Tibetan
ན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ནས། ཚད་མར་རིགས་སོ། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་འདིར་བདེན་པ་མི་སླུ་བའི་ཚིག་ཉིད་དེ། དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་རིག་བྱེད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བདེན་པའི་གསུང་ཉིད་ཚད་མའི་ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པས་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་མེད་པས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ལས་འདས་པའི་ཡུལ་ལ་བྱེད་པ་མེད་དེ། གཅིག་ནི་དེར་ཉེ་བ་ཙམ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི། རྟག་པན་ཡིད་དང༌། དབང་ཕྱུག་ལ་སོག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོང་མིན། །དངོས་ཡོད་རྟོགས་པ་ཚད་ཕྱིར་དང༌། །ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེས། །མི་བསྟན་ཕྱིར་ན་རིམ་སྐྱེས་པ། རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་མི་རུང་སྟེ། །ལྟོས་པ་མ་རིགས་པ་ཡི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྟག་པའི་དང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ཚད་མ་མེད་དོ། །གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། །གང་དུ་ཡང་དེས་ཕན་བཏགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལས་རྟོགས་པ་ནི། ཚད་མ་སྟེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་ཡང་ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་འདིར་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བའོ། །དངོས་ཡོད་རྟོགས་པ་ཚད་ཕྱིར་དང༌། །ཞེས་བྱ་བས་ནི་གཏན་ཚིགས་སྟོན་པའོ། །ཞེས་བྱ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེས། །ཞེས་བྱ་བས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མའོ། །དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་ཏེ། རྟག་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ ཡོད་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤེས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཡུལ་གྱི་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལས་བྱུང་བའམ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ན། དེ་ལ་གལ་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་དབང་ཕྱུག་གི་ཤེས་པ་རིམ་གྱིས་གཞལ་བྱ་ལ་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ། བྱེད་པ་དང༌། མི་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་རིམ་པར་ཤེས་
Chinese
那多！因此，世尊依賴於證成，成為量。此處的證成即是不欺騙的真實語句。因此，世尊是量，而不是理智，因為在一方面不欺騙，但在所有方面都未見到，所以不是證成。世尊的真實語句對於量的境是現量和比量所不能損害的緣故。對於天界等境，超越感官，因為與自己的語句不矛盾，所以應當理解。對此，如果對於超越現量和比量的境沒有作用，因為一個僅僅是接近於此，另一個是從標誌產生的緣故，如果證成一切智者，那樣也可以。常存的自性和自在等是量，為什麼要理解為因和果呢？為了遣除它。「量是常存的自性，不會有。因為實有覺悟是量，所知是無常的自性，因為不顯示，所以次第產生，從標誌產生的不應理，因為依賴是不合理的緣故。」這樣說了。對於常存的自在等，沒有量。從何得知呢？無論在哪裡，因為見到由此施加利益的緣故。因為從實有之物覺悟是量，顛倒的知識不是量的緣故。覺悟實有之物，也是因為所知無常而毀滅，因此這裡不是常存的，這是立宗。「實有覺悟是量」這句話是顯示理由。「所知無常的自性」這句話是對不相似方的損害之量。因此，它顯示說：常存不是量，因為是覺悟實有之物的自性，如同現量一樣。如果自在等的知識是量，那麼就不是常存的，像這樣，如果知識的量本身是境的作用，或者從它產生，或者是境的形相，對此，如果常存的自在的知識次第對所量起作用，那麼，作用和不作用是不同的緣故，就不是常存的了。也不是同時起作用，因為所知是次第了知
English
Nato! Therefore, the Blessed One, relying on proof, is considered a valid means of cognition. Here, the proof is the very word of truth that does not deceive. Therefore, the Blessed One is a valid means of cognition, but not intelligence, because although not deceiving in one aspect, it is not seen in all aspects, so it is not proof. The Blessed One's truthful words are not harmed by direct perception or inference in the realm of valid cognition. Realms such as the heavens, which are beyond the senses, should be understood because they do not contradict their own words. If there is no action on realms beyond direct perception and inference, because one is merely close to it and the other arises from a sign, if it proves omniscience, then that is acceptable. The permanent self and Ishvara, etc., are valid means of cognition. Why should they be understood as cause and effect? To refute that: "A permanent valid cognition is impossible. Because the realization of reality is valid, and the knowable is impermanent, because it does not reveal, it arises sequentially. Arising from a sign is not reasonable, because dependence is unreasonable." This is stated. For the permanent Ishvara, etc., there is no valid cognition. How is it known? Because it is seen that benefit is conferred by it everywhere. Because realization from an existent thing is a valid cognition, and inverted knowledge is not a valid cognition. Realization of an existent thing is also destroyed by the impermanence of the knowable, therefore it is not permanent here. This is the proposition. "The realization of reality is valid" shows the reason. "The nature of the knowable is impermanent" is a valid cognition that harms the dissimilar side. Therefore, it shows this: the permanent is not a valid cognition, because it is the nature of realizing an existent thing, like direct perception. If the knowledge of Ishvara, etc., is a valid cognition, then it is not permanent. Like this, if the valid cognition of knowledge itself is the action of the object, or arises from it, or is the form of the object, then if the permanent knowledge of Ishvara acts sequentially on the object to be measured, then, because action and non-action are different, it is not permanent. It is also not acting simultaneously, because the knowable is known sequentially.