Tibetan
་པར་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གཞལ་བྱའི་རྣམ་པ་ཉིད་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་བདེན་པ་དེ་བཞིན་ཕྱི་ནས་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །རྣམ་པ་ལས་གཞན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཀྱང་དེ་དང་ལས་སུ་ལྷན་ཅིག་རིག་པའི་འབྲེལ་པ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་འདི་རིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །འོན་ཏེ་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པས་ངེས་པར་འགྱུར་ན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་འདི་ཅི་ཡིན་ཏེ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དམ། འོན་ཏེ་རིག་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་འོ་ན་ཤེས་པ་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་ན། རོ་ན་ཇི་ལྟར་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་དེ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཡུལ་རིག་པའོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དེ་ཡང་དེའི་བདག་ གྱུར་ཉིད། །དེས་ན་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྟོགས་པ་དེ་ཡང་དེའི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་རིག་པ་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དོན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་གཅིག་ལ་ཡང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ནང་གི་རྟོགས་པ་ཡིན་པས། ཕྱི་རོལ་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བདེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ནང་གི་རིག་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་ཚད་མའོ། །བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། བྱེད་པ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནམ། བྱེད་པ་པོའི་བྱེད་པ་ལ་གནས་ནས་གཙོ་བོའི་བྱ་བ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ན། ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་གཞལ་བྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང༌། རྟོག་པའི་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དོན་རྟོགས་པ་ཡི་
Chinese
因此，其他事物的自性并非是使觉悟的相状本身各异的原因。可量测之物的相状本身是量测之物觉悟的证明，正如具有相状的知识是真实的一样，这将在后面解释。即使有与相状不同的证明，也不能与它一起建立知识的联系，因为不能说“这是对这个的认知”。然而，如果通过显现事物而变得确定，那么这个显现者是什么呢？是事物的本质本身吗？还是知识？如果说是显现事物的本质本身，那么知识如何能显现事物呢？因为显现事物的本质本身会变成觉悟的自性。如果说是知识的本质显现，那么又如何能显现事物呢？因为它不会变成知识的本质。因此，具有它的相状本身就是境的认知。如果具有它的相状本身是量，而知识是果，那么这如何能使量和果没有差别呢？回答说：那也是它的本体。 因此，果不是其他事物。正如所说，觉悟也是变成它的相状的本体，而不是其他的。因此，量不是从事物的相状变成其他事物的知识果，因为没有从蓝色等相状中分离出来的快乐等相状的事物认知，因为在一种蓝色的相状中也会出现多种快乐和痛苦的相状。快乐和痛苦的相状本身是内在的觉悟，因此也没有认为那是外在认知的觉悟。因此，正如具有快乐的相状本身是内在的认知一样，因为它也具有蓝色等的相状。由于对外境的体验，所以具有它的相状是量。行为是量，行为不是与作者不同的吗？如果行为者安住于行为，从而有助于主要的行为，并且不是与知识不同的可量测之物的本质，也不是不同的思虑行为，那么它如何能变成行为的实体呢？回答说：对事物的觉悟
English
Therefore, the nature of other things is not what differentiates the very appearance of realization. The appearance of the measurable itself is the proof of the realization of the measurable, just as knowledge with appearance is true, which will be explained later. Even if there is proof other than appearance, the connection of knowledge cannot be established together with it in action, because it cannot be said, "This is the cognition of this." However, if it becomes certain by manifesting the object, then what is this manifestor? Is it the very essence of the object? Or is it knowledge? If it is said to be the very essence that manifests the object, then how can knowledge manifest the object? Because the very essence that manifests the object will become the nature of realization. If it is the essence of knowledge that manifests, then how can it manifest the object? Because it will not become the essence of knowledge. Therefore, that which has its appearance is the object of knowledge. If that which has its appearance is valid cognition, and knowledge is the result, then how can that make valid cognition and result undifferentiated? It is said: That is also its own nature. Therefore, the result is not another thing. As it is said, that realization is also transformed into the nature of its appearance, and is not other. Therefore, valid cognition does not become the result of knowledge transformed from the appearance of the object into another object, because there is no object cognition of the appearance of happiness, etc., that is different from the appearance of blue, etc., because in one appearance of blue, multiple appearances of happiness and suffering also occur. The very appearance of happiness and suffering is internal realization, so there is also no realization that it is external cognition. Therefore, just as that which has the appearance of happiness itself is internal cognition, so too is that which has the appearance of blue, etc. Because of the experience of external objects, that which has its appearance is valid cognition. Action is valid cognition, and is action not different from the agent? If the agent dwells in action, thereby assisting the main action, and is not the essence of the measurable different from knowledge, nor is it a different act of thought, then how can it become the entity of action? It is said: The realization of the object