Tibetan
། ཡོན་ཏན་ལོག་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་ཅི་སྟེ་རྟོག་པར་མི་བྱེད། དེས་ན་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ནུས་པ་རྒྱུ་མེད་ན་ཅི་སྟེ་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མེད་ན་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པ་མི་འཐད་དོ། །ནུས་པ་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་ནམ། ཆོས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་མ་གཏོགས་པར་མི་འབྱུང་བས་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ནུས་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་དབང་དུ་འགྱུར་བར་མི་རིགས་ཏེ། ཕན་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ནུས་པ་ནི་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ན་མེད་དེ། གང་གི་དངོས་པོའི་འབྲས་བུར་འགྱུར། ནུས་པ་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ན་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་དང༌། སོ་སོར་ངེས་པའི་རྫས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྲུབ་པ་དང༌། གཞན་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པ་འཇུག་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལྟོས་པའམ། ངེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་གཉིས་སྲིད་པས་རང་ལས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་བྱེད་པ་མཐོང་བས་ཚད་མར་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་བཙོ་བ་དང༌། སྲེག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བ་དེ་ལ་སྔར་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཚད་མར་འགྱུར། སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཚོར་བའི་དེ་མ་ཐག་པར་དྲན་པ་སྐྱེ་བས་ཚད་མར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་ཡང་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སྐྱེ་ལ། མཐོང་བ་ནི་སྔ་ཕྱིའི་དངོས་པོར་རང་གི་རང་བཞིན་སྣང་བར་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་དྲན་པས་ནི་དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་མི་མཐོང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་མཐོང་པས་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་ཉིད་འབྲེལ་པར་སྒྲོ་ འདོགས་ན་ནི་འཁྲུལ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང་དྲན་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པ་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་དེས་ན་དེར་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཏེ་མི་སླུ་བ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མྱོང་ན། དེར་ཡང་ཡོངས་སུ་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་མི་འབྱུང་བ་དེ་བས་ན་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐམས་ཅད་རིག་པར་སྣང་གི་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་རང་གིས་རྟོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཚད་མ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལས་
Chinese
如果对于“功德颠倒”不进行思考，那是因为依赖于存在，自身就不是量。另外，如果能力没有原因，为什么它不会遍及一切呢？如果没有原因，那么处所等就无法确定。能力不是法吗？法也只有依靠有法才能产生，所以依赖于某种知识的差别。即使是这样，能力也不应该是无因的有法的支配对象，因为没有利益。因此，能力不存在于事物之外，它会成为哪个事物的果？如果能力不是果，那么关系就无法成立。如果能力是不同的，并且是各自确定的物质的事物，那么，当它存在时，由于存在，就能成立具有特殊性的存在，另外，由于随行和相违，以及进入，是原因和结果的特征，所以事物依赖或确定依赖两者都有可能，因此自身不是量。因此，当通过见到作用而认识到是量的时候，对于煮、烧等自身显现的自性，由于先前没有进行过见，所以怎么会成为量呢？难道不是因为在感受到烧等之后立即产生记忆，所以才被认为是量吗？那是不合理的，因为记忆也是跟随见而产生的，而见则是确定先前和之后的物体显现其自性，因此记忆无法见到与作用的关系。如果认为见没有理解的就是关系，那么就会陷入错误。任何记忆都是安住于自身自性，体验不明显的相，因此在那里也是认识到自身自性。或者，如果通过推测来体验不欺骗性，那么在那里也会体验到完全不明显的物体。而且，由于推测不会在没有现量的情况下产生，因此已经表明，把握关系就是现量。因此，由于一切自性都显现为知识，所以不是量，因此安住于自性自己认识到。如果是这样，那么量就是从量而
English
If one does not contemplate on what is called "inverted merit," it is because, relying on existence, it is not a valid means of knowledge itself. Furthermore, if capacity has no cause, why would it not pervade everything? If there is no cause, then the determination of places and so forth is not reasonable. Is capacity not a dharma? Dharma also arises only in dependence on a possessor of dharma, so it depends on some distinction of knowledge. Even so, capacity should not be under the control of a possessor of dharma without cause, because there is no benefit. Thus, capacity does not exist apart from things; it becomes the result of which thing? If capacity is not a result, then the relationship is not established. If capacity is distinct and is the substance of a separately determined entity, then at that time, because it exists, the existence of a distinguished existence is established, and also, because following and contradicting, and entering, are the characteristics of cause and effect, the dependence on things or the dependence on certainty are both possible, so it is not a valid means of knowledge from itself. Therefore, when it is realized as a valid means of knowledge by seeing the action, how can it become a valid means of knowledge for the appearance of its own nature, such as cooking and burning, because the previous seeing has not been done beforehand? Is it not because memory arises immediately after feeling burning and so on that it is regarded as a valid means of knowledge? That is not reasonable, because memory also arises following seeing, and seeing is the very determination that the nature of the previous and subsequent objects appears, therefore memory does not see the relationship with the action. If one assumes that what is not understood by seeing is the relationship, then it will be a fallacy. Whatever memory is, it abides in its own nature, experiencing an unclear aspect, so there too, it is the very realization of one's own nature. Or, if one experiences non-deception by inference, then there too, one will experience an object that is not completely clear. Moreover, since inference does not arise without direct perception, it has been shown that grasping the relationship is direct perception itself. Therefore, since all of one's own nature appears as knowledge, it is not a valid means of knowledge, therefore it abides in the statement that one's own nature is realized by oneself. If so, then a valid means of knowledge is from a valid means of knowledge...
