Tibetan
་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ལས་ཟད་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། །འདིར་སྨྲས་པ། ལས་དེ་ནི་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་པ་གང་གིས་འབྲས་བུ་སྟེར་བ་དེ་འདྲ་བ་ལ་དེ་འགལ་བ་ཅན་ཉེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་སྟེར་ནུས་པ་དེ་ནི་ངེས་པ་ཁོ་ནར་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། དེའི་དོན་དུ་ཐུབ་པའི་སྐྱེ་བོ་འབད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྟོབས་ཁོ་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་ཅན་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ལས་སྐྱེད་པའི་མ་འོངས་པའི་ལས་ཟློག་པར་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་གྱི། བྱས་ཟིན་པ་ནི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བས་ཀྱང་སྤོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བྱས་ཟིན་པའི་ཉེས་པ་དང་ལས་ཇི་ལྟར་འཇིག་ཅེ་ན། སྐྱོན་རྣམས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་ལྡོག་པ་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་རྣམས་ལས་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྒྱུ་ཟད་པས་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་དེ་ཡིས་བྱས་པའི་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། བྱས་པ་རྣམས་སྤང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཚད་བས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལས་ནི་འབྲས་བུ་སྟེར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྲེད་པ་བརྟེན་པར་འགྱུར་ན། ལས་སླར་སྐྱེ་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། ལས་ལ་བརྟེན་ན་ཡང་སྲེད་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲས་པ། ལས་ལས་སྐྱོན་བྱུང་མ་ ཡིན་གྱི། །སྐྱོན་ལྡན་བྱེད་འགྱུར་ལྡོག་ལས་མིན། །ལོག་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད་ལ་མིན། །བདེ་བ་ལས་ཀྱང་འདོད་མ་ཡིན། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲེད་པ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ལས་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ལས་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་སྲེད་པ་མེད་པས་ལས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དགེ་བའི་ལས་བདེ་བར་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཅན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ནི་བདེ་བ་ལས་ཀྱང་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཟད་པ་ཁོ་ནས་ཐར་བར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པ་ཉིད་སྐྱོབ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོབ་པ་ལས
Chinese
不是断绝，因为已造之业不会坏灭。那么，如何说业已穷尽呢？这里说道：那个业，凭借其他因缘能够给予果报的，对于那样的业来说，与之相违背的近因并非不存在。任何必定能够给予果报的业，必然会产生果报，为了那个目的，胜者（佛陀）的补特伽罗（人）是不需要努力的，因为那是仅仅依靠力量而产生的。任何与贪欲等相违背的，以及证悟无我等，都是从那之中产生的。能够阻止由贪欲等过患所产生的未来之业，但是，即使证悟无我，也无法断绝已经造作的业。那么，已经造作的过患和业如何坏灭呢？对于过患的产生，是没有办法阻止的，但是，能够阻止未来将要产生的过患，那也是因为因已穷尽，所以不会产生。从那之后，因为他所造作的业不会产生，所以，不应该舍弃已造作的业。即使没有同时行持，从无贪之中也不会给予果报。那么，如果贪爱持续存在，业就会再次产生，就像那样，即使依赖于业，也不会产生贪爱，因此不会解脱吗？这不合道理。说道：业不会产生过患，具有过患的行持转变并非来自业，对于没有颠倒分别念的人来说也不是，对于快乐来说也不是贪欲。如果存在贪爱，那么就会从那些为了果报而努力的人那里产生，而不是从没有贪欲等过患的人那里产生。任何远离贪欲的人，因为没有贪爱，所以不会造业。然而，因为善业能够带来快乐，所以对于快乐具有随顺贪着的人，必定会如此吗？对于没有对我和我所的显现执着，没有颠倒分别念的人来说，难道不是对于快乐也没有贪欲吗？因此，仅仅依靠灭尽坏聚见才能获得解脱，否则是不行的。宣说四圣谛本身就是救护，因此，从宣说四圣谛的体性的救护中
English
It is not severance, because actions already done do not perish. Then, how is it said that karma is exhausted? Here it is said: That karma, which can give results by means of other causes, for such karma, the opposing proximate cause is not non-existent. Any karma that can certainly give results will necessarily produce results, and for that purpose, the Victorious One's (Buddha's) person does not need to strive, because it arises solely from power. Anything that is contrary to attachment and so on, and the realization of no-self, etc., arises from that. It is possible to prevent future karma arising from the faults of attachment and so on, but even the realization of no-self does not eliminate karma that has already been done. Then, how do faults and karma that have already been done perish? There is no way to prevent the arising of faults, but it is possible to prevent faults that will arise in the future, and that is because the cause is exhausted, so it does not arise. After that, because the karma he has done does not arise, therefore, it is not reasonable to abandon the karma that has already been done. Even without simultaneous practice, results do not come from non-attachment. Then, if craving persists, karma will arise again, just as, even if relying on karma, craving will not arise, therefore, will one not be liberated? This is not reasonable. It is said: Faults do not arise from karma, the transformation of actions with faults does not come from karma, nor is it for those without inverted discrimination, nor is it desire for happiness. If there is craving, then it will arise from those who strive for results, but it does not arise from those without faults such as desire. Anyone who is free from attachment does not act because he has no craving. However, because virtuous actions can bring happiness, is it necessarily so that one who is attached to happiness will be like that? For those who do not cling to the appearance of self and what belongs to self, and who have no inverted discrimination, is it not the case that they have no desire even for happiness? Therefore, liberation is attained only by exhausting the view of the aggregates, and not otherwise. Showing the four noble truths itself is protection, therefore, from the protection of the nature of showing the four noble truths
