Tibetan
པ་ལས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པ་ཤེས་པ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་ནས། སྤྱིའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྙེགས་སོ། །གཏོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་སྤྱིའི་ཤེས་པས་མ་ རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་སྔ་ན་མེད་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་སྟེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ནི་གནོད་པའི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་ལ་སྔོན་མེད་དོན་ཤེས་པ། །ངེས་ཏེ་གནོད་པ་སྤངས་བ་དང༌། །སྐྱོན་མེད་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི། །ཚད་མར་འཇིག་རྟེན་པ་འདོད་དོ། །ཞེས་ཟེར་བ་དེ་འདིར་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་གཞལ་བྱ་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མར་བརྗོད་དོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། མེད་པ་ཉིད་དཔྱོད་དེ། དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ལ་ནི་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེས་ཚད་མ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མེད་དོ། །སྤྱིའི་ཤེས་པ་ནི་སྔར་མེད་པའི་དོན་བཟུང་བ་ལས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་ཡང་སྔར་མེད་པ་འཛིན་པས་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་གནོད་པ་མཐོང་བས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོན་ན་ནི་གནོད་པ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟེན་པར་དཔྱོད་དོ། །དེ་ལྟ་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། སྤྱིའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། ཅི་ཞིག་ལྟར་སྤྱིའི་ཞེ་ན་པ་མ་གཏོགས་པར་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་འཇུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། མཐོང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ནི་སྤྱིའི་ཤེས་པས་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྤྱིའི་ཤེས་པ་རིགས་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རམ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཡིན། དེ་ལ། དེ་རིགས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། །སྤྱི་ཡི་དགོས་པ་ཤེས་པ་དང༌། །བརྗོད་པ་ནི་རང་གི་རྟོགས་པ་ཙམ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཏོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྤྱིའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ་དག་པར་མཐོང་བའི་ཤས་པ་ཉིད་སྤྱི་དང་ལྡན་པར་ཁྱོད
Chinese
པ་ལས། །这指的是，不了解自相却了解（它）的，即产生了能起作用的意识，这被认为是量。因此，普遍的意识不会成为量。致力于此。因为能引发的意识所理解的自相，是普遍意识所不理解的，所以不是量。难道不是因为普遍意识执持了前所未有的事物吗？如果不是量，那么执持所理解的自相，是因为它远离了损害性的意识。如果是这样，那么自相就是：于此，知晓前所未有之义，确定且已舍弃损害，从无过失处产生，世间人认为这是量。为了驳斥这种说法，才要研究自相。指的是，对存在和不存在的所量境的所见之识，被称为量。在自相上，考察存在和不存在，为了成就起作用的事物。对于普遍，因为它远离了焚烧等作用，所以它对量没有帮助。普遍的意识不是量，因为它抓住了以前没有的事物，因为太过分了。例如，看到两个月亮也因为执持了以前没有的事物而变成了量。如果说因为看到了对它的损害，所以不是量。那么，即使是有损害的事物，也因为能知晓与起作用的事物分离，所以要考察依赖于自相。虽然那样会改变，但如果说普遍的意识因为确定“这就是它”而进入自相。那么，除了所见之外，还有什么像普遍的“说”那样进入的吗？因为除了所见之外，普遍的意识不会进入，所以所见本身就是量。此外，普遍的意识会进入种类吗？还是进入自相？对此，它不是进入种类，因为了解普遍的需求和言说，仅仅变成了自己的证悟。也不是进入自相，因为那是能引发的意识的对境。如果普遍意识的对境是自相，那么确实如此，但因为它执持所执持的，所以不是量，因为你（对方）认为纯净的所见之识本身就具有普遍性。
English
Pālas. This refers to knowing what is not known as one's own characteristic, which is the arising of a functional consciousness, and this is considered valid cognition. Therefore, general consciousness does not become valid cognition. One strives for this. Because the self-characteristic understood by the initiating consciousness is not understood by general consciousness, it is not valid cognition. Is it not because general consciousness grasps what has never existed before? If it is not valid cognition, then grasping the understood self-characteristic is because it is free from harmful consciousness. If so, then the characteristic is: Here, knowing the meaning of what has never existed before, being certain and having abandoned harm, arising from a faultless source, worldly people consider this to be valid cognition. In order to refute this statement, one must examine the self-characteristic. This refers to the seeing consciousness of the object of measurement of existence and non-existence, which is called valid cognition. On the self-characteristic, one examines existence and non-existence, in order to accomplish the functional thing. For the general, because it is separated from actions such as burning, it does not help valid cognition. General consciousness is not valid cognition because it grasps something that did not exist before, because it is too extreme. For example, seeing two moons also becomes valid cognition because it grasps something that did not exist before. If it is said that it is not valid cognition because one sees harm to it. Then, even if it is something with harm, because it can know the separation from the functional thing, one must examine relying on the self-characteristic. Although that would change, if it is said that general consciousness enters the self-characteristic because it is certain that "this is it." Then, besides what is seen, what else enters like the general "saying"? Because general consciousness does not enter except through what is seen, seeing itself is valid cognition. Furthermore, will general consciousness enter the genus? Or will it enter the self-characteristic? To this, it does not enter the genus, because understanding the need for the general and speaking becomes merely one's own realization. Nor does it enter the self-characteristic, because that is the object of the initiating consciousness. If the object of general consciousness is the self-characteristic, then that is indeed the case, but because it grasps what is grasped, it is not valid cognition, because you (the opponent) consider the pure seeing consciousness itself to have generality.
