Tibetan
ས་བྱ་བ་ལ། ཉེ་བར་ལེན་པ་གཅིག་གིས་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་ཏེ། འོན་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་སྟེ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་མཚུངས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་པོ་ཉིད་དེ་ཕན་འདོགས་པར་ནི་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། བདག་པོ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་འགལ་བ་ལ་ཡང་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྣང་བའི་སྒྲོན་མ་གཅིག་མཚན་མོ་རྒྱུ་བའི་འུག་པས་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་པ་དང༌། དེ་ལས་གཞན་པ་ཉིན་མོ་མཐོང་བ་ཅན་གྱིས་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་དོན། །རང་ལ་འཕོ་བར་སྣང་ཅན་དང༌། །རང་གི་བདག་ཉིད་རིག་པ་པོ། །དེ་དག་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ། གཟུགས་ཡོད་ན་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་ཡུལ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཅར་རིག་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ། སངས་རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཅར་མྱོང་བར་མི་འདོད་ཅེ་ན། བག་ཆགས་སད་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་ཡོད་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་སྐྱེ་སྟེ། དཔེར་ན་གཟུགས་སྣང་བ་ཡོད་ཀྱང་རེས་འགའ་ཉིད་རྟོགས་པ་སྐྱེའི། རྟག་ཏུ་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་ཡང་བག་ཆགས་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཅིག་ཅར་དོན་ཉེ་བར་གྱུར་ཀྱང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་ན་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ། དྲན་པ་དང་ངོ་ཤེས་པ་དག་གི་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དྲན་པ་ཡང་རང་རིག་ པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ་དྲན་པ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དྲན་པ་དོན་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གལ་ཏེ་དྲན་པ་ལ་དོན་སྣང་སྟེ་མངོན་སུམ་བཞིན་ཡིན་ན་དྲན་པའི་ཡུལ་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་དྲན་པས་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་གྱུར་ན་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བར་མི་རུང་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གསལ་བ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མངོན་སུམ་གྱིས་མཚན་ཉིད་དུ་གཞན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གསལ་བར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དོན་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་
Chinese
关于地，说“以一个近取，不会同时产生相违的果”，这是合理的。然而，不了解，即没有觉悟的自性，怎么会成为安乐等的因呢？因为是同类的近取。主宰本身就是利益者，主宰对于相违的果也同时显现。例如，一盏照明的灯，猫头鹰在夜晚行走时看到形色与不看到形色不一致，而其他白天能看见东西的（动物）看到形色则是一致的。因此，安乐等义，/显现为转移到自身，/自己的自性是觉悟者，/这些是从义所生。/ 意思是说，如果安乐等是无觉悟的自性，并且有色则会产生，那么在显现想要和不想要的对境时，就会像安乐和痛苦同时被认知一样。那么，对于佛陀来说，为什么不认为安乐和痛苦会同时体验呢？因为在习气苏醒时没有这种情况。即使有对境，安乐等也不会产生，例如，即使有形色显现，也只是偶尔产生觉悟，而不是总是如此。或者，如果其他人的习气和安乐等是相关的，即使同时对境接近，也不会同时产生安乐和痛苦，如果这样说，那么，如果安乐等与习气相关，就只是觉悟的自性，就像记忆和认识一样。或者，记忆也不是自证的自性，因为记忆是显现具有颜色和形状等相的对境。因此，如果说记忆是认知对境本身，那么，如果记忆中显现对境，就像现量一样，那么记忆的对境就会被认知，如果记忆以其自身的自性来显现对境，那么就不可能不是现量，因为显现自身的自性就是现量，并且现量不适合作为其他事物的定义。因此，如果具有显现对境的意义成为现量，那么就不是这样。因此。
English
Regarding the ground, it is reasonable to say, "With one proximate cause, contradictory results do not arise simultaneously." However, how can ignorance, that is, the nature of non-awakening, become the cause of happiness and so on? Because it is a proximate cause of the same kind. The master himself is the benefactor, and the master also simultaneously appears to contradictory results. For example, a single illuminating lamp, when an owl walks at night, seeing form and not seeing form are inconsistent, while other (animals) that can see things during the day seeing form is consistent. Therefore, happiness and so on, /appear to be transferred to oneself,/one's own nature is the awakened one,/these are born from meaning./ The meaning is that if happiness and so on are of the nature of non-awakening, and if there is form, it will arise, then when manifesting desired and undesired objects, it will be like happiness and suffering being recognized simultaneously. Then, why is it not considered that happiness and suffering are experienced simultaneously for the Buddhas? Because there is no such thing when habitual tendencies awaken. Even if there is an object, happiness and so on will not arise, for example, even if there is a manifestation of form, awakening only arises occasionally, not always. Or, if the habitual tendencies and happiness and so on of others are related, even if the object is close simultaneously, happiness and suffering will not arise simultaneously, if you say so, then, if happiness and so on are related to habitual tendencies, then it is only the nature of awakening, just like memory and recognition. Or, memory is also not of the nature of self-awareness, because memory is the appearance of objects that have the aspects of color and shape. Therefore, if it is said that memory is the cognition of the object itself, then, if the object appears in memory, just like direct perception, then the object of memory will be cognized, and if memory manifests the object with its own nature, then it is impossible not to be direct perception, because manifesting one's own nature is direct perception, and direct perception is not suitable as the definition of other things. Therefore, if the meaning of having a manifest object becomes direct perception, then it is not so. Therefore.