Tibetan
ཚེ། །ཆགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་ལ་བླང་བ་དང་དོར་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དེ་ལ་འདོད་པ་དང་སྡང་བར་འགྱུར་གྱི་ཐམས་ཅད་ལ་ལེན་པ་དང༌། འདོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་གྲངས་པས་འདོད་པ་དང༌། སྡང་བ་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཅན་གྱི་རྣམ་གྲངས་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཇི་ལྟར་གྲོལ་བར་འགྱུར་དེ་བས་ན་བླང་བ་དང་དོར་བ་དག་མི་མཐུན་པ་དང་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་སྐྱེ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཏེ། ཆགས་པ་སྟེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྐྱེའོ། །བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་ཅན་གྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། བླང་བ་དང༌། དོར་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆགས་པའི་རྩ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་ནི་དངོས་པོ་ངན་པ་ལ་འགྱུར་གྱི། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་གང་དུ་རྣག་བཞིན་དམན་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆགས་པ་སྐྱོན་མེད་ཡུལ་ཅན་ཏེ། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཡིན། །འགྲོ་བ་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་ན། །ད་ནི་གང་ལས་ཆགས་བྲལ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་བདག་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དབེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་ཡང་སྐྱོན་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་པའོ། །ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། ད་ནི་གང་ལ་དེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། འོན་ཏེ་སྐྱོན་བཅས་ཡིན་ནའང་དེ། །དེར་ནི་བདག་དང་དེ་མཚུངས་ལ། །དེ་སྐྱོན་དེ་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན། །དེ་དག་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་ འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོན་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དང་ལུས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་སྣང་ན་ནི། བདེ་བའི་རྒྱུ་དེ་དག་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཅི་སྟེ་འགྱུར། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན་ཆགས་པ་ནི་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །རེས་འགའ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཡང་རྒྱུར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གྲོལ་བར་འདོད་པའི་བདག་དེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་བདག་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་ན། ད་ནི་གང་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། འོན་ཏེ་བདག་སྤང་བར་མི་ནུས་ན་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་བདག་གི་བ་ཡང་སྤོང་བ་
Chinese
ཚེ། 执著是诸有之种子。如是说者，于何有取舍之差别者，则生贪与嗔，非于一切有取与舍，以类别故，贪与嗔唯为互相为因之类别故。若谓我如何得解脱，是故取舍等不相符顺，及于一物上生起之自性者，名为贪欲之执著，彼即为一切事物之种子，谓贪等之自性次第生起。见无我者则于一切皆为舍，无有取舍之差别。是故贪等不生，以无执著之根本故。又离贪即转成恶物，以我见显示于何如疮般不劣故。执著是无过失之境，能立亦是无过失。若有情唯尔许，今于何而离贪？如是说者，谓我非有过失，以其寂静故。彼之境者，执著亦是无过失之境故，是无过失。受用之能立眼等亦如是，若一切有情唯尔许，今于何而彼得离贪？若谓彼亦有过失，于彼我与彼相等，彼过失于彼不离贪，彼等何于离贪？如是说者，若谓色等境及身等，于彼执著现为有过失者，云何彼等安乐之因亦转成有过失耶？若谓是痛苦之因，则执著是安乐与痛苦之因，以类别而转变也。若谓有时彼等不转成痛苦之因耶？欲解脱之我于彼亦非同样有过失耶？若谓具有贪等之我，于彼不离贪者，今于何而得离贪？若谓不能舍我者，则亦应舍我所
English
Tshe. Attachment is the seed of all existences. As it is said, in what there is a distinction between taking and discarding, then desire and hatred arise, not taking and discarding in everything, because of the category, desire and hatred are only categories that are mutually causal. If it is said how can I be liberated, therefore, taking and discarding are not consistent, and the nature of arising on one thing, which is called attachment, that is the seed of all things, namely, the nature of attachment and so on arises in order. Those who see no-self are indifferent to everything, there is no distinction between taking and discarding. Therefore, attachment and so on do not arise, because there is no root of attachment. Furthermore, being free from attachment turns into evil things, because the view of self shows that it is not inferior like a sore. Attachment is an object without fault, and the proof is also without fault. If sentient beings are only that much, now from what will they be free from attachment? As it is said, it is said that I am not faulty, because it is secluded. The object of that, attachment is also an object without fault, so it is without fault. The proof of enjoyment, such as the eye, is also the same, if all sentient beings are only that much, now from what will they be free from attachment? If it is said that it is also faulty, then I and that are equal to that, that fault does not separate from attachment in that, from what will they be free from attachment? As it is said, if it is said that the objects such as form and the body and so on, attachment to that appears to be faulty, how can those causes of happiness also turn into faulty? If it is said that it is the cause of suffering, then attachment is the cause of happiness and suffering, and it changes according to the category. If it is said that sometimes they do not turn into the cause of suffering? Isn't the self that wants to be liberated also equally faulty in that? If it is said that the self that has attachment and so on, if it is not separated from attachment in that, now from what will it be liberated from attachment? If it is said that I cannot abandon myself, then I should also abandon what is mine.