Tibetan
ལོག་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ཚད་མ་ཐ་སྙད་ལས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨོས་པ་ལ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཚད་མ་ནི་ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་པའོ། །ཐ་སྙད་ནི་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་མེད་པ་སྟེ། འཁོར་བ་གང་དུ་ཡང་དོན་དམ་པར་ན་མེད་པས་གྲོལ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞིག་འཁོར་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པར་ཡོད་ལ་དཔྱད་ན་སྟོང་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཆ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའོ། །འོ་ན་དོན་དམ་པ་ལ་ཚད་མ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་དེ་བཞིན་ཏེ། ཚད་མ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་མངོན་སུམ་ལས་སམ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཡིན་ན། ཐ་སྙད་ཅེས་པའི་ཚིག་ཅི་སྟེ་བརྗོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཐ་སྙད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པར་ཤེས་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བྱེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་ཅིང་གོམས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཚེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་ཡང་ཤེས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡང་ཚད་མར་བརྗོད་དོ། །འདི་ལྟར་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་འདོད་པས་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ཡང་སེམས་ཤིང་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པར་དམིགས་ཏེ། ཅིག་ཅར་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟོག་པ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དེར་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །ཡང་ན་ཐ་སྙད་ནི་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་བས་ཚད་མར་ རྟོགས་པའོ། །ཡང་ན་འདིས་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པས་ཐ་སྙད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། དེས་ན་ཚད་མའོ། །འདི་ལྟར་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ངེས་པར་བཟུང་བ་ལས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ། འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་དེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཕྱིར། གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པའི་ཉེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ནི་གཞན་དག་ཏུ་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པས་སོ། །འདིར་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ཡོད་ན་སྲེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་གྱི། དེ་མེད་ན་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་འཇུག་པས་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཅི
Chinese
如何知道是错误的呢？因此，说“量是由名言而来的”。这会显示，量是普遍的名言。名言是怎样分别考察的，就是那样不存在的。因为轮回在任何地方都不是胜义谛，所以会成为解脱。因此，轮回在名言上是成立存在的，但如果考察则是空性的。同样，量和非量的部分也是在名言上存在的。那么，胜义谛上没有量吗？是的，就是这样。凡是量，都是世俗谛，这样说的。如果胜义谛的量是由现量或者比量而来，那为什么说“名言”这个词呢？因此，说“量是由名言而来的”，在名言上成立的比量的力量，通过确定地了解，而实现显现所希望的意义，这会成为证成。当习惯非常纯熟时，即使没有比量，也能生起了解，因此现量也被称为量。比如，想要实现燃烧等意义，也会想到牛等，并且缘取燃烧等。因为燃烧等和牛等不会同时产生分别念，所以无分别的智慧会生起。或者，名言是通过实现意义的智慧而被认为是量。或者，因为通过这个来施设名言，所以名言就是比量。因此，它是量。像这样，要知道这样的智慧是无欺骗性的。比量不是从确定把握联系而产生的吗？把握联系就是现量，因为会无止境地追溯到比量。因为那个是量也是通过比量来推测的，所以会变成一个依靠一个的过失吗？那是不合理的。因为确定把握联系，是通过其他现量和非现量。在这里，如果存在色等显现，就会看到贪欲等需求。如果没有，就不会缘取。因此，通过存在和不存在而把握联系，所以在这里比量有什么用呢？
English
How to know it's wrong? Therefore, it is said that "valid cognition comes from convention." This will show that valid cognition is universally conventional. Convention is not the same as how it is examined. Because samsara is not ultimately true anywhere, it will become liberation. Therefore, samsara is established in convention, but if examined, it is emptiness. Similarly, the parts of valid and invalid cognition also exist in convention. Then, is there no valid cognition in ultimate truth? Yes, that's right. Whatever is valid cognition is conventional truth, so it is said. If the valid cognition of ultimate truth comes from direct perception or inference, then why is the word "convention" used? Therefore, it is said that "valid cognition comes from convention," and the power of inference established in convention, through definite understanding, realizes the desired meaning of manifestation, which will become proof. When habit is very pure, even without inference, understanding can arise, so direct perception is also called valid cognition. For example, wanting to realize the meaning of burning, etc., one will also think of cows, etc., and focus on burning, etc. Because burning, etc., and cows, etc., will not simultaneously generate conceptualization, non-conceptual wisdom will arise. Or, convention is considered valid cognition through the wisdom of realizing meaning. Or, because convention is applied through this, convention is inference. Therefore, it is valid cognition. Like this, know that such wisdom is non-deceptive. Doesn't inference arise from definitely grasping the connection? Grasping the connection is direct perception, because it will endlessly trace back to inference. Because that is valid cognition is also inferred through inference, will it become the fault of relying on one another? That is not reasonable. Because definitely grasping the connection is through other direct and non-direct perceptions. Here, if there is an appearance of form, etc., the need for desire, etc., will be seen. If not, it will not be focused on. Therefore, grasping the connection through existence and non-existence, so what is the use of inference here?