Tibetan
པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཡང་ན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཐ་དད་ཀྱང་དོན་སོ་སོ་ཐ་མི་དད་པར་རིགས་པ་དེ་དོན་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔོན་པོ་འདིའི་རིག་པ་འདི་ཡིན་ན་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཤེས། དེ་བས་ན་དབང་པོ་ནི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་ལྷག་མ་བཤད་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་གྱི་བློ་རྣམས་ལ་ཡང༌། །དེ་དངོས་མེད་ན་ཐ་དད་མེད། །དེ་འདྲར་བློ་གཞན་དག་ཀྱང་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དབང་པོ་རྣམས་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དེས་ནི་ལྷག་མ་གཏོད་པར་བྱེད་པ་དང་དབང་པོ་དོན་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ལས་འདས་ན་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ན། དེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ཁྱད་པར་ གྱི་བློ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་མེད་ན། ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་འདི་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་སྨོས་པ་འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པའོ། །གཏོང་པར་བྱེད་པའི་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་མེད་ན་དོན་ལ་གཏོད་པར་མི་འགྲུབ་པོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟེ་ཁྱད་པར་གྱི་བློ་བཞིན་བློ་གཞན། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་ལ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་དངོས་པོར་འགྱུར། །གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞིང༌། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དག་སྤྱོད་ཡུལ་ཐ་དད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་མོད་ཅི་སྟེ་ཞེ་ན། བྱ་བ་དང་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས། །ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མི་འདོད་དེ། །དོན་གཅིག་ཡིན་ན་གཉིས་དོན་མེད། །རིམ་བཞིན་འབྱུང་བའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། པ་ལ་ཤ་སྟ་རེས་བསྣུན་ན་སེང་ལྡེང་ཆོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དག་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཡུལ་ཐ་དད་པར་ཁྱེད་ཀྱང་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་དག་དོན་གཅིག་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་དག་གཉི་ག་ཡང་དོན་གཅིག་པ་ཉིད་ན་ཤེས་པ་གཉིས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་དག་ཡུལ་གཅིག་ན་ནི་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་དག་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་ཅིག་ཅར་བའི་དངོས་པོ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་
Chinese
那么该怎么办呢？或者说，虽然诸根等是各别的，但如果认为各自的意义并非不同，那么如何知道这各自确定的认知就是“这是蓝色”的认知呢？因此，诸根并非是各别而存在的。因此，这说明了剩余的部分，即：对于特殊的智慧等，如果那（意义）不存在，则没有差别。其他的智慧也会变成那样。对于这个说法，显示了诸根并非是能立，这说明了剩余的部分，并且说诸根与意义的相遇等并非是殊胜的能立。就像这样，如果超越了具有意义的形象，那么相遇等就不会被理解，那怎么会是能立呢？如果不存在具有特殊智慧形象的，那么这个被称为特殊智慧的差别就不会成立，说特殊是为了近似地表示。如果不存在施予的意义的形象，那么就不会成功地施予意义。同样地，就像特殊的智慧一样，其他的智慧，对于具有特殊性的智慧来说，如果没有差别，那么特殊和具有特殊性的智慧，因此会变成所立和所立之事物。此外，特殊的智慧是具有特殊境的，并且具有特殊性的智慧也是具有特殊境的，因此所立和能立会变成行境各别。即使变成那样，那又怎么样呢？即：行为和能立二者，也不希望境是各别的。如果意义相同，则二者无意义，也不会依次产生。这个意思是说，就像用帕拉夏树的树枝敲击不会砍断檀香树一样，对于行为和能立二者来说，你也不希望境是各别的。然而，如果特殊和具有特殊性的智慧是意义相同的，那么特殊和具有特殊性的智慧二者都是意义相同的话，那么两个知识就变得没有意义了，因为一个知识就能完全断定意义。此外，如果特殊和具有特殊性的智慧的境是相同的，那么就不会依次产生。然而，如果具有特殊性的智慧是同时产生的，那么特殊和具有特殊性的智慧同时产生的法，就不是所立能立的自性。
English
Then what should be done? Or, although the senses and so on are distinct, if it is thought that their respective meanings are not different, then how is it known that this cognition, which is the very determination of each meaning, is the cognition of "this is blue"? Therefore, the senses are not what make things distinct. Therefore, this explains the remainder, namely: Even for special wisdoms, if that (meaning) does not exist, there is no difference. Other wisdoms will also become like that. Regarding this statement, showing that the senses are not valid proofs, this explains the remainder, and it is said that the encounter of the senses with objects, etc., are not excellent proofs. Like this, if it goes beyond having the appearance of meaning, then encounter and so on will not be understood, so how can that be a valid proof? If there is no appearance of that special wisdom, then this difference called special wisdom will not be established, and saying "special" is to indicate proximity. If there is no appearance of the meaning of giving, then it will not succeed in giving meaning. Similarly, like special wisdom, other wisdoms, for wisdoms that have specificity, if there is no difference, then the special and the wisdom that has specificity, therefore, will become what is to be established and the object to be established. Furthermore, special wisdom has a special object, and wisdom that has specificity also has a special object, therefore what is to be established and the valid proof will become different objects of activity. Even if it becomes like that, what then? Namely: Action and the two valid proofs, also do not want the objects to be different. If the meaning is the same, then the two are meaningless, and they will not arise sequentially. This means that just as striking with a branch of a palasha tree will not cut a sandalwood tree, for both action and valid proof, you also do not want the objects to be different. However, if the special and the wisdom that has specificity are the same in meaning, then if both the special and the wisdom that has specificity are the same in meaning, then two knowledges become meaningless, because one knowledge can completely determine the meaning. Furthermore, if the objects of the special and the wisdom that has specificity are the same, then they will not arise sequentially. However, if the wisdom that has specificity arises simultaneously, then the phenomena that arise simultaneously with the special and the wisdom that has specificity are not the nature of what is to be established and the valid proof.
