Tibetan
ད་ མ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡང་དེ་ལ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །འོན་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ། རང་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་སྟེ་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྤྱོད་པ་པའི་ལྟ་བས་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་ཚད་མ་དེ་རང་གིས་གྲུབ། ཅི་སྟེ་ཡང་ཤེས་པ་སྐྱེས་པས་ཚད་མ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཕྱིས་མི་སླུ་བར་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་སླུ་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལྟ་ན་རང་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་ཀྱང་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱིས་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རང་ཉིད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ན་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡང་རང་གི་དོན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་སྨྲས་པ། ཚད་མ་ཡིན་པ་དོན་ལ་ནི། །འཛིན་པར་བྱེད་ན་རང་ཉིད་ལས། །ཞེས་སོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པས་ལོག་པ་ཉིད་དུ་བཟུང་བས་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་གཞག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ལ་གནོད་དམ། ཡུལ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་གྲང་ན། དེ་ལ་ཤེས་པ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ནི་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཅིས་གནོད་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་དོན་བྱེད་པ་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རྫུན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་དོན་བྱེད་པ་མི་འཐོབ་ཏུ་ཆུག་ན་ཡང་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྔར་བཟུང་བ་མཐོང་བ་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ན་གང་གིས་བརྫུན་པ་ཞེས། དངོས་པོ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་སྣང་བ་དང་བྲལ་བས་ནི་སྔར་གྱི་སྣང་བ་མི་བདེན་པར་རིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཇི་ལྟར་བདེན་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ རོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་བ་ནི་ཡོད་དེ་གང་དུ་ཡང་གནོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །གཞན་ཡང་གནོད་པ་ཅན་གྱིས་བཟུང་བ་ལ་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཚད་མ་ཡང་གཞན་ལས་མ་ངེས་ན་འཇིག་རྟེན་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་གཞན་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གལ་ཏེ་སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པའམ། རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཚད་མར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མ་གཏོགས་པར་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་མེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཕན་མི་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན། གང་གི་ཕྱིར་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ན། ནུས་པ་ནི་ཤེས་པ་ལས་སྔར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནི་གང་དུ་དེ་བྱེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་སྐྱེ་བ་ལས་ཕྱིས་དེའི་ནུས་པ་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་ནུས་པ་ཡང་རང་ཉིད་ཡིན་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། འོན་ཏེ་རབ་རིབ་ཀྱི་ཉེས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པ་འཇུག་པས་གཞན་ལས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་གྲོགས་དག་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་གཞན་ལ་ཚད་མར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་རྒྱུ་མ་གཏོགས་པར་ཡང་རྒྱུ་ཙམ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་སྐྱེ་བ་མཐོང་ན་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་བྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཉེས་པའི་རྒྱུ་མ་གཏོགས་པར་ཡང་རྒྱུ་ཙམ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཤེས་པ་དང༌། ཉ་ཕྱིས་ལ་དུང་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཉེས་པའི་བྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་མཐོང་བས་བློ་གཡེར་བག་ཅན་མ་ཡིན་པར་དཔག་གོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འོན་ ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་མཐོང་བ་ལས་རྟགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གསལ་བར་ངེས་པར་དག་གོ །དེ་ལྟ་བས་ན་ངེས་པ་མ་གཏོགས་པར་རྟགས་ལས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་ཡོན་ཏན་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པར་གཞག་གོ །ཡོན་ཏན་གྱི་བྱེད་པ་སྐྱོན་ལས་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཚད་མ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེར་ཡང་ཉེས་པས་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ
Chinese
现在 不是这样的。说这个是量是无欺骗性的，但所显现的不是那个。然而，能使了悟的才是量，从自身了悟，那不是量。因为修行者的观点所知是隐蔽的，如何能自证是量？如果又说，因为生起了知，所以是现量，但除了体验意义之外是不合理的。因为通达了知后，不能确定以后不会被欺骗，所以说是自证。因此，如果承认无欺骗性的特征是量，那么即使自己没有通达，也能完全断定意义，以后因为意义而理解，所以没有任何过失，如果这样说，那是不合理的。如果承认自证是量，那么错乱的知也能执持自己的意义，因为不依赖于他者，所以自己就获得了非量。如是说：如果是量，对于意义，如果执持，从自身。这样说。然而，因为有损害，所以执持为颠倒，因为是相反的，所以安立为不是他者的量，如果这样说，那是不对的，因为远离了所损害的事物。这又是如何呢？是损害了知，还是损害了境呢？对于此，不是损害了知，因为生起了那个知。也不是损害了境，因为境是依赖于知而显现自己的体性，所以如何能损害它呢？然而，对于错乱的知，因为不能获得所显现的境的作用，所以说是虚假的，如果这样说，那是不合理的。因为即使不能获得那个作用，但即使是那样，先前执持所见的那又怎么样呢，凭什么说是虚假的呢？事物变成了其他的，因为远离了显现，所以先前的显现不真实，这样认为是不合理的，因为太过分了。然而，远离了意义的作用，怎么能真实呢？因为体验了显现自己的体性。 对于此，因为没有他体的作用，但显现自己的体性是有的，因为在任何地方都没有损害。另外，有损害的
English