Tibetan
་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བློས། དངོས་པོ་གཉིས་ སུ་ཡང་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་དོན་དམ་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྤྱི་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རིག་པར་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་ནི་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འགྱུར་བར་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེ་ན། ཤེས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པར་ཤེས་པར་ཤེས་པ་གང་མངོན་དུ་འཛིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པས་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པར་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གསུང་བ་མཛད་ཅེ་ན། གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོའི་དོར་ཕྱིར་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་བསྟན་ཏེ། དོན་དམ་པ་ལ་ནི་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས་རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། །རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་པ་ལས་ཏེ། དཔྱད་ནས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་གཉིས་སུ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་དཔྱད་པའི་ཕྱིར་གསུང་རབ་མ་ལུས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལྷག་པར་བཤད་པ་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་ཅེ་ན། རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཕྱི་རོལ་དང༌། ནང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐ་དད་པ་ཙམ་དུ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མར་འགྱུར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཡང་དག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དེ་ལྡན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མ་ཡིན། །ཞེས་སྨོས་པ་ཇི་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་མི་སླུ་བར་མཛད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི། རང་ལས་ངེས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རིག་བྱེད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་ག་ལས་ཤེས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་སླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ཡང་དག་མ་ཡིན་བཟློག་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་བརྗོད་སྒྲུབ་ལ་ལྟོས། །དེ་བས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རིགས། །ཞེས་བྱ་བ་ སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་བཟློག་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་བཟློག་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཡང་དག་པའམ། གྱུར་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། བདེན་པའི་དོ
Chinese
是故如是。又以不分别之识，亦执事物为二，如是说。任何之时，凡欲成为胜义量之体性，于彼时，唯能领会自证之体性，除此以外，若执持总相，则是不明了真实之显现执着，以取受执持之故，应观待其转变为量。若谓，不知自识之体性而知，凡显现执持者，彼非量，如是作意，则非是执持等之生起。若尔，世尊如何宣说外境之义耶？为调伏所化众生之故，为执着外境而取受之故，显示为外境之义。然于胜义谛，以离能取与所取故，即是自证。彼从何而知耶？从观察自性而知，观察后，能取与所取之一切事物皆将坏灭，故为无二。为观察彼无二之故，应趣入一切经典，特别阐述外境之义乃是了义。若尔，如何以内外之差别而各异耶？仅以觉悟之故，内外各异。仅以现量与比量之差别，岂非是量耶？世尊如何转变为量耶？世尊是真实之量，如是，彼具世尊是量。如是所说，如何现量与比量是量，如是具有智慧之身之世尊亦不欺惑，故如来是，自性决定之现量唯是。唯如来是量，吠陀非量，彼从何而知耶？于彼亦有于一方无欺惑之故。是故，为遣除非真实之故。为真实之言说而作证明。因此，应知是量。如是说，何以故，遣除非真实乃是遣除增益，是故，世尊是真实或已成，如是说，真实之义。
English
Therefore, it is so. Moreover, with non-discriminating consciousness, one also grasps things as two, so it is said. At any time, if one wishes to become the nature of ultimate valid cognition, at that time, one can only comprehend the nature of self-awareness. Apart from this, if one grasps the general characteristics, then it is not understanding the true manifestation of clinging. Because of taking and receiving clinging, one should wait for it to transform into valid cognition. If it is said that one does not know the nature of one's own consciousness but knows, and whatever manifests and clings is not valid cognition, then with such intention, it is not the arising of clinging and so on. If so, how did the Blessed One speak of the meaning of external objects? For the sake of taming sentient beings to be tamed, and for the sake of clinging to external objects and taking them, it is shown as the meaning of external objects. However, in the ultimate truth, because of being free from the grasper and the grasped, it is self-awareness itself. From what is that known? It is known from observing one's own nature. After observing, all things that can be grasped and grasped will perish, so it is non-dual. For the sake of observing that non-duality, one should enter all the scriptures. The meaning of particularly explaining external objects is the definitive meaning. If so, how are inside and outside different by their distinctions? Only by the sake of realization, inside and outside are different. Is it not valid cognition only by the distinction between direct perception and inference? How does the Blessed One transform into valid cognition? The Blessed One is the true valid cognition, thus, He possesses the Blessed One is valid cognition. As it is said, how direct perception and inference are valid cognition, so the Blessed One with the body of wisdom also does not deceive, so the Tathagata is, the direct perception of self-determination is only. Only the Tathagata is valid cognition, the Vedas are not valid cognition, from what is that known? In that, there is also the reason of not deceiving in one aspect. Therefore, for the sake of eliminating the non-true. To prove for the true speech. Therefore, it should be known as valid cognition. As it is said, why is eliminating the non-true eliminating the superimposition, therefore, the Blessed One is true or has become, as it is said, the meaning of truth.