Tibetan
དེའི་ཚེ་བདག་དེ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་དག་གི་འདི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཞིང༌། ཟ་བ་པོ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་དང་ཟ་བར་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་བདག་བཞིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཀྱང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གཞན་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པས་བྱེད་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་འཛིན་པའི་ཕྱིར། བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འཕྲོད་པ་འདུ་པའི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཟ་བ་པོ་ཉིད་དང༌། བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དེ་བྱེད་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་རྒྱུ་དང༌། འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་བདག་བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དེའི་ནུས་པ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འོ་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་དྲན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ཏུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་པ་དྲན་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས། །ཐལ་བའང་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡིས་གང་ལ་དྲན་མེད་ཕྱིར། །ཉམས་སུ་མྱོང་ལས་དྲན་པ་འབྱུང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་སྐྱོན་གང་ཡིན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ཡང་གཞན་ལ་དྲན་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས། གཞན་གྱིས་དྲན་པ་དང༌། འདི་ལྟར་གང་གིས་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱས་པ་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དང་གང་གིས་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་དེ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པས་སྐྱོན་དེ་རྣམས་དང་གང་ལ་ཡང་གནོད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་པོ་གང་གིས་ཀྱང་དྲན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལོངས་སྤྱོད་པ་ མེད་དེ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དྲན་པ་ཉིད་ལ་དྲན་པ་པོ་དང༌། དྲན་པ་པོའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་བདེ་པ་ཉིད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བ་དང་ལོང་སྤྱོད་པ་པོ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་རྟག་པ་མ་ཡིན་ལ། དྲན་བར་བྱ་བ་དེ་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱང་བའི་དབང་གིས་སོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དྲན་བ་ཅི་སྟེ་མི་སྐྱེ་ཞིང༌། གཞན་གྱི་ལས་ལས་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའི་ས་བོན་དེ་ཉིད་རས་བལ་གྱི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་ངེས་པས་དམར་པོར་སྣང་བར་འགྱུར་གྱི། དེ་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ངེས་པས་དྲན་པ་དང་ལས་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པ་རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་སྨྲས་པ་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོབ་པ་གཞན་གྱིས་དྲན་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། བདག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཅིས་ཤེས། དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་བདག་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་གཞན་ལས་ཀྱང་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་ཤེས་པས་དྲན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སེམས་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་བའང་སྲིད་དེ་བདག་ལ་ནི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཡིས་ཐ་དད་པར་འགྱུར། འོན་བདག་མེད་ན་བདག་གིས་མཐོང་བ་དང་དྲན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་གཅིག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཡང་སྐྱོན་ནི་འདི་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། །བདག་ནི་དྲན་པ་དང་མཐོང་བའི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པར་ཚད་མ་གང་གྱིས་ཤེས། མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །མངོན་སུམ་མེད་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་རིག་ན་ནི་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྔ་མ་ཉིད་རིག་པ་དེ་ལ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མྱོང་བར་གྱུར་པ་ནི་སྔ་མ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དྲན་བ་ལས་ཀྱང་སྔ་མ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་སྟེ། དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔར་ཡུལ་དུ་ བྱས་པ་དྲན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་གྲོགས་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་དྲན་པར་འགྱུར་ཞིང༌། བདག་གིས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་དེ་བདག་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེའི་བདག་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདག་མེད་པར་འཁོར་བར་འཇུག་སྟེ། བདག་མེད་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་པའི་ཕྱིར། གཅིག་པ་ཉིད་དང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་མི་ནུས་ན། དེ་ཇི་ལྟར་འཁོར་བ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། དོན་དམ་པར་ན་འཁོར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཞེས་བསྟན་ཏོ། །
Chinese
彼时，我（指“我”的概念）对于那些因和果，既非作者，亦非受者，因为作者和受者之间没有关联，如同他者之“我”一般。从体验上来说，也没有关联，如同“我”与他者一般。如此一来，瑜伽行者为了造作和享受，就会变成作者和受者。然而，如果说，仅仅是结合、聚集的关系本身就是受者和作者，因为造作和享受是因和果的实体，所以“我”就变成了作者和受者，那是不对的，因为已经说明了“我”的力量尚未成立。 如果说，刹那生灭的事物，也会变得没有记忆和享受等等，因为没有统一的体验者，那也不是真实的。因为： “他者忆念及享受， 过失亦是有害的， 因彼于何无忆念， 体验生起即忆念。” 如果说，无我的过失与关联是什么呢？体验的知识是另外的，记忆也是另外的，那么，如何从体验中，由他人产生记忆呢？如此一来，谁造作了善等业，那个人在那个当下就已灭亡，因此造作的行为就会消失；而谁享受了果报，那个人又是另外的，因此就会遇到未造作的行为，这些过失对任何人都不会造成损害。因为谁经历了体验，那个人就没有记忆，所以没有任何忆念者会忆念，因为他已经不存在了。也没有享受者，因为没有享受者。 然而，仅仅在记忆本身中，就有所谓的忆念者和忆念者的对象。同样，仅仅在快乐本身中，就有所谓的被享受者、享受者和享受。因此，享受者不是恒常的，而从被忆念的事物中产生忆念，是由于体验的力量。 如果说，为什么在他人的相续中，体验不会产生忆念，为什么也不会从他人的业中产生享受呢？因为因和果的实体是确定的。例如，被鸦片改变的种子，不会产生棉花的花朵。