Now, It is not so. To say that this is a valid cognition because it is unfailing, but what appears is not that. However, that which makes one realize is the valid cognition, and realization from oneself, that is not a valid cognition. Because the knowledge of the practitioner's view is hidden, how can it be self-proven as a valid cognition? If it is also said that because knowledge arises, it is experienced as a valid cognition, but it is unreasonable other than experiencing the meaning. Because after understanding the knowledge, it cannot be determined that one will not be deceived later, so it is said to be self-cognizant. Therefore, if one admits that the characteristic of unfailing is a valid cognition, then even if one has not understood it oneself, one will be able to completely determine the meaning, and later because of the meaning, one will understand, so there is no fault. If one says this, it is unreasonable. If one admits that self-cognizance is a valid cognition, then even a mistaken knowledge can grasp its own meaning, because it does not depend on others, so one obtains non-valid cognition by oneself. It is said: If it is a valid cognition, for the meaning, if one grasps, from oneself. It is said like this. However, because there is harm to it, it is grasped as inverted, because it is the opposite, so it is established as not a valid cognition from another, if one says this, it is not right, because it is separated from the things to be harmed. How is that again? Does it harm the knowledge, or does it harm the object? For this, it does not harm the knowledge, because that knowledge has arisen. Nor does it harm the object, because the object depends on the knowledge to manifest its own nature, so how can it harm it? However, for mistaken knowledge, because one cannot obtain the function of the object that appears, so it is said to be false, if one says this, it is unreasonable. Because even if one cannot obtain that function, but even so, what about what was previously grasped and seen, why is it said to be false? Things have become other, because they are separated from appearance, so it is unreasonable to think that the previous appearance is not true, because it is too extreme. However, how can it be true if it is separated from the function of meaning? Because one experiences the manifestation of one's own nature. For this, because there is no function of another body, but the manifestation of one's own nature is there, because there is no harm anywhere. Furthermore, harmful
Chinese
因为被颠倒的知识所占据，所以没有返回，因此，如果不是来自其他的量，那么量也不是来自其他的确定，因为世间的人不会进入。这也是来自其他的。因此，如果无欺骗本身是量，或者认为认识的差别是量，虽然是这样，但消除了说不依赖于其他本身是量的说法。因为除了完全了解之外，没有进入的支分，因为对结果没有利益。然而，如果说依赖于事物本身是量，那么这如何知道呢？因为能够完全断定意义的特征是量。能力不是比知识更早存在的，因为没有所依。也不是与见同时产生，因为那时在哪里安立它做，也不是从产生之后它的能力产生，因为那时知识本身是刹那的，所以不是存在的。如果是这样，那么颠倒的意义能够完全断定也是它本身，因此不是量也由它本身获得。然而，如果承认昏眩的过失跟随，以及颠倒进入，不是来自其他的量，那么朋友们，因为具有和不具有功德之因的跟随，所以应当承认其他是量。然而，如果不依靠具有功德之因，也见到仅仅从因产生推测的量，那么对于它就没有具有功德的作用了。如果是这样，那么也不依靠过失之因，也因为仅仅从因产生怀疑的知识，以及因为将海螺看成是白色的缘故，对于不是量就没有过失的作用了。然而，如果见到对于它的怀疑和颠倒的知识，推测不是心散乱的，如果是这样，虽然是这样，然而从见到推测是量，清楚地确定了相的功德。因此，除了确定之外，不是从相产生知识。因此，将因的功德先于它本身安立为量。功德的作用不是从过失中返回吗？对于量来说不是。那么，对于不是量的那里，过失的作用也不是，
English
Because it is occupied by inverted knowledge, there is no return, therefore, if it is not a valid cognition from others, then valid cognition is also not certain from others, because worldly people will not enter. This is also from others. Therefore, if non-deception itself is a valid cognition, or if the difference of cognition is considered a valid cognition, although it is so, the statement that not relying on others itself is a valid cognition is eliminated. Because apart from complete understanding, there is no limb of entry, because there is no benefit to the result. However, if it is said that relying on things themselves is a valid cognition, then how is this known? Because the characteristic of being able to completely determine the meaning is a valid cognition. Ability is not prior to knowledge, because there is no basis. It is also not born simultaneously with seeing, because then where is it established to do it, nor does its ability arise after arising, because then knowledge itself is momentary, so it is not existent. If so, then the inverted meaning being able to completely determine is also itself, therefore not being a valid cognition is also obtained by itself. However, if it is admitted that the fault of dizziness follows, and inversion enters, not being a valid cognition from others, then friends, because of the following of having and not having the cause of merit, others should be admitted as valid cognition. However, if without relying on the cause of merit, one also sees the valid cognition of inference arising merely from the cause, then for it there is no function of having merit. If so, then also without relying on the cause of fault, also because of the knowledge of doubt arising merely from the cause, and because of seeing conch shells as white, for not being a valid cognition there is no function of fault. However, if seeing doubt about it and inverted knowledge, one infers that it is not distracted, if so, although it is so, however, from seeing inference as a valid cognition, the merit of the sign is clearly determined. Therefore, apart from certainty, knowledge does not arise from the sign. Therefore, the merit of the cause preceding it is established as a valid cognition. Is the function of merit not returning from fault? It is not for valid cognition. Then, for that which is not a valid cognition, the function of fault is also not,