if in external objects, self-awareness is the result, then it becomes a measure with the aspect of grasping, but in external objects, the aspect of meaning itself is considered a measure. When the teacher says that the external object is measurable, at that time
Tibetan
་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཅན་ཉིད་འདི་ནི་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། དེའི་དོན་སྣང་བ་ཅན་འདི་ནི། །ཚད་ཡིན་འཛིན་པའི་བདག་ཡོད་ཀྱང༌། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་ལྟོས་མེད་དེ། །གཞན་གྱི་དོན་ཙན་མ་ཡིན་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་འདིའི་ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་པ་སྟེ་བདག་གི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཅན་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དོན་ཇི་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འདྲ་བ་ལས་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་བདག །ཤེས་ལ་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ། །གནས་པར་འདི་ངེས་དེ་ལྟར་ཡང༌། །བདག་ཉིད་རིག་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་མཐོང་མིན་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་དོན་རིག་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་བདག་ཉིད་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འཕོས་ནས་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་པ་དེ་བས་ན་རྣམ་པ་ཉིད་དོན་དུ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། རང་རིག་པས་ཅི་ཞིག་དགོས་ཤེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་ལ་གནས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སམ། འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་རིག་པ་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དོན་ཕྱི་རོལ་རིག་པ་ཉིད་རང་རིག་པར་འདོད་དོ། །དེ་དག་གིས་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དོན་ལ་རྟོག་པ་ནི་རང་གི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དོན་མཐོང་བ་ཉིད་མངོན་དུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱི་རོལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བར་མ་གྱུར་ན་མངོན་སུམ་གྱི་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་ སུམ་གྱི་འབྲས་བུ་སེམས་པའི་སྐབས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་གཞན་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུའོ། །བློ་ལ་གནས་པ་ཅན་དོན་ཏེ། །སྒྲུབ་བྱེད
Chinese
如果有人问，您所说的“显现于境的觉知本身就是量”是什么意思？这里回答说：那意思是，显现于境的觉知，即使有作为能取的主体，也不依赖于外境，因为它不是为了他者的利益。也就是说，具有境之相的觉知，对外境来说是量。即使有能取的主体，也不会因此成为对外境的量，因为它不是为了他者的利益，而是为了自己的利益。觉知的自性不是为了他者的利益而见，因为证悟的自性不是一切所知共同的。那么，境是如何被理解为相似而变化的呢？因为，境的本体如何存在于觉知中，同样地，这种存在被确定，也是因为自证的缘故。因为没有见到境的本体，所以认为那本身就是境的觉知。这里说到：因为，在觉知中，就像蓝色和黄色等觉知中，本体蓝色等转移并显现一样，同样地，以蓝色和黄色等相来确定外境的本体，因此，相本身就是理解境的原因，那本身就是对外境的量。如果是这样，那么外境的觉知本身就是果，自证有什么用呢？不是这样的，因为，存在于所量中的境之相，无论是蓝色和黄色等的自性，还是欲望等的自性，都必定从自证中确定，因此，境的外境觉知本身被认为是自证。那些表明，对境的思考是跟随自己的相而产生的，因此，自证本身就是果。如果有人问，那么见境本身就是现量吗？不是这样的，因为没有外境的境之本体。如果没有见到，就不是现量的所量，因为现
English
If someone asks, what does it mean when you say, "The very appearance of awareness in the object is a valid cognition"? Here is the answer: That means, the appearance of awareness in the object, even if there is a subject as the grasper, does not depend on the external object, because it is not for the benefit of others. That is to say, the awareness with the aspect of the object is a valid cognition for the external object. Even if there is a grasping subject, it will not become a valid cognition for the external object, because it is not for the benefit of others, but for the benefit of oneself. The nature of awareness is not seeing for the benefit of others, because the nature of realization is not common to all knowable objects. Then, how is the object understood to be similar and changing? Because, how the essence of the object exists in awareness, similarly, this existence is determined, also because of self-awareness. Because the essence of the object is not seen, it is considered that itself is the awareness of the object. Here it is said: Because, in awareness, just as in the awareness of blue and yellow, etc., the essence of blue, etc., is transferred and appears, similarly, the essence of the external object is determined by the aspects of blue and yellow, etc., therefore, the aspect itself is the reason for understanding the object, and that itself is a valid cognition for the external object. If that is the case, then the awareness of the external object itself is the result, what is the use of self-awareness? It is not like that, because, the aspect of the object existing in the measurable, whether it is the nature of blue and yellow, etc., or the nature of desire, etc., must be determined from self-awareness, therefore, the awareness of the external object of the object itself is considered to be self-awareness. Those indicate that the thinking of the object is produced following one's own aspect, therefore, self-awareness itself is the result. If someone asks, then is seeing the object itself manifest? It is not like that, because there is no essence of the object of the external object. If it is not seen, it is not the measurable object of direct perception, because the direct