Tibetan
་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྨྲས་པ། སྐྱོབ་ལས་དེ་ཉིད་དང་བརྟན་དང༌། །མ་ལུས་ཁྱད་པར་མཁྱེན་བསྒྲུབ་དང༌། །རྟོགས་པའི་དོན་ཕྱིར་གཤེགས་པ་སྟེ། །ཕྱི་རོལ་སློབ་མའི་སློབ་ལྷག་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྐྱོབ་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་བར་བྱ་སྟེ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དང༌། བརྟན་པ་དང༌། མ་ལུས་པའི་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་མཛེས་པ་མཁྱེན་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཁྱེན་པའོ། །མཁྱེན་པས་སླར་མི་ལྡོག་པ་མཁྱེན་པ་ནི་བརྟན་པར་མཁྱེན་པ་སྟེ། བརྟན་པ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་མ་ལུས་པར་མཁྱེན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་མཁྱེན་པ་སྟེ། ལྷག་མ་མ་ལུས་པར་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པའི་དོན་གྱིས། གའི་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་གཤེགས་པར་བཤད་དེ། མཁྱེན་པ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བ་རྒྱུད་པས་འདི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ལ་ལ་ཡོད་ཀྱི། ལ་ལ་མེད་པའི་ཆ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་ན་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དོན་ཐམས་ ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་མ་གཏོགས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མ་རྟག་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེའི་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེན། བདག་ཅག་གིས་ཀྱང་དེ་ཡིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་ན། ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་གང་མངོན་སུམ་དུ་གཟགས་པ་དང་གཞན་ལ་ཡང་སྟོན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་འདི་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱོབ་པ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། བརྟན་པ་དང༌། མ་ལུས་པའི་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་མཁྱེན་པས་ནི་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པ་ལས་ལྷག་པར་ཡིན་ནོ། །བརྟན་པར་མཁྱེན་པས་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལས་ལྷག་པར་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མ་ལུས་པར་མཁྱེན་པས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། བྱང་ཆུ
Chinese
一定是善逝。这里说，从救护中，彼性与稳固，无余差别智成就，为了证悟之义而逝，为了外道学者的超胜。从这段话中，应当了知，从救护者中，薄伽梵即是善逝。而善逝，即是彼性、稳固，以及无余差别的智慧。了知极美之境，即是了知彼性。以智慧不再退转，即是了知稳固，稳固即是不退转之故。无余了知差别，即是了知一切相的智慧，因为无余了知剩余。以证悟之义，说是从嘎的语音之界而逝，因为彼智慧存在于薄伽梵处。如果顺世外道以此得知，那么薄伽梵如何现量见到呢？若是如此，那么其他人也应当完全知晓，不是吗？因为推论有部分存在，部分不存在。如果薄伽梵没有指示，就不会只存在于一人处。因此，应当了知，一切事物、一切相的智者，即是薄伽梵。除了以一切义、一切相现量行事之外，一切事物无常等等是不存在的，因为凡是未见到的，那本身就会变得不确定。或者，我们等等从教法中完全了知，也会同样地发生。如果不是他指示，我们也不会产生完全的了知。因此，凡是现量见到，并且也向他人展示的，对此才是确定的，其他则不然。因此，从救护者中，彼性、稳固，以及无余差别的智慧才能成就。以了知彼性，才能超胜外道。以了知稳固，才能超胜入流者。以无余了知差别，才能超胜离欲者、声闻、独觉、菩萨
English
It is certain that he is the Sugata. Here it is said: From the protector, thatness and steadfastness, knowing all differences, accomplishment, for the sake of realization, he has gone, for the sake of surpassing the disciples of outsiders. From this, it should be known that from the protector, the Bhagavan is the Sugata. And the Sugata is thatness, steadfastness, and the wisdom of all differences. Knowing the extremely beautiful state is knowing thatness. Knowing without turning back with wisdom is knowing steadfastness, steadfastness is because of not turning back. Knowing all differences without remainder is the wisdom of knowing all aspects, because of knowing the remainder without remainder. By the meaning of realization, it is said to have gone from the realm of the sound of 'ga', because that wisdom exists in the Bhagavan. If the Lokayata knows this by inference, then how does the Bhagavan see it directly? If so, then shouldn't others also know it completely? Because inference has a part that exists and a part that does not exist. If the Bhagavan does not indicate it, it will not exist in one person alone. Therefore, it should be known that the knower of all things and all aspects is the Bhagavan himself. Apart from acting directly with all meanings and all aspects, things like all things are impermanent do not exist, because whatever is not seen, that itself becomes uncertain. Or, we and others may fully understand from the teachings, and it will happen in the same way. If it is not indicated by him, we will not have complete understanding. Therefore, whatever is seen directly and also shown to others, this is certain, but not others. Therefore, from the protector, thatness, steadfastness, and the wisdom of all differences can be accomplished. By knowing thatness, one can surpass the outsiders. By knowing steadfastness, one can surpass the stream-enterer. By knowing all differences without remainder, one can surpass the one who is free from desire, the Shravaka, the Pratyekabuddha, the Bodhisattva.