English
At that time, I (referring to the concept of "I") am neither the doer nor the enjoyer of those causes and effects, because there is no connection between the doer and the enjoyer, just like the "I" of another. From experience, there is also no connection, just like "I" and another. In this way, the yogi, in order to create and enjoy, would become both the doer and the enjoyer. However, if it is said that the relationship of combination and aggregation itself is the enjoyer and the doer, because creation and enjoyment are the substance of cause and effect, then "I" becomes the doer and the enjoyer, that is not correct, because it has been explained that the power of "I" has not been established. If it is said that momentary things will also become without memory and enjoyment, etc., because there is no unified experiencer, that is not true. Because: "Another's memory and enjoyment, Faults are also harmful, Because he has no memory of what, Memory arises from experience." If it is said, what is the fault and connection of non-self? The knowledge of experience is different, and memory is also different, so how can memory arise from experience by others? In this way, whoever creates good deeds, etc., that person has already perished at that moment, so the act of creation will disappear; and whoever enjoys the fruit, that person is another, so he will encounter uncreated actions, these faults will not cause harm to anyone. Because whoever has experienced, that person has no memory, so no rememberer will remember, because he no longer exists. There is also no enjoyer, because there is no enjoyer. However, in memory itself, there is the so-called rememberer and the object of the rememberer. Similarly, in happiness itself, there is the so-called object to be enjoyed, the enjoyer, and enjoyment. Therefore, the enjoyer is not permanent, and memory arises from the object to be remembered, due to the power of experience. If it is said, why does experience not produce memory in the continuum of others, and why does enjoyment not arise from the actions of others? Because the substance of cause and effect is certain. For example, a seed that has been altered by opium will not produce cotton flowers.
Chinese
显现，因确定为因和果而显现为红色。但那不是一体性，因为现量和比量成立为各异。同样，因确定为因和果的事物，与记忆、业和果相关的相续就在那个自体上。如果说，由我所说，他人所体验，为何不由他人忆起？因为我是各异的。又如何知道那个各异呢？如果说，因为没有记忆等等。不对，因为会陷入互相依赖的过失。另外，如同我没有差别，但也不会从他人产生记忆一样，同样，识没有差别，但由其他相续的识而忆起则不是。另外，心之因各异，所以也可能各异，因为我没有因，所以由什么而各异呢？如果说，如果没有我，那么“我见”和“我忆”的念头如何成为一体呢？对于我来说，难道没有同样的过失吗？由什么量知道我是作忆念和见的一个行为者呢？如果说，由现量知道。那么，已经显示了那不容许在前和后。没有现量，比量进入是不可能的。如果先前体验的自性之我认识我，那么先前体验本身就不会被体验，因为先前本身认识的那个就不存在了。已经体验的，不能成为先前本身，并且，从忆念来说，也不能称为先前，因为那不是量。如果说，忆起先前作为对境的。那么，朋友们，所有先前的体验都会被忆起，并且，我不是辨别先前和后来的作者，因此，由无始以来的习气力，产生“那是我的”的念头，我存在是不可能的。那么，如果没有我，如何进入轮回呢？如果没有我，因为没有我见，并且忆念也远离先前和后来的自性。如果不能执着为一体性和常性，那么，那如何是轮回呢？这里说到，胜义谛中没有轮回，从自身了悟自身的体性。
English
Appearances arise, appearing red due to the certainty of cause and effect. However, it is not oneness, as direct perception and inference establish distinctness. Similarly, since it is certain that things are causes and effects, the continuum related to memory, actions, and results exists within that very self. If it is said, 'What is experienced by me, why is it not remembered by others?' It is because the self is different. How is that difference known? If you say, 'Because there is no memory, etc.,' it is not so, because it would lead to mutual dependence. Furthermore, just as memory does not arise from others even though the self is not different, similarly, even if consciousness is not different, memory does not arise from the consciousness of another continuum. Moreover, difference may also exist due to the difference in the causes of thought, but since the self has no cause, by what would it be different? If you say, 'But if there is no self, how can the thought of "I see" and "I remember" be one?' Does not the same fault apply to the self? By what valid cognition is it known that the self is the one who performs the act of remembering and seeing? If you say, 'It is known by direct perception,' then it has been shown that it does not allow for before and after. Without direct perception, inference cannot enter. If the self, which is the nature of what was previously experienced, knows the self, then the previous experience itself will not be experienced, because the one who knows the previous itself will not exist. What has been experienced cannot be the previous itself, and from the perspective of memory, it cannot be called the previous, because that is not a valid cognition. If you say, 'But one remembers what was previously made into an object,' then, friends, all previous experiences will be remembered, and I am not the one who distinguishes between the previous and the subsequent. Therefore, due to the power of beginningless habitual tendencies, the arising of the thought "That is me" does not mean that the self exists. Then, how does one enter into cyclic existence without a self? If there is no self, since there is no view of self, and memory is also devoid of the nature of before and after, if one cannot grasp it as oneness and permanence, then how is that cyclic existence? Here it is said, 'In ultimate truth, there is no cyclic existence; one realizes the nature of oneself from oneself.'