Tibetan
གདོན་མི་ཟ་བར་དོན་བྱེད་པ་རྟགས་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཐེ་ཚོམ་བཟློག་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དེ། དེར་ཡང་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་གང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པར་འགྱུར་བར་གཞག་གི་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་གྱུར་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྔ་ཕྱི་འཇུག་པ་མེད་པས་སོ། །དེར་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ནི་ཐ་མི་དད་པར་དོན་བྱེད་པ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་ཤེས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་གནས་པས་ངེས་པ་དེར་ཡང་སྔར་གྱི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་སྙད་པའི་ལམ་འཇུག་སྟེ། དེས་ན་བཏགས་ནས་དེའི་བདག་ ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་སྟོན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཁོ་ནའི་འབྲེལ་པ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་དང༌། དོན་བྱེད་པ་དག་གི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཐ་སྙད་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཚད་མར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ན་དེའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བཤད་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། རྨོངས་པ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའོ། །བཟློག་པ་ནི་འདིས་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། འདིའི་དགོངས་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཚད་མའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱས་སོ། །འོན་ཀྱང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ལས་བཤད་པ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཉིད་ལས་རྨོངས་པ་ལྡོག་གི་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསལ་བར་ལྡོག་ནས། མི་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་པའང༌། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །འོན་ཀྱང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི། མི་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་འདི་ཡིན་ཏེ། འདིས་གསལ་བར་བྱེད་བས་མ་བཟུང་བའི་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །མི་ཤེས་པ་ཉིད་སྨོས་པས་དེར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྩལ་ཏོ། །དོན་སྨོས་པས་ནི་དོན་མེད་པར་སྣང་བ་དུང་ལ་སེར་པོར་ཤེས་པ་བསྩལ་ཏོ། །གསལ་བྱེད་ཅེས་སྨོས་པ་ནི་དབང་པོ་
Chinese
不欺諼地成辦義利是為相。何以故，遣除增益之猶豫即是隨後比量，於彼若無有決定之關係則無有是說也。是故說量是名言，彼言凡執持關係者，由名言施設而有隨行及隨遮，然有與無之顯現成立則非也，以於彼無有先後轉故。於彼成辦義利之量識是無有他異，以領受成辦義利之故，是彼自性之關係也。於何處由極堅住於識而有決定，於彼亦有安住於先前之識者，彼即是由成辦義利之自性而入於名言之途，是故施設而宣說彼之自性。然就勝義諦而言，唯有生及能生之關係，是故宣說為由能立及成辦義利之故，量是安住於名言也。若如是，以名言而安立為量，則彼之論典有何用耶？如是，論典之講說亦是由名言而通達量之故耶？於此說論典是愚蒙，愚蒙是增益，遣除是由此而遣除也。此之意旨是，若由名言而成為無倒量之因之論典，能消除於相互違背中宣說量之體性者。是故，為了斷除顛倒增益，故造論典。然量之體性由論典宣說是無有果者，為了遣除『唯有薄伽梵之聖教能遣除愚蒙，由其他則不能』之說，故說：『亦能明示不了義。』然量之體性是，此能明示不了義，此能明示故，是執持未被執持之義之識也，是此之定義。說及不了知，則於彼遮除世俗分之識等。說及義，則遮除無義顯現，了知螺貝為黃色者。說及明示，則是根
English
Non-deceptively accomplishing the meaning and benefit is the characteristic. Why? Because dispelling the doubt of superimposition is subsequent inference. If there is no definite relationship there, it is said that there is none. Therefore, it is said that valid cognition is nominal. It says that whoever holds the relationship, by nominal designation, there is following and negation. However, the manifestation of existence and non-existence is not established, because there is no prior or subsequent transformation in it. There, the valid cognition that accomplishes the meaning and benefit is not different, because it experiences the accomplishment of the meaning and benefit. It is the relationship of its own nature. Wherever there is certainty by dwelling firmly in consciousness, there also dwells the previous consciousness. That itself enters the path of nominal terms by the nature of accomplishing the meaning and benefit. Therefore, it is designated and declared as its own nature. However, in terms of ultimate truth, there is only the relationship of the produced and the producer. Therefore, it is declared that because of the proof and the accomplishment of the meaning and benefit, valid cognition abides in nominal terms. If it is established as valid cognition by nominal terms, then what is the use of that treatise? Thus, is the explanation of the treatise also because valid cognition is understood from nominal terms? Here it is said that the treatise is ignorance, ignorance is superimposition, and elimination is eliminated by this. The meaning of this is that if the treatise, which is the cause of non-erroneous valid cognition by nominal terms, can eliminate the statement of the nature of valid cognition in mutual contradiction. Therefore, in order to cut off the inverted superimposition, the treatise is made. However, the statement of the nature of valid cognition from the treatise is fruitless. In order to dispel the saying that 'only the teachings of the Bhagavan can dispel ignorance, not from others,' it is said: 'It also clarifies the meaning that is not understood.' However, the nature of valid cognition is that this can clarify the meaning that is not understood. Because this can clarify, it is the consciousness that holds the meaning that has not been held. This is the definition. By mentioning not knowing, the consciousness of the conventional part is excluded there. By mentioning meaning, the meaningless appearance is excluded, knowing the conch shell as yellow. By mentioning clarification, it is the sense power.