Tibetan
ཏེ། གཉི་ག་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཅིག་ཅར་ན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱིས་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆ་ལ་ཅིག་ཅར་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་ཏེ། གང་གིས་རྣམ་པ་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང་རྟོགས་པ་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། བློ་འཆི། །དེ་ཡི་རྣམ་གཞག་ལ་བརྟེན་ནས། །སྒྲུབ་བྱེད་སྒྲུབ་པར་རྣམ་པར་གནས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཤེས་པའི་ཆ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ། འོན་ཀྱང་བློ་དེ་ཤེས་པའི་ཆ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རྟོགས་པ་ཅན་དག་རིག་པ་དེའི་ཡུལ་ངེས་པ་ཅན་ཉིད་དུ་ རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་གྱི། ཕྲད་པ་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར། །བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འབྲེལ་ན་ཡང༌། །ཆོས་འགའ་ཞིག་གིས་རྟོགས་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །འབྲེལ་བར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་ཕྲད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེའི་དོན་རྟོགས་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། ཕྲད་པ་དེ་ཡང་དྲུག་ཏུ་ཐ་དད་དེ་ལྡན་པ་དང༌། ལྡན་པ་དང་འཕྲོད་པ་འདུ་པ་དང༌། འདུ་བ་དང༌། བརྟེན་པའི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དང༌། ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་དབང་པོ་དང་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ཕྲད་པ་ནི་ལྡན་པའོ། །བ་ལང་ལ་བརྟེན་པའི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་ལྡན་པ་དང་འཕྲོད་པ་འདུ་བའོ། །དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟེན་པའི་དཀར་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་ནི་ལྡན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་འཕྲོད་པ་འདུ་བའོ། །རྣ་བའི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དང་སྒྲ་ནི་འཕྲོད་པ་འདུ་བའོ། །སྒྲ་ཉིད་དང་རྟེན་པའི་འཕྲོད་པ་འདུ་བའོ། །མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་མིག་དང་ལྷན་ཅིག་རྫས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཟུགས་དང་རོ་དང་དྲི་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པར་འབྲེལ་ན་ཡང་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འགལ་ཞིག་ཁོ་ན་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། རོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དང་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་ཏེ། མིག་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་བའི་ལྡན་པ་དང༌། འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ལ་སོགས་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རོ་ལ་སོགས་པ་མིག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ཉིད་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་མིག་གི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེས་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་
Chinese
故，二者成立之故。若同时，则将变成无有能立与所立。那么，您是如何认为在识的体性上，同时成为所立与能立的事物呢？以何故，相成为量，而证悟成为果呢？答曰：智者啊！依于彼之安立，能立安立为能立。此句之义为：在识的体性上，以因与果的事物成为所立与能立的事物。然而，彼智是识的体性，是证悟事物之相者，依于安立彼觉知的对境决定之自性，而成为所立与能立的事物。接触量则非是。何故？自身以一切关联，然以某些法而证悟，则彼定然不转变，以关联无有差别之故。此句之义为：若接触是量，彼之义证悟是果，则接触亦有六种差别，即具有、具有与相合聚集、聚集、所依之相合聚集、以具有之差别而成为有差别者。其中，根与牛等接触是具有。依于牛之白色等功德，是具有与相合聚集。依于白色等功德之白色自身等总相，是依于具有之相合聚集。耳之虚空自性与声是相合聚集。声自身与所依之相合聚集。以无有与具有之差别而成为有差别者。其中，眼与一同，以一切事物自体，与色、味、香等相连，然唯证悟与牛等相违之法，而不能证悟味等法，此决定不转变，以眼与一同关联之具有、相合聚集等无有差别之故。或者，味等非眼之境，故不执取耶？若是，则彼于一义聚集无有差别之故，此如何不成为眼之境，应如是思维。因此，自身
English
Therefore, because both are established. If it is simultaneous, then there will be no establisher and no established. So, how do you think that in the nature of consciousness, it simultaneously becomes the object to be established and the means of establishing? Why is the appearance a valid cognition and the realization a result? Answer: O wise one! Relying on the establishment of that, the establisher abides as the establisher. The meaning of this sentence is: In the nature of consciousness, the object to be established and the means of establishing are the things of cause and effect. However, that intellect is the nature of consciousness, which is the one who realizes the appearance of things, and relying on the establishment of the object of that awareness as definite, it becomes the object to be established and the means of establishing. Contact is not a valid cognition. Why? Although one's own nature is related to everything, if one realizes through some qualities, then that will certainly not change, because there is no difference in the relationship. The meaning of this sentence is: If contact is a valid cognition, and the realization of its meaning is the result, then contact also has six differences, namely, having, having and coinciding gathering, gathering, dependent coinciding gathering, and becoming differentiated by the difference of having. Among them, the contact of the senses and cows, etc., is having. The qualities such as white, etc., which depend on the cow, are having and coinciding gathering. The generality of white itself, etc., which depends on the qualities such as white, etc., is the coinciding gathering that depends on having. The nature of the ear's space and sound is coinciding gathering. Sound itself and the coinciding gathering of the dependent. It becomes differentiated by the difference between non-existence and having. Among them, even if the eye and all the entities of the self are connected with form, taste, smell, etc., it will only realize the contradictory qualities such as cows, etc., and will not realize the qualities such as taste, etc. This determination does not change here, because there is no difference in having, coinciding gathering, etc., which are related to the eye. Or, taste, etc., are not the objects of the eye, so they are not apprehended? If so, then because there is no difference in gathering in one meaning, how can this not become the object of the eye, one should think like this. Therefore, self