Tibetan
་ནས་ཡོད་ན་ནི། འཁོར་བ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་གཙོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་བདག་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་གྲོལ་བར་འདོད་ལ། གང་གི་ཚེ་རང་བཞིན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་འཁོར་བའོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བདག་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཡུལ་ལ་ཞེན་པ་ནི་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་དེ་བེམས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དང་གཅིག་པར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་བདག་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོན་ཏེ་རང་བཞིན་ཡུལ་ཉིད་དུ་མཐོང་ན་ནི། འོ་ན་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་ལ་ཐ་དད་པར་ཤེས་ཏེ། ཇི་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དང་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང༌། མིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང༌། འཇིག་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་བདག་ཐ་དད་པར་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདི་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ དེ་ལྟ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་དང་སྐྱེས་བུ་དག་གཅིག་པ་མཐོང་བ་ལས་ཀྱང་བདག་ལ་ཆགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་དེ་ཡང་འཁོར་བ་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དམིགས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་གྱི་རེ་འགའ་གྲོལ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལས་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་ཐ་དད་པར་ཤེས་ན། དེ་ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བ་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། སྡུག་བསྔལ་ད་ལྟར་འབྱུང་གང་ལས། །ཡིད་འབྱུང་དེ་འདྲ་སྡང་ཡིན་གྱི། །ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་དེ་ཚེ་འང་འདི། །ཆགས་ཡོད་སྐབས་གཞན་ཚོལ་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། ཞེ་སྡང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་ནི་དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་གནས། །དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི། །རང་བཞིན་ཡང་ནི་བསྟན་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་ཞིག་དེ་ལྟར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་ཡིན་གྱི། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པས་ཡིད་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ། སྐྱེས་བུ་འདི་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་སྐབས་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཞེ་སྡང་ཉིད་རྟག་ཏུ་ཡོད་པས་ཆགས་པ་
Chinese
如果从（解脱）存在，那么就不会有轮回了。什么时候没有看到我和主宰在一起，那时候就想要解脱；什么时候看到和自性在一起，那时候就是轮回，如果这样问。对此，如果我就是觉悟的自性，怎么会错认为是一体呢？但是，如果执着于对境，就不会解脱，因为会生于轮回。如果这样问，自性不会有错乱，因为是无情物。因此，为什么会和大自在天合一呢？就像我已经说明了我不会有错乱一样。但是，如果把自性看作对境，那么就不会没有执着于差别。因此，要知道觉悟的自性和自性是不同的，就像眼睛等一样，为了他者的利益而努力；眼睛等会产生和毁灭，因为执持，所以一切众生都会知道我与感官等是不同的。因为什么缘故 是这样的缘故。即使从看到自性和补特伽罗是一体，也不会对我产生贪执。如果对我产生贪执，那也是轮回者，如果这样问。如果是这样，那么在所缘的支分中，眼睛等具有自性，也就是会随顺于自性而产生贪执，但不是偶尔的解脱。但是，如果从感受痛苦中，仅仅通过所缘而知道是不同的，那么，当看到痛苦时，怎么会不是没有贪执呢？这里说到：痛苦现在从何而来？厌恶就是嗔恨，不是离贪，那时也是这样，因为有贪，所以寻求其他的处境。因此，嗔恨是痛苦的因，它就只是停留在那里。如果它消失了，那么自己的自性也会被揭示。这样说了，对于从那样的痛苦中产生厌恶，那就是嗔恨，但不是离贪，因为当体验到现在产生的痛苦而产生厌恶的时候，这个人本身就是有贪执的。那是因为什么呢？因为以安乐的自性为了其他的处境而努力。但是，因为嗔恨本身是常有的，所以会产生贪执。
English
If it exists from (liberation), then there will be no samsara. When I do not see myself together with the lord, then I want liberation; when I see myself together with nature, then it is samsara, if asked. To this, if I am the nature of awakening, how can I be mistaken for being one? However, if one is attached to the object, one will not be liberated, because one will be born in samsara. If asked, nature will not be confused, because it is inanimate. Therefore, why would it become one with the great self? Just as I have explained that I will not be confused. However, if nature is seen as the object itself, then there will be no non-attachment to difference. Therefore, one should know that the nature of awakening and nature are different, just like the eyes, etc., striving for the benefit of others; the eyes, etc., will arise and perish, because of holding, so all beings will know that I am different from the senses, etc. For what reason That is the reason. Even from seeing nature and the person as one, one will not become attached to me. If there is attachment to me, then that is also a samsaric being, if asked. If that is the case, then in the limbs of the object, the eyes, etc., have nature, that is, they will follow nature and generate attachment, but not occasional liberation. However, if from experiencing suffering, one knows the difference only through the object, then how can it not be without attachment when seeing suffering? Here it is said: From what does suffering arise now? Aversion is hatred, not detachment, it is also like this at that time, because there is greed, so seeking other situations. Therefore, hatred is the cause of suffering, it just stays there. If it disappears, then one's own nature will also be revealed. It is said that, for aversion arising from such suffering, that is hatred, but not detachment, because when experiencing the suffering that arises now and generating aversion, this person himself is greedy. Why is that? Because with the nature of happiness, one strives for other situations. However, because hatred itself is constant, attachment will arise.
