Tibetan
མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བདག་གི་བ་སྐྱོན་ཡོད་པས་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གང་གི་ཚེ་བདག་གི་བ་དེའི་སྐྱོན་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་སྤོང་བར་འགྱུར་གྱི། གང་གི་ཚེ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་སྤོང་པ་ཡིན། འོ་ན་གལ་ཏེ་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་སྤངས་པར་བྲལ་བར་གྱུར་ཀྱང་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡང་སྤང་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྗེས་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བས་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་འདི་གང་དུ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང༌། ཡོན་ཏན་མཐོང་ལས་ཆགས་པ་འབྱུང༌། །སྐྱོན་མཐོང་བས་ནི་འགེགས་འགྱུར་ན། །དེ་ལྟར་དེ་དབང་སོགས་ལ་མིན། །བུས་པ་སོགས་ལའང་ཡོད་ཕྱིར་དང༌། །སྐྱོན་དང་ལྡན་ལའང་ཡོད་ཕྱིར་དང༌། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་གཞན་དག་ལའང༌། །མེད་ཕྱིར་བདག་གི་བ་ཡོད་ནའང༌། །འདས་སོགས་ལ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡོན་ཏན་མཐོང་པ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ་ཞིང་སྐྱོན་མཐོང་བས་འགེགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ། འོན་ཀྱང་བདག་གི་བར་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བུས་པ་དང་ཕྱུགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་མི་སྤྱོད་པ་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རབ་རིབ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ལ་བདག་གི་བར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་དགའ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ གྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་བདག་གི་ཡིན་པར་མ་མཐོང་བ་ལ་སུ་ཡང་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞིག་པ་ལ་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་མ་ཐོབ་པ་བསྡུའོ། །དེ་བས་ན་སྐྱོན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྐྱོན་མཐོང་བ་ལས་བདག་གི་བའི་བློ་ཉིད་ལྡོག་པར་འདོད་ཅིང༌། དེ་དང་བྲལ་ན་ཡོན་ཏན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆགས་པ་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་བདག་གི་བར་ལྟ་བ་ནི་སྐྱོན་མཐོང་བས་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་སེམས་ན། སྨྲས་པ། དེ་ཉིད་ཕྱིར་ནི་བདག་གི་བློ། །ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མི་མཐོང་ཕྱིར། །དེ་ཡང་ཉམས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་བདག་གི་པའི་བློ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་གཞན་དག་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་བའི་བློ་ནི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་མཐོང་ཡང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་མེད་སྒྲོ་འདོགས། །ཆགས་ལས་དེ་ནི་སྣང་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྒྱུ་ལ་གནོད་མེད། །སྒྲུབ་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་སྐྱོན་མཐོང་བར་ནུས་ན་ནི་སྐྱོན་མཐོང་བ་ན་ཆགས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཉེ་བར་ལེན་པ་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་དེ་ལས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཆགས་པའི་རྒྱུ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ན། མི་གནོད་པའི་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་ཆགས་པ་དེ་འགེགས་པར་འགྱུར། དེ་བས་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་གྲངས་ཅན་གྱིས་སྨྲས་པ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་པ་ཤེས་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ནི་མི་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ནོ། །རང་བཞིན་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དང༌། གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་དེ་དག་ དཔྱོད་པ་མེད་པས་བཟུང་བའི་ཕྱིར། །བདག་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། སྐྱེས་བུ་འབའ་ཞིག་ཤེས་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་ཕྱིར་དང༌། །སྐྱེ་འཇིག་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས། །བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་ཤེས། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་མཐོང་བས་ཀྱང༌། །ཆགས་མིན་ཆགས་གྱུར་དེ་བདག་དང༌། །དམིགས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་ལ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་ཆགས་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། །སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ཐ་དད་པར་འཇིག་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ཅན་ནོ། །དེ་བས་ན་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཉིད་འཁོར་བ་པས་མ་དཔྱད་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་དཔྱོད་པས་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བས་བདེ་བ་སྤོང་བར་འབད་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་དང་བྲལ་བའི་བདག་ལ་སུ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་འབའ་ཞིག་སྐྱེ་བའི་སྔོན
Chinese
不是这样的。如果说因为“我所”有缺点所以要舍弃，那么，什么时候见到“我所”的缺点，就在那时舍弃。什么时候认识到是安乐之因，那时怎么舍弃呢？如果说，安乐之因即使不舍弃也会分离，那时安乐也会变成痛苦，所以安乐之因也应该舍弃，那么，这样一来，为了痛苦之后生起大安乐，难道不应该接受痛苦吗？因此，这种“我”的观念在任何情况下都不会与执着和分离相违背。另外，见到功德会产生贪执，见到过失会阻止贪执，如果是这样，那么贪执不只存在于眼等根门，也存在于婴儿等身上，因为婴儿等也有贪执；也存在于具有缺陷的眼等根门上，因为具有缺陷的根门也有执“我所”的喜悦；也存在于不被视为“我所”的其他具有功德的事物上，因为没有人对它们产生贪执；也存在于已逝等已坏灭的事物上，因为不会对它们产生“我所”的贪执。意思是说，用“等”字包括了未获得的事物。因此，见到过失并不能阻止贪执。如果认为，见到过失会阻止“我所”的念头，如果远离了“我所”的念头，那么由功德产生的贪执也不会产生，因为那时“我所”的观念会被见到过失所澄清，那么，回答说：正是因为如此，“我所”的念头并不是见到功德的原因，因此，即使见不到功德，“我所”的念头也不会消失。也就是说，正是因为如此，即使具有过失，在某些情况下仍然存在“我所”的念头，因为其他具有功德的事物上没有“我所”的念头，已逝等事物上也没有“我所”的念头。
