Tibetan
། ཤེས་པའི་ཆ་དོན་རྣམ་འཇོག་ཕྱིར། །གང་ཚེ་ཡུལ་དང་བཅས་ཤེས་པ། །དེ་ཚེ་བདག་ཉིད་མྱོང་བ་གང༌། །དེ་ཉིད་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཡུལ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་བཅས་པ་སྟེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་པའི་ཆ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དུ་རྣམ་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བས་ ཀྱང་ངེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ལ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བས་ཀྱང་རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི། །རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་མྱོང་གྱུར་ན། །འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་དེས་ཀྱང༌། །དོན་རིག་པར་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་འདོད་པའི་རྣམ་པའམ། གཞན་དུ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དོན་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་སྟེ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རྣམ་པའམ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །རིག་པ་གཞན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ན། དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་རིག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། རང་རིག་པ་ཉིད་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ། །དོན་ཡོད་ན་དོན་རིག་པ་འབྲས་བུར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དོན་མེད་ཀྱང་རང་རིག་པའི་གླགས་སྐབས་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཕྱི་རོལ་དོན་དག་ཡོད་ན་ཡང༌། །ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད། །དེ་ངེས་བདག་ཉིད་ངོ་བོས་མིན། །དུ་མར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པར་རིག་པར་སྨྲ་བ་ལ་རང་རིག་གཞན་ཡིན་པས་ཁས་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་དེ་རང་རིག་པ་དེ་ཉིད་དོན་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་རིག་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་གཅིག་འདོད་ལ་གཞན་མི་འདོད་པའོ་ཞེས་རྣམ་པ་དུ་མ་མྱོང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འ
Chinese
为了安立识的意义差别，说了“何时与境俱识，彼时自性所受，彼即是义而决定”。意思是说，在何时，因为与境相连，所以是与境俱，也就是具有境的相状的识。为什么呢？因为识的部分执着于青色的相状为义。那时，识的自性，也就是具有青色相状的体验，凭借习气的力量，会确信那就是意义。因此，说唯识者也凭借决定的力量，可知量之识是果，所取之相是所量，能取之相是果。此外，说外境实有者也应当承认自证是果。例如，“若时感受悦或不悦，由彼悦或不悦，则彼成为识义”。意思是说，如果识感受到悦意的相状，或者感受到不悦意的相状，那么那时，意义就会成为悦意或不悦意，也就是成为合意的相状或不合意的相状。如果识是具有其他相状的，那么事物本身难道不能被认知为具有其他的相状吗？因此，为了随顺体验而安立意义，自证就成为了果。如果意义存在，那么识义成为果不就合理了吗？即使意义不存在，自证也没有可乘之机吗？答：说了，“外境诸义虽有，然如实所体验，彼定自性非自性，以有成为多体过”。对于说唯识者来说，并不承认自证是他体，然而因为自证本身是存在的。对此，即使外境存在，但如实体验的那个自证，就是意义决定的自性，但不是以自己的自性。自证在一切时都是合理的。为什么呢？因为有成为多体的过失。对于同一个事物，不可能既想要又不要，所以不能体验为多种相状。然而
English
In order to establish the distinctions of meaning in consciousness, it is said, "When consciousness is together with an object, whatever is experienced as its own nature at that time, that itself is definitely the meaning." This means that when consciousness is connected with an object, it is together with the object, that is, it has the aspect of the object. Why is that? Because the part of consciousness clings to the blue aspect as the meaning. At that time, the nature of consciousness, that is, the experience of having a blue aspect, through the power of habit, will be certain that it is the meaning. Therefore, those who speak of consciousness-only also, through the power of certainty, know that the knowable consciousness is the result, the aspect of what is grasped is the knowable, and the aspect of the grasper is the result. Furthermore, those who speak of external objects as real should also acknowledge that self-awareness is the result. For example, "If one experiences a pleasant or unpleasant aspect, by that pleasant or unpleasant, it becomes the knowing of the meaning." This means that if consciousness experiences a pleasant aspect, or experiences an unpleasant aspect, then at that time, the meaning will become pleasant or unpleasant, that is, it will become an agreeable aspect or a disagreeable aspect. If consciousness has other aspects, then can't the thing itself be known as having other aspects? Therefore, in order to establish meaning according to experience, self-awareness becomes the result. If meaning exists, then isn't it reasonable for the knowing of meaning to be the result? Even if meaning does not exist, is there no opportunity for self-awareness? Answer: It is said, "Even if external objects exist, however, as truly experienced, that definite self-nature is not self-nature, because there is the fault of becoming many entities." For those who speak of consciousness-only, they do not acknowledge that self-awareness is other, however, because self-awareness itself exists. Regarding this, even if external objects exist, but that self-awareness that is truly experienced is the self-nature of the meaning's determination, but not by its own self-nature. Self-awareness is reasonable at all times. Why is that? Because there is the fault of becoming multiple entities. For the same thing, it is impossible to both want and not want it, so it cannot be experienced as multiple aspects. However,
Tibetan
དོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་ཁས་ལེན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཐ་དད་པ་རུ་ཁས་བླངས་ཀྱང༌། །མྱོང་བ་གཉིས་སུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དོན་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཀྱིས་ཅིག་ཅར་བལྟས་ན་གཅིག་གིས་འདོད་པའི་རྣམ་པར་རིག་ལ་གཞན་གྱིས་རྣམ་པ་གཞན་ དུ་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདྲེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡུལ་མ་རྟོགས་པ་འདྲེན་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་གིས་མཐོང་བ་དང་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ལ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་དོན་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བས་བསྒྲིབས་པ་ན། །དོན་གྱི་དབང་གིས་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། འོན་ཏེ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་དོན་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཡང་ཅིག་ཅར་རྣམ་པ་གཉིས་མི་མཐོང་སྟེ། རྣམ་པ་གཅིག་ལ་མ་མཐོང་བའི་ལས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་བསྒྲིབས་པའི་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཇི་ལྟར་ལས་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དོན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། དོན་རྣམ་པ་དུ་མ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟོགས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར། དེ་དོན་ཇི་ལྟ་བཞིན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་མ་མཐོང་བ་ཡིས་བསྒྲིབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་གཅིག་པ་ཡིན། གཞན་ཡང་རབ་རིབ་བཞིན་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རབ་རིབ་ཀྱིས་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ཟློག་པ་དེ་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བས་ཀྱང་རྣམ་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཡོད་པར་རྟོག་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། དོན་གྱི་དབང་གིས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཤེས་པ་འཇོག་པའོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་ལེན། འོན་ཏེ་མ་མཐོང་བས་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་ནུས་པ་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་རུང་བའི་ཡུལ་ལ་གནས་པར་སྣང་བ་ལ་སྒྲིབ་པར་ནུས་སོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཅན་དངོས་ཏེ། །གཅིག་
Chinese
如果有人主张，存在着具有喜欢和不喜欢等多种形态本质的事物。对此，我回答说：即使承认是不同的，也不会变成两种体验。也就是说，即使承认事物具有多种自性，如果两个人同时观看，一个人认识到喜欢的形态，另一个人看到不同的形态，也不会因此而变得不同，因为不能认识到混合本质的境，就会变成迷惑。然而，对于同一个事物，不会体验到两种形态，因为我所见和他人所见是同一个。如果喜欢的形态中显现出不喜欢的形态随后加入，那么，因为喜欢和不喜欢的事物是同一个，就会被认识为一个。如果被看见所遮蔽，就不会因事物的力量而认识到。也就是说，即使喜欢和不喜欢的事物具有多种本质，也不会同时看到两种形态，因为一种形态被未见之业所遮蔽。因此，如果有人问，是否会执持未被遮蔽的喜欢或不喜欢的单一自性？如果是这样，那么业如何认识事物，就不是通过事物的力量来认识，因为事物具有多种形态，而认识是单一本质的。因此，那不是如实地认识事物。或者说，未见所遮蔽的意思是，如果不是看到两种形态，即使是这样，因为看见本身就排除了将认识认知为单一，两种形态怎么会是一个呢？此外，就像患有眼翳一样，是未见的，就像眼翳遮蔽了月亮显现为一个一样，未见也排除了认为存在具有两种形态的事物，因此不是通过事物的力量来认识。因此，为什么不承认正是未见才安立了空无事物的知识呢？如果有人说，未见不能产生空无事物的知识，但它能够遮蔽显现为安住于适宜境的现象。对此，我说：事物是具有多种自性的真实存在，一个
English
If someone asserts that there exist things that possess the nature of various forms, such as liking and disliking. To that, I reply: Even if it is admitted to be different, it will not become two experiences. That is, even if it is admitted that things have multiple self-natures, if two people look at it simultaneously, one recognizes the form of liking, and the other sees a different form, it will not become different because of that, because not recognizing the mixed nature of the object will become confusion. However, one will not experience two forms for the same thing, because what I see and what others see are the same. If the form of dislike appears to follow the form of liking, then, because the things that are liked and disliked are the same, it will be recognized as one. If it is obscured by seeing, it will not be recognized by the power of things. That is, even if the things that are liked and disliked have multiple natures, one will not see two forms simultaneously, because one form is obscured by the karma of not seeing. Therefore, if someone asks, will one grasp the single self-nature of liking or disliking that is not obscured? If so, then how karma recognizes things is not recognizing through the power of things, because things have multiple forms, and recognition is of a single essence. Therefore, that is not truly recognizing things as they are. Or, the meaning of being obscured by not seeing is, if it is not seeing two forms, even so, because seeing itself eliminates the cognition of recognizing as one, how can two forms be one? Furthermore, like having cataracts, it is unseen, just as cataracts obscure the moon appearing as one, unseen also eliminates the thought that there exists a thing with two forms, therefore it is not recognizing through the power of things. Therefore, why not admit that it is precisely unseen that establishes the knowledge of emptiness of things? If someone says that unseen cannot generate the knowledge of emptiness of things, but it can obscure the phenomenon that appears to abide in a suitable object. To that, I say: Things are real existences with multiple self-natures, one