Tibetan
པར་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གང་ཟག་དང་ཆོས་སྤོང་བ་ཉིད་དུ་ལྟ་བས་གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་ལྷག་མ་ནི་བདག་མེད་པར་ལྟ་བ་དེའི་དོན་ཅན་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པར་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཀྱང་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་གཟུགས་གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བཙུན་པ་དག་གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་འམ་བདེ་བ་སྟེ། བཙུན་པ་དག་ གང་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་མི་རྟག་པའོ། །གང་མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བལྟའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་བདག་གོ །འདི་དག་ནི་བདག་གིའོ། །བདག་ནི་འདི་ན་ཡོད་པའོ། །འདི་ནི་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟ་བུར་རྒྱུ་དང༌། འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་བདག་མེད་པ་ལྟ་བ་ཉིད་གྲོལ་བའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ།། །།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། །བམ་པོ་བཅུ་གཉིས་བ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཁོར་བ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཆགས་བྲལ་མིན་དང་སྲེད་ལྡན་དང༌། །རྩོམ་པ་ཀུན་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ལས་ལས་གྲོལ་མ་ཡིན། །དེ་འདྲ་འཁོར་བ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ས་བོན་གནས་ན་ནི། བདག་གིར་འཛིན་པ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཉིད་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ལས་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་འདྲ་བ་འཁོར་བ་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གྲོལ་བར་འགྱུར། འོན་ཏེ་བདག་གི་བ་ཉིད་དངོས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་ལས་ཆགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ཆགས་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཡུལ་ལ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཡང་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་སྟེ་ཆགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། བདག་གི་བ་ཉིད་མི་འདོད་གང༌། འདི་ཡི་ཟ་བ་པོ་ཡོད་མིན། །དེ་ཚེ་དེ་ཡི་བྱ་ལོངས་སྤྱོད། །མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བདག་ཀྱང་མེད། ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་བདག་གི་བ་ཉིད་མེད་པའོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ནུས། འཁྲུལ་པ
Chinese
是依赖于观察的。因此，对人与法进行空性观照，才能获得解脱。而观修痛苦等其他法门，其根本目的也是为了证悟空性。世尊所宣说的一切佛法，都以证悟空性为根本。因为如是证悟空性就能获得解脱，所以世尊才说无常即是痛苦，而从痛苦中也能证悟空性。诸比丘，无论任何色法，都是无常的。诸位贤者，凡是无常的，是痛苦还是快乐呢？诸位贤者，凡是痛苦的，就是无常的。凡是无常和痛苦的，就是具有坏灭之自性的，应当如是观修。‘这是我’，‘这些是我的’，‘我存在于此’，‘这就是我’，对于这些，在因和果的事物中观照无我，这才是解脱的方法。这是《释量论》的注释，第十二卷。为了说明执著于我就是轮回的根本，所以说：不离贪著与具欲，一切造作皆依之，烦恼与业不得脱，如是即是轮回者。如果执我的种子存在，那么不改变的‘我所’执著就是轮回的因。因此，执著于我和我所，就无法脱离贪著，一定会与欲望相伴随。因此，一切行为都依赖于此，无法从烦恼和业中解脱，这样就是轮回者。为什么执著于我反而会获得解脱呢？因为我所本身并不真实存在，从何处产生贪著呢？贪著的产生是由于对境，但对境在胜义谛中并不存在，又怎么会产生贪著呢？这不是真实的，因为：我所不欲何，此之食者亦非有，尔时彼之行受用，具相之我也非有。也就是说，如何才能确定假想的我所是不存在的呢？是由于错乱
English
It is dependent on observation. Therefore, liberation is attained by viewing emptiness of person and phenomena. The remaining meditations, such as contemplating suffering, are essentially for realizing emptiness. All the teachings of the Bhagavan are rooted in the view of selflessness. Because seeing selflessness in this way leads to liberation, the Bhagavan taught that impermanence is suffering, and from suffering, selflessness is also realized. Monks, whatever form, all is impermanent. Venerables, is that which is impermanent suffering or happiness? Venerables, that which is suffering is impermanent. That which is impermanent and suffering is subject to change, thus it should be viewed. 'This is me,' 'These are mine,' 'I exist here,' 'This is me,' regarding these, seeing selflessness in the objects of cause and effect, this is the method of liberation. This is the commentary on Pramāṇavārttika, Volume Twelve. To explain that clinging to self is the root of samsara, it is said: Not separated from attachment and possessing desire, all actions depend on it, not liberated from afflictions and karma, such is a samsaric being. If the seed of self-clinging remains, then the unchanging clinging to 'mine' is the cause of samsara. Therefore, clinging to self and mine is not separated from attachment, and will inevitably be accompanied by desire. Therefore, all actions depend on this, and one is not liberated from afflictions and karma, such is a samsaric being. Why would clinging to self lead to liberation? Because the 'mine' itself does not truly exist, from where would attachment arise? Attachment arises due to an object, but since the object does not exist in ultimate truth, how could attachment arise? This is not true, because: What is not desired as 'mine,' its eater is also not there, at that time its actions and enjoyment, the self with characteristics is also not there. That is to say, how can one be certain that the imagined 'mine' does not exist? It is due to delusion.
