Tibetan
ཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་སྣང་བར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་གསལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཡོད་པར་ཁས་བླང་དགོས་སོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། མིག་ཙང་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས། །ཡང་དག་མིན་ཡང་བསྒོམས་པ་ཡིན། །སྟོབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་རྟོག་མེད་དང༌། །གསལ་བར་སྣང་བ་ཅན་དུ་གསུངས། ཞེས་ བྱ་བ་ལ། གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདེན་པ་ཉིད་གསལ་བར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ནི་གཙང་བ་སྟེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ཟད་པར་ས་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་འདོད་ཀྱི། མི་གཙང་བ་རུས་པའི་གོང་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ནམ་མཁའ་ལས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །གང་གང་ཕུལ་དུ་གོམས་གྱུར་པའི། །བསྒོམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི། །དེ་གསལ་མི་རྟོག་བློ་འབྲས་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་སྟེ་ཚད་མ་དང་ལྡན་པའི་བདེན་པ་བཞིའོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཚད་དང་མི་ལྡན་པ་སྟེ། དངོས་པོ་གང་དང་གང་ཞིག་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་གོམས་པས་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ན་སྟེ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཡོད་པའམ་མེད་ཀྱང་གསལ་བ་མི་རྟོག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཏེ། གང་ལ་འབྲས་བུ་མི་རྟོག་པའི་བློ་གསལ་བ་ཡོད་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་གོམས་པར་གྱུར་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་པ་གསལ་བ་སྐྱེད་ལ། མི་བདེན་པས་ནི་སྔོན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པ་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་གསལ་བར་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་མི་བདེན་པའི་ཤེས་པ་ཡང་གོམས་པ་ལས་སྐྱེ་ན་ནི། ཇི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དེ་ལ་སྔར་དཔྱད་དངོས་པོ་བཞིན། །མི་སླུ་བ་དེ་གང་ཡིན་ཏེ། །བསྒོམས་བྱུང་མངོན་སུམ་ཚད་མར་འདོད། །ལྷག་མ་ཉེ་བར་བསླད་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལ་སྟེ་གོམས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་གི་ནང་ནས་ཤེས་པ་གང་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དགག་པར་མི་ནུས་པ་དེ་ནི་སྔར་ལེའུ་གཉིས་པར་འ
Chinese
为了舍弃的缘故。如果事物不存在，那么它的自性就不存在。如何显现呢？因此，如果瑜伽士的明晰的智慧是过去和未来的对境，那么就必须承认过去和未来等是存在的。如果这样说，那么这里说到：眼净尽处土等，真实非真然修习，力之所变无分别，说为明亮显现者。意思是说，不是串习的力量使真实显现明亮。例如，有部宗认为，清净的、非真实的作意之自性，尽处土和水等从串习的力量中产生，是具有明亮之相和具有明亮之相的无分别。瑜伽士们如此认为。不净的骨骼等相是不存在的，虚空业等也是不存在的。因此，真实真实非真实，任何极度串习者，修习圆满即是彼，明亮无分别智果。意思是说，因为非真实的尽处土等，如瑜伽士所见，是由串习的力量所致。因此，真实即是具有量度的四谛。非真实即是不具有量度。任何事物，如果通过极度串习而使修习圆满，即达到极致，那么无论修习之事物存在与否，都是具有明亮无分别之果的。即，谁具有明亮无分别之智慧果，就是这样。因此，真实的对境通过串习的力量产生明晰的智慧。不真实的对境，以前的智慧安住于其上，以后的智慧能够使之明晰。如果这样，如果非真实的智慧也从串习中产生，那么瑜伽士的智慧如何成为量度呢？回答说：其中先前考察如事物，不欺惑者为何者，修习所生现量许，其余就近欺惑者。意思是说，在这些串习之自性的智慧中，哪一个智慧是量度，是不能被比量所否定的，这在先前的第二品中已经
English
It is for the sake of abandonment. If a thing does not exist, then its own nature does not exist. How does it appear? Therefore, if the yogi's clear wisdom is the object of the past and the future, then it must be admitted that the past and the future, etc., exist. If it is said so, then it is said here: The eye is exhausted, such as earth, etc., the real is not real, but it is cultivated, the power of transformation is non-discriminating, and it is said to be bright and appearing. It means that it is not the power of habituation that makes the truth appear bright. For example, the Sarvastivadins believe that the nature of pure and unreal mental activity, the exhaustion of earth and water, etc., arises from the power of habituation, and is the non-discriminating with the appearance of brightness and the appearance of brightness. Yogis think so. The impure appearance of bones, etc., does not exist, and the karma of space, etc., does not exist either. Therefore, the real is real, the unreal is unreal, whoever is extremely accustomed, the practice is complete, that is, the clear and non-discriminating wisdom fruit. It means that because the unreal exhaustion of earth, etc., as seen by the yogi, is caused by the power of habituation. Therefore, the truth is the four noble truths with measurement. The unreal is that which does not have measurement. Any thing, if the practice is completed through extreme habituation, that is, reaching the extreme, then whether the thing to be practiced exists or not, it is the fruit of clear and non-discriminating. That is, whoever has the fruit of clear and non-discriminating wisdom is like this. Therefore, the real object produces clear wisdom through the power of habituation. The unreal object, the previous wisdom abides on it, and the later wisdom can make it clear. If so, if unreal wisdom also arises from habituation, then how can the yogi's wisdom become a measure? The answer is: Among them, the previous investigation is like things, what is not deceptive, the direct perception born of practice is allowed, and the rest are close to deception. It means that among these wisdoms of the nature of habituation, which wisdom is a measure, which cannot be denied by inference, has already been in the previous second chapter
Tibetan
ཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་སྟེ། ཤེས་པ་གང་ལ་དེ་གཟུང་བར་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མར་འདོད་ལ། ལྷག་མ་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས་པར་སྣང་ བ་ནི་བསླད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་ན་ཅི་སྟེ། མི་བདེན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལྟ་བུར་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མས་དཔྱད་ན་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས་པ་གནས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་ཤེས་པ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བའི་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་རྟོག་པ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་ཇི་ལྟར་དབེན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་མདོ་མཛད་པས་གསུངས་པ། །རང་རིག་ལ་ནི་རྟོག་པ་ཡང༌། །ཚད་མར་འདོད་ཀྱི་དོན་ལ་མིན། །རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྟོག་པ་ཡང་རང་རིག་པར་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། དོན་ནི་མི་གསལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དོན་ལ་རྟོག་པ་གསལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ལ་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པར་སྐྱེ་སྟེ། དོན་དེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གསུངས་པ། དེ་ཉིད་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་སྟེ། །རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲ་དོན་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཀུན་མངོན་སུམ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཤེས་པ་གང་ཞིག་ཤེས་བྱ་བ་གང་ལ་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ཡིས་བཅད་པའི་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཤེས་བྱ་དེ་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོག་པ་ཅིག་ཤེས་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང༌། སྤྱི་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་མ་ལུས་པ་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །མི་གསལ་བའི་ཤེས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་སྤངས་པ་ལས་ཡིན་ན། རང་གི་ངོ་བོ་སྤོང་བར་ཇི་ལྟར
Chinese
对于圣者四谛之实事进行辨析，对于任何能把握它的知识，那由串习之力所生的知识被认为是现量。其余如地等显现为耗尽之相，乃是错乱。如果瑜伽士见到耗尽之地等，那又如何？难道会变成不真实吗？仅仅显现于瑜伽士并不意味着真实，然而，它像圣者四谛一样具有 प्रमाण。如果用 प्रमाण 来衡量，耗尽之地等并非存在，因此是不真实的。如果凭借串习之力，幻化的知识具有清晰的显现，是现量，那么分别识在其自性上就不是现量，因为它没有清晰的显现。如果对于事物是不清晰显现的分别，那么对于其自性，分别也不会变成清晰的显现，因此，分别如何变得寂静呢？对此，经部作者说：“自证上分别亦，视为 प्रमाण 非于义，以分别故。”意思是说，分别在自证上是清晰的，像这样，分别的自性本身就是清晰的显现，而事物则变得不清晰。对于事物，分别并不清晰，因为之前已经见过，所以才对事物进行分别。在自性本身上，分别无有而生，因为事物是隐蔽的。因此，导师宣说了自证现量，为了证明这一点，《释量论》的作者说：“识于何何执声义，即是于彼起分别，自性非是声义故，是故于彼皆现量。”意思是说，任何知识，对于任何所知，以言说之声所限定的意义进行执取的知识，那就是对于该所知施加言语的分别。知识的自性本身，如果知道是分别，那么就不是声音的对境，也不是总相分别的行境，因为该知识的自性没有施加言语，所以一切知识都是现量。不清晰的知识是因为舍弃了自性，那么如何舍弃自性呢？
English
Analyzing the reality of the Four Noble Truths, any knowledge that can grasp it, that knowledge born from the power of habituation is considered to be direct perception. Other appearances, such as the earth appearing as exhausted, are erroneous. If a yogi sees the exhausted earth, etc., what then? Does it become untrue? Merely appearing to a yogi does not mean it is true; however, it is like the Four Noble Truths, possessing valid cognition. If measured by valid cognition, the exhausted earth, etc., do not exist, therefore they are untrue. If, by the power of habituation, emanated knowledge has a clear appearance and is direct valid cognition, then conceptual knowledge is not direct valid cognition in its own nature, because it lacks a clear appearance. If conceptualization has an unclear appearance with respect to objects, then with respect to its own nature, conceptualization will not become a clear appearance either. Therefore, how does conceptualization become isolated? On this, the author of the sutra said: "In self-awareness, conceptualization too, is considered valid cognition, but not with respect to the object, because of conceptualization." This means that conceptualization is also clear in self-awareness. Like this, the very nature of conceptualization is a clear appearance, while objects become unclear. Conceptualization is not clear with respect to objects, because one has seen them before, and therefore conceptualizes objects. In its own nature, conceptualization arises without conceptualization, because the object is hidden. Therefore, the teacher proclaimed self-aware direct perception, and to prove this, the author of the Pramāṇavārttika said: "Whatever consciousness grasps sound and meaning, that is conceptualization with respect to that. Its own nature is not sound and meaning, therefore, with respect to that, all is direct perception." This means that any knowledge, with respect to any object of knowledge, the knowledge that grasps the meaning delimited by the sound of speech, that is the conceptualization of applying speech to that object of knowledge. The very nature of knowledge, if it is known to be conceptualization, then it is not the object of sound, nor is it the object of general conceptualization, because the nature of that knowledge does not have speech applied to it, therefore all knowledge is direct perception. Unclear knowledge is because it has abandoned its own nature, so how does one abandon one's own nature?