English
It is not like that. If it is said that because "what is mine" has shortcomings, it should be abandoned, then, when the shortcomings of "what is mine" are seen, it should be abandoned at that time. When is it recognized as the cause of happiness, how can it be abandoned at that time? If it is said that even if the cause of happiness is not abandoned, it will be separated, and at that time, happiness will also become suffering, so the cause of happiness should also be abandoned, then, in this case, shouldn't suffering be accepted in order to generate great happiness after suffering? Therefore, this view of "I" will not contradict attachment and separation in any case. In addition, seeing merits will generate attachment, and seeing faults will prevent attachment. If this is the case, then attachment does not only exist in the gates of the eye and other senses, but also exists in infants and others, because infants and others also have attachment; it also exists in the gates of the eye and other senses with defects, because the gates of the eye and other senses with defects also have the joy of clinging to "what is mine"; it also exists in other meritorious things that are not regarded as "what is mine", because no one is attached to them; it also exists in the deceased and other destroyed things, because there is no attachment to "what is mine" to them. It means that the word "etc." includes things that have not been obtained. Therefore, seeing faults does not prevent attachment. If it is thought that seeing faults will prevent the thought of "what is mine", and if one is away from the thought of "what is mine", then the attachment generated by merits will not arise, because at that time, the concept of "what is mine" will be clarified by seeing faults, then, the answer is: precisely because of this, the thought of "what is mine" is not the cause of seeing merits, therefore, even if merits are not seen, the thought of "what is mine" will not disappear. That is to say, precisely because of this, even if there are faults, the thought of "what is mine" still exists in some cases, because there is no thought of "what is mine" in other meritorious things, and there is no thought of "what is mine" in the deceased and other things.
Chinese
因此，我执之心是见到功德的因。因此，我执之心也不会退失，即使见到非功德的过失。此外，没有功德而妄加安立，是从贪著中显现的。因此，它对因没有损害。修行对此有何损害？如果能够见到过失，那么见到过失时，贪著就会消失。因为贪著的力量不会使人见到过失。对不存在的功德加以执取，是从对自我的贪著中产生的。因为如此，所以，当执著于贪著之因时，不损害的修行，即以修习痛苦等为自性的修行，如何能阻止贪著呢？因此，认为有我是不能解脱的。对此，数论派说：认为有我并不会导致修习痛苦，而是通过了解自性与补特伽罗的差别而获得解脱。如此，补特伽罗是不变的自性，而自性是快乐等其他和变化的自性。因此，它们由于没有分析而被执取。我不能解脱，而是仅仅通过了解补特伽罗而获得解脱。对此，回答说：因为寻求其他至高无上的意义，并且具有生灭的智慧。因此，这个人从自在等中，了解我与他是不同的。因此，即使见到一体性，贪著与不贪著，那我和对境中的支分，自性会随之贪著。因为见到生和灭本身就是不同的灭，因为从随行和不随行中是不同的。我是随行者，不是快乐等随行者。因此，因为存在矛盾的法，所以是不同的。然而，轮回者没有分析这种不同之处。如果是这样，那么因为没有分析的执著，所以不能解脱。因为寻求快乐，所以不努力放弃快乐，因为没有人寻求与快乐分离的我。仅仅在我出生之前。
English
Therefore, the mind of self-grasping is the cause of seeing merits. Therefore, the mind of self-grasping will not degenerate, even if faults that are not merits are seen. Furthermore, falsely attributing qualities where there are none, arises from attachment. Therefore, it does not harm the cause. How does practice harm it? If one is able to see faults, then upon seeing faults, attachment will cease. Because the power of attachment does not allow one to see faults. Taking qualities that do not exist, arises from attachment to self. Because it is so, therefore, when clinging to the cause of attachment, how can the non-harming practice, which is the nature of meditating on suffering, etc., prevent that attachment? Therefore, viewing as self is not liberation. To this, the Samkhya school says: Viewing as self does not lead to the practice of suffering, but liberation is attained by knowing the difference between nature and the purusha. Thus, the purusha is of an unchanging nature, while nature is other, such as happiness, and of a changing nature. Therefore, they are grasped without analysis. I cannot be liberated, but liberation is attained only by knowing the purusha. To this, the answer is: Because of seeking other supreme meanings, and because of having the wisdom of arising and ceasing. Therefore, this person knows that I am different from the self, etc. Therefore, even by seeing oneness, attachment and non-attachment, that self and the limbs within the object, nature will follow with attachment. Because seeing birth and death itself is a different cessation, because it is different from following and not following. I am the follower, not the follower of happiness, etc. Therefore, because contradictory dharmas exist, it is different. However, the samsaric being has not analyzed this difference. If so, then because of the clinging without analysis, there is no liberation. Because seeking happiness, therefore not striving to abandon happiness, because no one seeks the self separated from happiness. Only before my birth.