Tibetan
དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ཀྱང་ཡུལ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེ་སྡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་སྡང་དེ་ནི་དུས་ཇི་སྲིད་དུ་སྡུག་བསྔལ་དེ་དེ་སྲིད་དེ་ཙམ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་ན་ནི་ཞེ་སྡང་ཡང་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་དུས་ཡུན་རིང་པོར་བདེ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སྡུག་བསྔལ་ནི་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པས་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡིད་འབྱུང་བ་མེད་པར་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་མ་བྱུང་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མ་གཟིར་བར་སུ་ཡང་ཡིད་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བླང་དང་དོར་བ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་ལ་མཉམ་པར་གནས་པ་ལ། །ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་ པ་ཡིན། །ཙནྡན་དང་ནི་སྟེའུ་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ཉིད་ཙམ་ཞིག་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་ནས་བླང་བ་དང༌། དོར་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ལེན་པ་དང༌། སྤོང་བ་དག་བཅོམ་པའི་མཉམ་པ་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བརྗོད་དེ། གང་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ཞེ་ན། སྟེའུས་འཇོག་པ་ལ་ཡང་ཙནྡན་གྱིས་བྱུག་པ་ལྟ་བུར་སེམས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལྟ་ནི་འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འདུ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་མཁྱེན་ནས། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ཡིན། །ཁོ་བོའི་དེ་ཡང་རྐྱེན་ལས་བྱུང༌། །དེ་བདག་མེད་ལྟའི་རྟེན་ཅན་ཡིན། །སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་འགྱུར་གྱི། །བསྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེའི་དོན་ཅན། །དེ་ཕྱིར་མི་རྟག་ལས་སྡུག་བསྔལ། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་བདག་མེད་གསུངས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་དུ་མཁྱེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དོན་དམ་པར་བདག་མེད་
Chinese
也会远离。如果说，因为这样就能舍弃地方而有解脱，那不是的，因为嗔恨本身就是痛苦的因。嗔恨存在多久，痛苦就存在多久。痛苦消失，嗔恨也会消失。自己会依赖于长期追求快乐的本性。因此，痛苦不会因为与嗔恨相伴而解脱。但是，没有厌离心就无法解脱，因为有些没有厌离心的人追求从轮回中解脱，并不是依赖于本性。如果说，没有被痛苦折磨，谁也不会产生厌离心。那不是的，因为摧毁了取舍。 对于一切平等安住者， 称为离贪。 如旃檀与斧头。 因为仅仅显现了法性，所以在获得对一切法平等性的基础上，对于应该取舍的事物，按顺序取和舍，摧毁了这些的平等性，就称为离贪。那是谁的呢？是那些认为用斧头砍伐也像用旃檀涂抹一样的人的。 那么，如果修习痛苦不是离贪的原因，那么为什么世尊说要修习痛苦呢？不是说“痛苦应该被认知为痛苦本身”吗？这里说到： 知晓行苦之自性， 故说修习痛苦也。 彼亦由缘而生起， 彼乃无我见之依。 以空性见而得解脱， 余者修习彼之义。 是故从无常生痛苦， 从痛苦说为无我。 不是依靠痛苦的痛苦而说修习痛苦，而是知晓行苦的自性是与因相关的，所以才说修习痛苦。行苦的自性也是从因和缘而生的，在胜义谛上是无我的。
English
will also be separated. If it is said that liberation is possible because of abandoning the place, that is not the case, because hatred itself is the cause of suffering. As long as hatred exists, suffering exists to the same extent. When suffering disappears, hatred will also disappear. One will rely on the nature of seeking happiness for a long time. Therefore, suffering will not be liberated by being accompanied by hatred. However, without aversion, one cannot be liberated, because some who do not have aversion seek liberation from samsara, which is not based on nature. If it is said that without being tormented by suffering, no one will develop aversion. That is not the case, because the taking and rejecting are destroyed. For those who abide equally in all, It is called detachment. Like sandalwood and an axe. Because only the nature of dharma is manifested, on the basis of attaining equality in all dharmas, taking and rejecting the things that should be taken and rejected in order, the equality of destroying these is called detachment. Whose is it? It is those who think that cutting with an axe is like smearing with sandalwood. So, if meditating on suffering is not the cause of detachment, then why did the Blessed One say to meditate on suffering? Didn't he say, "Suffering should be recognized as suffering itself"? Here it is said: Knowing the nature of the suffering of formations, Therefore, it is said to meditate on suffering. That also arises from conditions, That is the basis of the view of no-self. Liberation is attained through the view of emptiness, The rest meditate on its meaning. Therefore, suffering arises from impermanence, From suffering it is said to be no-self. It is not said to meditate on suffering based on the suffering of suffering, but rather to know that the nature of the suffering of formations is related to causes, so it is said to meditate on suffering. The nature of the suffering of formations is also born from causes and conditions, and is selfless in the ultimate truth.