Tibetan
་སྟེ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པ་ངེས་པས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཐ་སྙད་རྒྱུན་ཆད་པར་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། མཐོང་བ་ནི་རེག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ད་ལྟར་གྱི་དུས་སུ་མྱོང་བ་ཕྲད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གིས་མཐོང་བས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་རྒྱུད་གཞན་པ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པས་གཟུགས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཚད་མར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་དང༌། རིག་པ་དག་ལ་དེ་ཉིད་དུ་གཅིག་པར་ཐ་སྙད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དེར་ཡང་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར། གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དང་ཕྲད་པའི་ཕྱིར། ཕྲད་པ་ནི་སྔར་མཐོང་བ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུད་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཕྲད་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡང་ཅི་སྟེ་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་མི་བྱེད་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ། དེ་ལ་གལ་ ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེའི་ཚེ་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་མ་གཏོགས་པར་མཐོང་བ་ཇི་ལྟར་དེ་སྐྱེད་པ་ཡིན། འོན་ཏེ་དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ལྟར་ན་ཡང་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ནི་གང་གི་ཚེ་དོན་བྱེད་པར་དམིགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། དོན་བྱེད་པར་ཤེས་པ་པོས་ཇི་ལྟར་ཕྲད་པར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཐམས་ལས་བྱུང་བ་ལ་ནི་མ་འོངས་པ་ལ་ཚད་མའི་བྱེད་པ་མེད་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །ད་ལྟ་ན་ཡང་ཐམས་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མཐོང་བས་ནི་ཐམས་ཤེས་པར་བྱའི་དོན་བྱེད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ལས་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནུས། ཐབས་ངེས་པར་གྱུར་ན་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་འཇུག་པ་ཡང་མཐོང་སྟེ། སོ་ནམ་བྱེད་པ་ན་འཁོར་ལས་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུའི་སྐྱོན་མི་འཇུག་སྟེ། འདི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་ངེས་པའི་དོན་ལ་དང་པོ་ཞུགས་པ་ནི་ཚད་མ་ངེས་པ་མ་གཏོགས་པ་ཡང་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །སླུ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔར་བཟུང་བ་ལ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།། །།
Chinese
即成无有相遇。随后行进与，返回确定故，无疑成为能生与所生之自性，否则即成言说名言断绝。虽是如此转变，然所见并非是于现时领受触之感受，具有相遇之自性显现，因自所见，于所作境之蓝色等之外，执持他续之确定性实非有。是故，触等之识，如何能成为色境之量？若谓已显示成为异境耶？此亦非理，于色与，识等，于彼处安立为一之名言，亦因境等无有差别之故。是为显现执着为一，因与所见之彼相遇之故。相遇者，乃与先前所见之彼一同趣入一续之故，及趣入一义之故，观待显现执着而为量，如是显示。令相遇者非为量耶？彼又如何以作义之识而作耶？抑或应许不作。其中，若如第二种情况，则彼时除作义之识外，所见如何生彼耶？若如第一种情况，如是，所见之事物，于何时缘于作义之时，作义之识者如何知为相遇耶？此处说，若从迷乱所生者，则于未来无有量之作用，故生疑惑。然于现在，因迷乱已定故，彼即是量。如是，所见者，非是为知迷乱所应作之义。如何能知与他因相连而作焚烧等耶？若方法已确定，则亦见于从方法所生者生起疑惑，如农夫耕作时之轮作。是故，轮转之过失不生，如是，于能立确定之义，最初进入者，亦有可能是非为定量。以无欺骗性之故，乃以串习先前所取之力量而进入，因是彼之同类故。
English
it becomes without meeting. Afterwards, going and returning are certain, so there is no doubt that it becomes the nature of the producer and the produced. Otherwise, it would be said that the expression is cut off. Although it changes in this way, what is seen is not the appearance of the nature of encountering experience at the present time, because what is seen by oneself is not the certainty of holding other continuums from the blue, etc., which are made into objects. Therefore, how can the knowledge of touch, etc., become the measure of the object of form? If it is said that it has been shown to become a different object? This is also unreasonable, because in form and consciousness, etc., the expression of establishing them as one in that place is also because there is no difference in objects, etc. It is to cling to the manifestation as one, because it meets with what is seen. The encounter is because it enters into one continuum together with what was seen before, and because it enters into one meaning, it is a measure in relation to the manifestation of clinging, as shown. Is the one who makes the encounter not a measure? How does it do it with the knowledge of doing meaning? Or should it be promised not to do it. Among them, if it is like the second case, then at that time, apart from the knowledge of doing meaning, how does seeing produce it? If it is like the first case, then even so, when the object of seeing is focused on doing meaning, how does the knower of doing meaning know that they have met? Here it is said that if it comes from confusion, then there is no function of measure in the future, so there is doubt. But now, because the confusion is certain, it is the measure. Thus, what is seen is not the meaning that should be done to know confusion. How can one know that it is connected with other causes and does burning, etc.? If the method is certain, then it is also seen that doubt arises in those who are born from the method, such as crop rotation when farmers cultivate. Therefore, the fault of rotation does not arise, thus, for the meaning of establishing certainty, the first entrant may also be non-quantitative. Because of the absence of deception, it enters with the power of habituating what was taken before, because it is of that kind.