Tibetan
ལ་སོགས་པ་ལ་དེའི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སླུ་བ་མེད་པ་སྨོས་པ་མ་གཏོགས་པར་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཡང་ཚད་མར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། འོ་ན་ཏེ་དོན་སྨོས་པས་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལ་དོན་དང་བྲལ་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས། མི་སླུ་བ་ལས་ཡིན་ན། འོ་ན་དེ་ཉིད་སླུ་བ་མེད་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བསམ་པར་བྱ་བ་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡང༌། །ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ བས་ན་གང་དངོས་སུ་བྱུང་བ་དེ་ནི་མཚན་ཉིད་དེ། གཞན་དུ་ཤུགས་ལས་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ཅི་སྟེ་ཡང་དངོས་པོ་ནི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་དུ་གྲོགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཡང༌། གཞན་ནས་གཞན་དུ་བརྒྱུད་པ་ཡང་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དངོས་པོ་ཡང་ཚད་མ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་ཕན་འདོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་ཤེས་པའི་དོན་སྨོས་པས་ནི་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བསྩལ་བ་ཡིན་གྱི། མི་སླུ་བ་སྨོས་པས་སེལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་དང༌། ཆ་ཤས་ཅན་ལ་སླུ་བ་མེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སླུ་བ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཁོ་ནས་དེའི་དོན་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ཡང་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་པས་མི་སླུ་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དོན་ནི་དོན་དམ་པ་ལ་བརྗོད་དེ་མི་ཤེས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་དོན་དམ་པ་རྟོགས་པ་ལ་བཤད་དོ། །དོན་དམ་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཕྱིར་རོལ་གྱི་ཚུལ་ལ་ཡང་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཤེས་པ་ནི། དོན་དམ་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གསལ་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་སྤྱིའི་ཤེས་པ་སྟེ། རིགས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང༌། གཏོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་མ་མཐོང་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཚད་མར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཤེས་པ་ནི་དྲན་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ་གཏོད་བའི་ཤེས་པས་རིགས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ལས་གཞན། །སྤྱི་ཡི་ཤེས་པའང་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སྨོས་པ་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ལས་གཞན་ཏེ་དུས་ཕྱིས་སྤྱིའི་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དང་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཚད་མར་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་ན། །ཤེས་པ་གང་ཡིན་བསམས་
Chinese
等等，因为没有对它们的显现作用。如果除了说不欺骗之外，看到两个月亮也会变成量，难道不是吗？如果说说了意义就能显现，那么如何理解它与意义相分离呢？如果是不欺骗，那么它本身就会变成不欺骗的量的定义吗？这并非真实，因为所要思考的不是定义。如果所要思考的也是，量的定义就是不欺骗本身，那么那时事物等等也会变成定义。因此，直接产生的才是定义，否则，通过暗示产生的则不是。如果事物不是量的定义的直接帮助者，但也不是从一个传递到另一个吗？事物也有助于理解量吗？即使那样，说了不了解的意义，就是给予能取所取的知识，但说了不欺骗，就不是排除，因为见到世俗和有分部分是不欺骗的。仅仅不欺骗的知识本身并非是它的意义，因为在其他地方也可能因为与所见相关联而不欺骗。或者，意义是指究竟的意义，而使不了解的意义显现，是指证悟究竟的意义。究竟的意义就是无二。对于外道的宗义，了解四圣谛，也不是说成是究竟的量的定义，因为其他的都是世俗。如果仅仅不了解的意义显现就是量，那么就是总体的知识，种姓等等的知识，也会因为能创造的知识见到未见之物而变成量。不能说那知识是记忆，因为为了显示能创造的知识没有理解种姓，所以说：从理解自性之外，总体的知识也会获得。说了，从以自性理解自性之外，即之后产生总体的境的知识和是这样的知识，会获得量，这样关联吗？这里说，如果不了解自性，思考什么知识呢？
English
etc., because there is no manifestation of them. If, apart from saying non-deception, seeing two moons also becomes valid cognition, isn't that so? If it is said that by stating the meaning it becomes clear, then how is it understood to be separate from the meaning? If it is from non-deception, then would that itself become the definition of non-deceptive valid cognition? That is not true, because what is to be considered is not the definition. If what is to be considered is also, the definition of valid cognition is non-deception itself, then at that time things etc. would also become definitions. Therefore, what arises directly is the definition, otherwise, what arises through implication is not. If things are not directly helpful to the definition of valid cognition, but isn't it also transmitted from one to another? Do things also help in understanding valid cognition? Even so, by stating the meaning of what is not understood, it is giving the knowledge of grasper and grasped, but by stating non-deception, it is not excluding, because seeing the conventional and the part-possessing is non-deceptive. It is not that only non-deceptive knowledge itself is its meaning, because elsewhere it is also possible to be non-deceptive due to being related to what is seen. Or, meaning refers to the ultimate meaning, and making the meaning of what is not understood clear refers to realizing the ultimate meaning. The ultimate meaning is only non-duality. Regarding the tenets of outsiders, knowing the four noble truths is not said to be the definition of ultimate valid cognition, because the others are conventional. If merely making clear the meaning of what is not understood is valid cognition, then it is general knowledge, the knowledge of genus etc., would also become valid cognition because the knowledge that creates sees what has not been seen. It cannot be said that that knowledge is memory, because in order to show that the knowledge that creates has not understood the genus, it is said: Apart from understanding one's own nature, general knowledge will also be obtained. It is said, apart from understanding one's own nature by one's own characteristic, that is, later the knowledge of the general object arises and the knowledge that it is, will obtain valid cognition, is it related like that? Here it is said, if one does not understand one's own characteristic, what knowledge is considered?