Tibetan
འི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་བ་བརྫུན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་རིག་པ་སྐྱེས་བུ་ལས་གཞན་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། སྐྱེས་བུ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བདག་ནི་མ་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དེ་ནམ་ཡང་ཞིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་འཇིག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་གི་བ་ཡོད་ན་ལས་རྣམས་དང་བྱ་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དེ་དག་ཀྱང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དོན་ དམ་པར་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་མི་འདོད་མ་འོན་བདག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་གང་གིས་སྟོན་པར་བྱེད། འོན་ཏེ་བདག་གིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བཅད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མ་རིག་པ་གོམས་པ་ལས་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བདག་གི་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོན་ནི་དོན་དམ་པར་བདག་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་གཉིས་སུ་མེད་པར་འཐད་ཀྱི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཅམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འཛིན་པ་མེད་ན་ནི་རྟག་པ་ཉིད་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མེད་པར་རྟག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་གི་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའོ་སྙམ་དུ་གང་སེམས་པའི་རྒོལ་བ་དེའི་བདེ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཟ་བ་པོ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དེ། བཟའ་བར་བྱ་བ་མེད་ན་ཟ་བ་པོ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་མེད་ན་བདག་ཀྱང་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་བདག་དེ་ནམ་ཡང་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རམ། སྣང་ན་ཡང་དེ་བརྫུན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་གྲོལ་འདོད་ཐོག་མེད་པའི། །རྒྱུད་ནི་རིགས་མཚུངས་ས་བོན་ཅན། །འཇིག་ཚོགས་སུ་ནི་ལྟ་བ་དག །རྩ་བ་ཉིད་ནས་གཞོམ་པར་གྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱུད་གང་ཞིག་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཅན་དེ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རིགས་མཚུངས་པ་གང་ལ་ཡོད་པའི་ས་བོན་ཅན་ཏེ། དེ་ནི་འཇིག་ཚིགས་སུ་ལྟ་བ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་ཅན་དེ་རྩ་བ་ནས་བག་ལ་ཉལ་གཞོམ་པར་ཐལ་བར་འདོད་པ
Chinese
因为是我的之因，如果说我是虚假的，那么无明不是与补特伽罗不同吗？因为说补特伽罗就是这个。因此，我就是无明的自性，所以是错乱，永远不会毁灭。因为错乱变成了我，毁灭是不允许的，因为那本身会变成不存在。另外，如果我存在，那么业和行为，安乐等等的受用也会消失。如果究竟上不想要行为和受用，那么究竟上谁来指示我呢？如果因为以我来体验而断定存在，那么因为完全断定我的存在而存在。如果因为串习无明而像梦等一样，我的不存在，那么究竟上我也会不存在，像梦等一样。如果说是无二的，那么那时从体验上说是无二的可以，但不是常恒的，因为执持现在产生的对境，并且不执持与体验相异的前后。如果没有执持前后，那么就不是执持常恒。记忆也不是执持为一，因为那不是量。比量本身在没有现量的情况下，也不是成立常恒的。因此，凡是认为我的一切都是虚假的论敌，他的安乐等的享受者也不存在，因为没有所食，能食者也不存在。因此，如果没有所用，那么我也一定会不存在，因为完全清净的我永远不会显现吗？如果显现，那也会变成虚假的，像蓝色等一样。因此，想要解脱者，无始的相续，是具有同类种子的，将坏聚见，从根本上摧毁吧。所谓相续，哪个是没有起始的，那就是具有执我的同类，具有种子的，那就是坏聚见，想要从根本上摧毁执我的心
English
Because it is the cause of 'mine', if it is said that 'I' is false, then is ignorance not different from the person? Because it is said that the person is this. Therefore, 'I' is the very nature of ignorance, so it is delusion and will never be destroyed. Because delusion has become 'I', destruction is not allowed, because that itself would become non-existent. Furthermore, if 'I' exists, then actions and deeds, happiness, and other enjoyments will also disappear. If ultimately one does not want actions and enjoyments, then who will ultimately indicate 'I'? If it is determined to exist because of experiencing it as 'I', then it will exist because of completely determining the existence of 'mine'. If, because of habituating ignorance, 'mine' does not exist like dreams, then ultimately 'I' will also not exist, like dreams. If it is said to be non-dual, then at that time it is acceptable to be non-dual from experience, but it is not permanent, because it holds onto the objects that arise now, and does not hold onto the before and after that are different from experience. If there is no holding onto before and after, then it is not holding onto permanence. Memory also does not hold onto it as one, because that is not valid cognition. Inference itself, without direct perception, does not establish permanence. Therefore, whatever opponent thinks that all of 'mine' is false, the enjoyer of his happiness and so on also does not exist, because if there is nothing to be eaten, there is no eater. Therefore, if there is nothing to be enjoyed, then 'I' will certainly not exist, because will that completely pure 'I' never appear? If it appears, then it will become false, like blue and so on. Therefore, those who desire liberation, the beginningless continuum, which has seeds of the same kind, destroy the view of the aggregates from the root. The continuum, which has no beginning, is the same kind that has the seed of clinging to self, that is the view of the aggregates, wanting to destroy the mind that clings to self from the root.