Tibetan
ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། བམ་པོ་གཉིས་པ། གལ་ཏེ་ཡང་ཚད་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་ན་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མེད་དེ། འགའ་ཞིག་ཐམས་ཅད་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པར་ཡང་སླུ་བ་མེད་པ་དང་པོའི་དུས་སུ་ངེས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་གྲང་བ་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཞིག་མེ་ཉེ་པར་གཉེར་ཏེ་དེ་དེར་མེའི་རང་བཞིན་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་དཔྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་མེའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བ་དེས་ཇི་ཞིག་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཤེས་པས་ཐམས་ཅད་དུ་ཚད་མས་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཅན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་ནི། དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་དུ་མ་འཁྲུལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་ནི་ཤེས་པའི་བྱེད་པ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་དུ་དོན་བྱེད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེར་ཡང་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་ཉམས་སུ་མྱོང་ བའི་ཕྱིར། སྔ་མའི་ཤེས་པ་དོན་བྱེད་པར་མཐོང་བས་སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར། འདི་ལྟར་དེའི་ཤེས་པ་འདས་པ་དེའི་ཚེ་དགོས་པར་རིགས་པའི་དུས་ན་ནི་མེད་ལ། གང་དུ་གཟུགས་དང་རེག་པའི་རིག་པ་དག་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཕན་ཚུན་ལོག་པའི་ཡུལ་ཙམ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་རྟགས་ལས་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཞིང༌། སྔ་མའི་ཤེས་པ་ཚད་མར་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བ་འདས་པའི་ཕྱིར་དང༌། གསལ་བ་ཉེ་བར་གྱུར་བ་མ་གཏོགས་པར་ནར་སོན་པའི་ཚད་མ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བས་ཚད་མ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་བསལ་ཏོ། །ཚད་མ་ནི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དེ་ཡང་རང་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ཐེ་ཚོམ་བཟློག་པ་ཙམ་ལ་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དག་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པས་སོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་ན་དེའི་ཚེ་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་ཚད་མར་ངེས་སོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་ངེས་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ངེས་པ་མ་གཏོགས་པར་ཐེ་ཚོམ་ཇི་ལྟར་ལྡོག་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཡང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལས་ཐེ་ཚོམ་ལྡོག་ན་
Chinese
在《释量论》的注释中，第二品：如果说正量本身的确定性完全是名言安立的，那么就会导致互相依赖。并非如此，因为有些事物在最初的时候，不需要追求一切目的，也是无欺的。例如，有些感到寒冷的人靠近火，在那里观察火的自性，如燃烧等的作用关系。同样，就像走向火的人如何了解这种关系一样，一切都以正量来确定，并以此进入。然而，作用难道不是在任何时间和情况下都遵循不欺骗的自性吗？这又如何理解呢？因为只有在体验到不欺骗的地方才会产生，而在其他地方，如对象等，没有认识的作用，又如何确定呢？因为在体验到作用的地方，也仅仅是体验到燃烧等。由于看到先前的认识具有作用，又如何理解无欺骗性呢？例如，过去的认识在需要推理的时候是不存在的。在形状和触觉的认识同时产生的时候，也仅仅是认识到相互不同的对象，因此不能确定为正量。然而，作用的认识不是从推理产生的，先前的认识也不是通过现量来认识为正量，因为先前见到的已经过去了，并且除了显现的近取之外，不认识成熟的正量。那么是什么呢？通过体验燃烧等，消除了对正量的怀疑。如果正量不是无意义的就不会产生，这也是从自身产生的吗？这里说到，仅仅是为了消除怀疑，认识先行而进入并不是这样。那么是什么呢？是现量和比量。如果仅仅通过现量进入，那么就变成了仅仅通过现量来确定为正量。同样，也必须毫无疑问地通过比量来理解，否则，如果没有确定性，怀疑又如何消除呢？如果通过作用来消除怀疑，
English
In the commentary on Pramāṇavārttika, Chapter Two: If it is said that the certainty of validity itself is entirely established by convention, then it would lead to mutual dependence. That is not the case, because some things are certain at the beginning without seeking all purposes, and are also non-deceptive. For example, some who feel cold approach fire, and there they examine the causal relationship of the nature of fire, such as burning. Similarly, just as one who goes towards fire knows this relationship, everything is determined by validity and enters accordingly. However, isn't the function of acting invariably following a non-deceptive nature at all times and in all ways? How is that to be understood? Because it only arises where non-deception is experienced, and elsewhere, such as in objects, there is no function of knowing, so how is it certain? Because where the function of acting is experienced, only burning and the like are experienced. Since the previous cognition is seen to have a function, how is non-deception understood? For example, that past cognition is not present at the time when inference is needed. When cognitions of form and touch arise simultaneously, they only recognize mutually distinct objects, so they are not determined as valid. However, the cognition of acting does not arise from signs, and the previous cognition is not recognized as valid by direct perception, because what was seen before has passed, and one does not recognize mature validity except for what is clearly proximate. What then? By experiencing burning and the like, doubt about validity is eliminated. If validity does not arise without meaning, is that also from itself? Here it is said that merely to dispel doubt, entering with prior cognition is not the case. What then? It is by direct perception and inference. If one enters only through direct perception, then it would be shown that validity is determined only through direct perception. Similarly, it must be understood without doubt through inference as well, otherwise, how would doubt be eliminated without certainty? If doubt is eliminated by performing the function of acting,